C'est le Bonheur

Το Paris Bamako ειναι ενα φεστιβαλ για την αφρικη που λαμβανει χωρα στην γαλλικη πρωτευουσα εδω και 3 χρονια και για την πρωωθηση του οποιυο ηχογραφηθηκε αυτο το τραγουδι που μου εχει κολλησει εδω και μερες, στο οποιο συμμετεχουν μια σειρα απο μεγαλα "ονοματα" της αφρικανικης μουσικης οπως : Amandou & Mariam , Matthieu Chedid, Tiken Jah Fakoly , K'naan, Oxmo Puccino, Lea Bulle, Awa Samake , USen Eno Jackson , Kiercy Regozo, Boubacar Dembele , Marc Antoine Moreau, Christophe Merlaud, Laurent Jais, Nicolas Wasterlain, Antoine Halet.


κολληστε ανελεητα!!!

rainboy

Καλοκαιράκι, ωρα για fun

Το παιχνίδι με τα φεστιβάλ, ή τα «κατ’επιφαση» φεστιβάλ, έχει αρχίσει να χοντραίνει πολύ στην χώρα μας. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ήταν πολύ σπάνιο φαινόμενο να γίνει φεστιβάλ, και το 96 συνεργαστήκαν όλες οι τότε εταίρες διοργάνωσης συναυλιών για το Rock Of Gods (ένα από το πιο ενδιαφέροντα που έχουν γίνει)
Φτάσαμε το καλοκαίρι του 2008 με δεκάδες τέτοια στο ελλαδικό χώρο, οπότε δεν μπορούμε να τα κρίνουμε με το ίδιο τρόπο. Προφανώς είναι διαφορετικό το rockwave με το οποίο μεγάλωσε η γενιά μας, το οποίο μπορείτε να λέγετε πια «βλάκες μεταλαδες ελατέ να μας τα σκάσετε», καθώς το line-up (με εξαίρεση του Plant, του οποίου όμως η μέρα μονό γέλια προκαλεί αν δεις από κάτω το όνομα των Europe) κάθε φορά που το κοιτάζω μου φαίνεται ακόμα πιο απαράδεκτο, με το πολύ πιο ειλικρινές προς το κοινό που απευθύνετε Metal Healing που θα γίνει στην Ξανθή;
Από την άλλη το πιο ενδιαφέρον από πλευράς ονομάτων είναι το ονομαζόμενο Gagarin Open Air που θα γίνει στο γήπεδο του Ελληνικού, και οι τιμές των εισιτηρίων είναι από τις πιο «συγκροτημένες τις πιάτσας» .
Πέμπτη 5 Ιουλίου Iggy & The Stooges + Mudhoney + Soulsavers feat. Mark Lanegan
Παρασκευή 6 Ιουλίου Γιάννης Αγγελάκας & οι Επισκέπτες + The Last Drive + Διάφανα Κρίνα + Παύλος Παυλίδης & Β Movies + Ντίνος Σαδίκης + Lost Bodies
Κυριακή 8 Ιουλίου Paradise Lost + Type O Negative* + Rotting Christ + Opened Paradise + Son of Nothing
Δευτέρα 9 Ιουλίου Kaiser Chiefs + The Long Blondes + Good Shoes + special guests
Τρίτη 10 Ιουλίου Calexico + Sophie Solomon + Beirut + A Hawk and a Hawksaw
Τετάρτη 11 Ιουλίου Joe Satriani + special guests

Αλλά εδώ το ερώτημα είναι άλλο: Γιατί αυτό το συνονθύλευμα ξεχωριστών διαφορετικών τελείως συναυλιών ονομάζεται φεστιβάλ; Και αφού είναι φεστιβάλ γιατί δεν υπάρχει ενιαίο εισιτήριο για όλες τις ημέρες?
Εγώ απαντώ πήρα ήδη με 30 ευρώ εισιτήριο για τους Calexico, Beirut, Sophie Solomon, αν και όλο το κόλπο με δυο κλίμακες τιμών στην προπώληση, χωρίς να διευκρινίζετε με ποιο κριτήριο γίνετε (μέχρι την τάδε μέρα, ή τα χίλια πρώτα κτλ) μου βρωμάει λίγο απάτη;
Ένα άλλο ενδιαφέρον event είναι το Eject Festival, με Beastie Boys, Madness και Underworld, το οποίο επίσης κανείς δεν καταλαβαίνει γιέ ονομάζεται φεστιβάλ, εκτός ίσως από την Heiniken που είναι χορηγός, και μάλλον ήθελε να ονομαστεί φεστιβάλ η χορηγία της. Σε αυτό event το εισιτήριο είναι αρκετά πιο τσιμπημένο (60 ευρώ) αλλά αφού βρίσκεται σε πιο «νεκρή» περίοδο έχει αρκετά καλές δυνατότητες.
Από την άλλη υπάρχουν τα καθιερωμένα events του καλοκαιριού, που τα έχουμε αγαπήσει όλοι, όχι μονό επειδή είναι τζάμπα, αλλά γιατί πάντα κρύβουν ανεκτίμητους θησαυρούς, όπως το Euro-Jazz, και η Ημέρα της μουσικής.
Για να δούμε.

rainboy

Fermin Muguruza

Πολλοί, ειδικά στην χώρα μας, τον έχουν χαρακτηρίσει σαν το Βάσκο Manu Chao, και παρότι η διαδρομή τους έχει μερικά κοινά στοιχειά, ο Fermin έχει μια πολύ πιο περιπλοκή και περιπετειώδη πορεία τόσο μουσικά όσο και πολιτικά, η οποία με δυσκολία μπορεί να χωρέσει σε αυτό το άρθρο.

Η διαδρομή…

Ο μύθος ξεκινάει στις αρχές της δεκαετίας του 80, όταν ο Muguruza είδε μια συναυλία των Clash και αποφάσισε να παίξει πανκ, σχηματίζοντας μαζί με τον αδελφό του τους Kortatu. Παρότι έφεραν την ταμπέλα του ska-punk, οι Kortatu ισορρόπησαν ανάμεσα σε αρκετά μουσικά είδη και αποτέλεσαν την προμετωπίδα του ρεύματος Rock Radikal Vasco (ή RRV), το οποίο στην περίοδο αυτής της δεκαετίας αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της βασκικής αριστεράς, που στα πρώτα μετά-φρανκικά χρονιά και μετά τις αρχικές παραχωρήσεις αυτονομίας από το Ισπανικό Κράτος, πάλευε για την κατοχύρωση μεγαλύτερης ακόμα ανεξαρτησίας και για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του βασκικού έθνους. Την περίοδο εκείνη το συγκρότημα βρέθηκε στη δίνη των γεγονότων, όταν ο Joseba Sarrionaindia (Βάσκος συγγραφέας, ποιητής και μέλος της ΕΤΑ) δραπέτευσε κατά την διάρκεια μιας συναυλίας τους στη φυλακή που βρισκόταν κρατούμενος, και οι Kortatu κατηγορήθηκαν ότι είχαν συμμετάσχει στο σχέδιο της δραπέτευσης. Μετά από αυτό το περιστατικό συνέθεσαν το πιο γνωστό τραγούδι τους το Sarri Sarri, το οποίο αφορούσε αυτή τους την περιπέτεια, το οποίο όμως ήταν στην πραγματικότητα ήταν διασκευή του Chatty Chatty των Toots and The Maytals. Επίσης, αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα με τη λογοκρισία, κυρίως όταν θέλησαν να κάνουν εξώφυλλο σε δίσκο τους το βασιλιά Juan Carlos σαν μεταλλαγμένο ρομπότ.

Ο μύθος συνεχίζεται με παρόμοιο τρόπο, αφού λέγεται ότι όταν η μπάντα είδε μια συναυλία των Public Enemy στο Παρίσι, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αποφάσισε να παίξει hip-hop, επιστρέφοντας το 1990 με το όνομα Negu Gorriak (στα βασκικά σημαίνει Κόκκινος Χειμώνας), με το οποίο, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90, κυκλοφόρησε 4 δίσκους, με κορυφαίο το Borreroak Baditu Milaka Aurpegi.

Ο Fermin στις μέρες μας

Την τελευταία δεκαετία ο Fermin Muguruza έχει ακολουθήσει την προσωπική του διαδρομή, η οποία, μουσικά, είναι και η πιο ενδιαφέρουσα. Στους 4 δίσκους που έχει κυκλοφορήσει αυτά τα χρονιά, και στις πολλές συνεργασίες του (Αmparanoya, Manu Chao, Dot και την αφρόκρεμα της Τζαμαϊκανής σκηνής), αναδεικνύεται η μουσική του μεγαλοφυΐα, αφού δε διστάζει να ανακατεύει μια σειρά από είδη (από dub και jungle μέχρι reggae punk αλλά και παραδοσιακά βασκικά όργανα) με εκπληκτικά αποτελέσματα. Ταυτόχρονα οι στίχοι των τραγουδιών ξεφεύγουν και από τα ζητήματα του βασκικού κινήματος, και αναφέρονται σε μια σειρά από γεγονότα των τελευταίων χρονών (από την σύλληψη Οτσαλάν και την δεύτερη Ιντιφάντα μέχρι το αντάρτικο στο Νεπάλ), ενώ την ίδια ώρα, μια σειρά από τραγούδια είναι επηρεασμένα από την παγκόσμια προοδευτική πολιτισμική κληρονομιά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το τραγούδι Itaca Berriro στο οποίο το ποίημα του Καβάφη «Ιθάκη» γίνεται σύμβολο για τον αγώνα της ανεξαρτησίας, ή η μελοποίηση ποιημάτων του Μπρεχτ, του Χικμέτ και άλλων στα βασκικά. Ανάμεσα σε αυτούς τους δίσκους βρίσκεται το 99 FM Dub Manifest του 1999, στο οποίο φαίνεται με τον πιο καθαρό τρόπο αυτή ανάμειξη των στυλ, το In-komunikazioa, αλλά και το περσινό Euskal Herria Jamaika Clash, τα οποία είναι ηχογραφημένα στην Jamaica (με το μουσικό στυλ να κλίνει περισσότερο προς τα εκεί), δίσκοι που όλοι πρέπει να ακούσουν. Βεβαία τα περσότερα τραγούδια του είναι στα Βασκικά, πράγμα που κάνει δύσκολη την παρακολούθηση των στίχων, αλλά ο Fermin έχει φροντίσει και για αυτό, αφού τόσο στα βιβλιαράκια που συνοδεύουν τα cd και στο site του (www.muguruzafm.com), οι στίχοι είναι γραμμένοι σε τέσσερις γλώσσες (βασκικά, ισπανικά, γαλλικά και αγγλικά).

Η πολιτική του δράση

Βεβαία όλα αυτά τα χρονιά η πολιτική του στράτευση όχι μονό δεν υποχώρησε, αλλά αντίθετα με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο δραστήριος. Στις ευρωεκλογές του 1999 ήταν υποψήφιος του Herri Batasuna, κάτι που άλλωστε του δημιούργησε πολλά προβλήματα τα επόμενα χρονιά, με ανακρίσεις, αλλά και απαγόρευση εισόδου σε μερικές χώρες! Ο ίδιος βεβαία δηλώνει ότι δεν έχει καμία σχέση με την ΕΤΑ, και ότι επιθυμία είναι η ανεξαρτησία και ο σοσιαλισμός στο τόπο του. Παράλληλα, όλα τα τελευταία χρόνια υπήρξε δραστήριος στα ραντεβού του κινήματος σε όλο το κόσμο, χωρίς να χάνει ποτέ ευκαιρία να καταδικάσει τον ιμπεριαλισμό και τις ΗΠΑ και να μιλήσει για το διαφορετικό κόσμο για τον οποίο παλεύει…

To παραπάνω κείμενο έχει δημοσιευτει στο περιοδικο "Εκ Νέου" Τεύχος 2.

Αν τα είχες με την Shakira....

... θα την κεράτωνες με την Beyonce?



Και όμως υπαρχουν άνθρωποι που υποφέρουν απο τέτοια βασανιστικά διλλείματα.
Αν δεν μπορείς να δώσεις απάντηση σε αυτό βασανίσου με το videaki οπου η Shakira ηγεμονεύει πάνω στην beyonce (που της αξίζει αφού της έφαγε τον γκόμενο)

rainboy

Peter, Bjorn & John - Young Folks

Ένα απο τα αγαπήμενα μου τραγουδια τους τελευταιους μήνες, και απορώ γιατι δεν έχει γινει πιο γνώστο παρότι ειναι τόσο κολλητικό




rainboy

απο την αναποδη 300 για να μην σκιστει κανενα καλσον

την ταινια δεν παω να την δω , καθοτι δνε με ψηνουν με την καμμια οι υπερπαραγωγες αυτον τον καιρο. αντιθετα πηγαινωντας χτες στην Χαλκιδα, πετυχα αυτην την επικων διαστασεων μαχη.
καλο υποκαταστατο ε?


τωρα που δεσμευτηκε το υπουργειο για την αλλαγη στο βιβλιο της ιστοριας της ΣΤ δημοτικου, το νερο μπηκε πια στο αυλακι
rainboy

Petty Booka

Ενα συγκροτημα απο την Ιαπωνια, απο 2 κοπελες (την Petty και την Booka) που παιζουν τραγουδια μονο με τα γουακιλι τους (ναι αυτες τις αστειες κιθαρες που παιζουν στην Χαβαι).Ειχαν μια καποια επιτυχια στην Χωρα τους στο δευτερο μισο της δεκαετιας του 90, και στα 00'ς τις ανακαλυψαν στο Τεξας, οπου εχουν σημειωσει επιτυχια τραγουδωντας ντυμενες καουμποισες, σε αυτα τα χοντροκομενα, κιτς επαρχιακα φεστιβαλ που λαμβανουν χωρα εκει (το αντιστοιχο με τα δικα μας πανηγυρια).

Σημερα ομως ακουσα ενα τραγουδακι του που μου κολλησε, και λεγετε blah blah cha cha (και το κατεζετε εδω) το οποιο δεν ειναι και τοσο κιτς (εχει και αλλα οργανα), και θα κολλησετε και εσεις στο τελος (στοιχημα;)



rainboy

Batalla en el Cielo

o Μεξικανός Carlos Reygadas, που αφου ελιωσε τις ταινιες του Tarkovsky αποφασισε να γινει σκηνοθετης χτυπαει με την δευτερη του ταινια. Μια ταινια προφανως δυστροπη, που η ακαμψια των προσωπων, και το χαος των ελαχιστων διαλογων, σου δημιουργει μια απωθηση. Αλλα υπαρχουν μεσα στην ταινια, φοβερες σκηνοθετικες αναλαμπες, και η φωτογραφια σε ορισμενα σημεια απογειωνετε πραγματικα. Αλλα οταν τελειωσει η ταινια, πραγματικα δεν καταλαβαινεις τι ηταν αυto που ειδες, και σε προβληματιζει τι θα ηταν αυτη η ταινια χωρις τις ακραιες σεξουαλικες σκηνες. ΑΛλα , στα αληθεια, μια ταινια πρεπει να ειναι παντα ψυχογραφημα, πειραζει και τοσο αμα δεν μαθεις ποτε, γιατι ο πρωταγωνιστης συμπεριφεροταν ετσι, και γιατι τραβηξε το μαχαιρι, και εγινε μακελαρης; προφανως ο τροπος που εχουμε μαθει να βλεπουμε ταινιες ειναι αυτος, ακομα και ο τροπος που εοχυμε μαθει να αναζητουμε τα αιτια των γεγονοτων που παρατηρουμε γυρω μας, δεν νομιζω οτι μας αφηνουν να ξεφυγουμε πολυ απο αυτο.
Σημασια παντως εχει οτι γενικα δυσκολα μπορει καποιος να παρακαλουθησει αυτη την ταινια με ευχαριστηση, παροτι ειναι απο τις λιγες που κινουν το ενδιαφερον αναμεσα σε αυτες που παιζονται αυτο το καιρο στις αιθουσες. Παντως ο μεξικανος εχει δυνατοτητες, και ισως τα επομενα χρονια δουμε μεγαλυτερες εκπληξεις απο αυτον.


rainboy

H μεγαλη αρπαχτη (Rock Wave 2007)

Ή κατασταση παει απο το κακο στο χειροτερο. Σε μια περιοδο που εχουν βελτιωθει τα μικρομεσαιου βεληνεκους live events σε σημειο που κανεις δυσκολα μπορει να διαμαρτυρηθει για την ποσοτητα την ποικηλια αλλα και την επικαιροτητα (αλλα ανετα για τις τιμες, τις συνθηκες το service κτλ), τα live μεγαλου μηκους κυματος εχουν καταντησει ανεκδοτο. To rockwave παροτι (κλεινωντας 10 χρονια με το ιδιο ονομα, με διαλειμα το 2003) εχει καταφερει να εχει μια σταθεροτητα στην διοργανωση του, και να ειναι ενα απο τα αγαπημενα θεματα συζητησης των ελληνων μουσικοφιλων, τα ονοματα που φερνει βρισκονται μονιμως στα ορια της παρακμης. (Βασικα νομιζω οτι τα κορυφαια ηταν τα 98 και 99, μετα αρχισαν οι ακυρωσεις, Cave λογω βροχης, Iron Maiden,κατι αρπαχτες απο Oasis, ή επανσυνδεση PIxies (δεν ημουν εκει αλλα ετσι μου φανηκε), η εκεινο τα αστειο συγκροτημα που επαιζε κιθαρα ο slash που αδυνατω να θυμηθω (και οχι δεν θα ψαξω να το βρω) πως λεγοταν, και αλλα αστεια που εχουν συμβγει οπως εκεινη η ακυρωση του φεστιβαλ το 2002). Ετσι ηρθε η ανακοινωση για τις δυο απο τις 3 μερες για φετος
δελτια τυπου της εταιριας
Black Sabbath με Ozzy... είδαμε! Tον Dio – με συγκλονιστικούς μουσικούς να τον συνοδεύουν ... επίσης. Φέτος ήρθε η στιγμή για τους απανταχού Black Sabbath fans – και όχι μόνο - να ζήσουν μια ακόμη ιστορική στιγμή! Oι HEAVEN AND HELL, δηλαδή οι Black Sabbath με τραγουδιστή τον Dio, επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους στο Rockwave Festival ως headliners την Κυριακή 1η Ιουλίου. Αν δανειστούμε τον χαρακτηρισμό από τον διεθνή τύπο «οι Heaven and Hell είναι ό,τι πιο κοντά στους Black Sabbath θα δούμε για φέτος». Το line up της ημέρας αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον με την προσθήκη των DREAM THEATER, ενός από τα πιο αναγνωρισμένα συγκροτήματα του progressive rock ιδιαίτερα αγαπητούς σε πολυσυλεκτικό κοινό Πριν από αυτούς τους fans του Rockwave αναλαμβάνουν να ξεσηκώσουν οι αγαπημένοι του Eλληνικού κοινού ICED EARTH με τραγουδιστή τον Tim Ripper Owens (αναπληρωματικό τραγουδιστή στους Judas Priest τα χρόνια που ο Rob Halford ακουλουθούσε solo καριέρα ). Εξαιρετικοί στην προηγούμενη θέση οι – ολοένα ανερχόμενοι - ANATHEMA. Και η "δική" μας μπάντα της ημέρας, ιδανική για ένα δυναμικό "ανοιγμα" είναι οι Kinetic με μέλη που έγραψαν ιστορία στην Ελληνική σκηνή . Την Κυριακή 1 Ιουλίου οι fans της heavy μουσικής δίνουν ραντεβού στο Terra Vibe ! πώληση για τα Rockwave εισιτήρια της 3ης Ιουλίου με headliners τους Metallica ξεκινά στις 21.02.07 από τα σημεία που αναλυτικά αναφέρονται παρακάτω. Ειδικότερα τα μέλη του επίσημου fan club των Metallica θα έχουν προβάδισμα για την απόκτηση εισιτηρίων και θα ακολουθήσει ιδιαίτερη ανακοίνωση μόνο για εκείνους. Οι τιμές των εισιτηρίων στα εκδοτήρια για την συγκεκριμένη ημέρα του Rockwave στην προπώληση θα έχουν ως εξής: PL1: Όρθιων -Διακεκριμένη περιοχή: 100 Euro PL2: Όρθιων-Pitch A: 80 Euro PL3: Όρθιων -Γενική Είσοδος: 60 Euro
προπώληση για τα εισιτήρια της Heavy Duty Rockwave ημέρας, δηλαδή της 1ης Ιουλίου ξεκινά την Πέμπτη 1η Μαρτίου, πρώτη ημέρα της άνοιξης - ακριβώς 4 μήνες πριν ! Οι τιμές των εισιτηρίων στα εκδοτήρια που αναφέρονται παρακάτω για την συγκεκριμένη ημέρα του Rockwave στην προπώληση θα έχουν ως εξής: PL1: Όρθιων -Διακεκριμένη περιοχή: 80 Euro PL2: Όρθιων-Pitch A: 70 Euro PL3: Όρθιων -Γενική Είσοδος: 50 Euro

Καλα μας κοροιδυεουν τελειως;
Πραγματικα θεωρω οτι ενα φεστιβαλ στην ελλαδα οφειλει να εχει μια δυνατη μεταλ ημερα, στην οποια και εγω θα γουσταρω να παω να πιω μπυρες και να περασω καλα, παροτι εχω απειρα χρονια να κατσω σπιτι να ακουσω μεταλ. Αλλα πραγματικα θεωρει οτι μπορει να προσελκυσει καποιον αυτο το φεστιβαλ με iced earth anathem dream theater συγκροτηματα που ειχνα την ακμη στην δεκαετια του 90, και τα τελευταια 10 χρονια εχουν δωσει απο 5 συναυλιες ο καθενας στην χωρα μας. ή μηπως οι black sabbath με τον dio ειναι τοσο γαματοι να παμε να τουσ δουμε (που του ειδαμε χωρια σε προηγουμενα φεστιβαλ, ο dio ειπε και τα τραγουδια απο το Heaven and Hell) τι αλλο να ξαναδεις για να σκασεις τοσα λεφτα. Οι metallica απο την αλλη, οι οποιυ εχουν 15 χρονια να βγαλουν δισκο της προκοπης, θεωρω οτι παντα εχουν κατι να πουν στην σκηνη. Αλλα τοσα λεφτα; Περισοτερα απο το να πας να αγορασεις την δισκογραφια τους;;; Ημαρτον! γενικα η Metallica θα ψηνουν πολυ κοσμο ΄και σε αλλα 20 χρονια, αλλα αν δεν ειναι και λιγο ενδιαφερον το ολο πακετο, σε λιγο θα παρουν τους διωργανωτες με τις ντοματες.
σε αναμονη ανακοινωση της τριτης μερας να ρωτησω τα εξης
1)τα περισοτερα συγκορτηαμτα που ερχονται τον χειμωνα σε κλεισοτυσ χωρους και παιοζυν σε 500 ατομα εχουν εισητηρια γυρω στα 30 ευρω αρα βγαινει η διωργανωση με 15000 ευρω (ενω ο διοργανωτης πληρωνει και το χωρο, πργαμα που δεν συμβαινει στην μαλακασα. Αρα γιατι δινουμε περισοτερα λεφτα για να δουμε 4 συγκροτηματα, ενω θα ειανι το λιογτερο 8-10000 κοσμος
2) αυτη δνε ειναι η βασικη λογικη του φεστιβαλ οτι θα ειμαστε πολλοι αρα θα δωσουμε λιγοτερα λεφτα;
3) γιατι τα συγκροτητμα της εποχης μας ερχονται σωρηδον και οχι και με τους καλυτεορυς ορους promotion το χειμωνα ενω το καλοκαιρι θυμομαστε ολους τους πεθαμενους; (η απαντησ πιθανον να βρισκετε στην ταινια Τα ζομπι δεν ειναι χορτοφαγα)
4)γιατι θεωρουν οι διωργανωτες ως καλυτερο target group τις ηλικιες 15-20 (που δεν ειδαν τα συγκροτηματ στηνωρα τους, και ρεπουν προς το μεταλ) και οχι τα συνολικα γουστα των μουσικοφιλων αυτης της χωρας, που πραγματικα θα τους διναν δυνατοτητες για πολυ καλυτερες διωργανωσεις (και οχι τον μισο κοσμο να τους βριζει);

και αλλα τετοια για να σταμτησω γιατι η λιστα προφανως δεν θα εχει τελος

Rebel On His Own Tonight

το τραγουδι που μου εχει κολλησει πιο επιμονα την τελευταια βδομαδα ειναι το Rebel On his Own του Malcolm Middleton (απο τους προσφατα χωρισμενους Arab Strap) στο οποιο συμμετεχει και η Σκωτσεζα (αραγε ετσι ειναι το σωστο)συγγραφεας συγραφεας Alan Bissett(κατεβασε το εδω)

rainboy

o Chuck Norris μιλαει για τον εαυτο του

Το cartoon που δεν θα γινει ποτε ταινια

γιατι ο SPort billy ηταν καφαλς τελικα



αληθεια ποιος τραγουδαιε αυτο το επικο τραγουδακι;

rainboy

Η Μεγάλη Στιγμή του Ρόμπερτ Κάρμαϊκλ

Νομιζω οτι απο τοτε που αλλαξε η χρονια, οι αιθουσες παιζουν πολλες αηδιες την μια πισω απο την αλλη, και εχει αραιωθει πολυ ο ρυθμος που παιζοντια αξιολογς ταινιες. Την προηγουμενη βδομαδα η μονη ταινια που μου γιαλισε το ματι ηταν αυτη, και πηγα στο παγωμενο και αδειο αλφαβιλ (σαββατο βραδινη προβολη ειμασταν 6 ατομα, φαντοζομαι την τριτη παιζει να μην πηγε και κανεις). Δεν ειμαι σιγουρος για το τι με τραβηξε σε αυτη την ταινια, αλλα γενικα οι περιγραφες φανταζαν ενδιαφερουσες. Απο την μια φαινοταν και απο τις φωτος οτι καπου θα θυμιζει αγγελοπουλο, απο την αλλη κατι για βιαοτητες και κουρδιστο πορτοκαλι λεγαν ολοι. Ε σου κινειτε η περιεργεια.
Παροτι δεν εχω κατληξει ακομα αν πρεπει να βαλω θετικο ή αρνητικο προσημο σε αυτη την ταινια, αλλα γενικα μαλλον προς το θετικο συγκλινω. Η υποθεση εκτυλισυται σε ενα ψαροχωρι της αγγλιας, οπου μαστιζεται απο την ανεργια, και που η μαθητιοσα νεολαια το ριχνει στα drugs. Ως εδω καλα, ωραια φωτογραφια μερικες παρα πολυ καλες σκηνες (οπως η σκηνη στην οποια αφου εχουν πιει διαφορα, γινονται σε ενα σπιι 3 σκηνικα ταυτοχρονα), και με ενα χονδρειδη τροπο προσπαθει ο σκηνοθετης να μας δειξει ενα τελμα και μαι αποκτηνωση που καταπεφτει σε τελικη αναλυση η κοινωνια (παιζουν συνεχως οι τηλεορασεις ειδησεις για το Ιρακ). Αυτο μαλλον θελει να μας δειξει και το ανατριχιαστικα βιαιο δεκαλεπτο της ληξης της ταινιας οπου το παιδι που γενικα δεν μιλγαε στο σχολειο, ηταν καλο και κλειστο παιδι, και επαιζε το τσελο του, αλλαζει mode και εφαρμοζει αυτα που διαβαζε σε ενα βιβλιο του De Saad ενω αυνανιζοταν. Το προβλημα προφανως δεν ειναι αν ηταν πολυ βιαιη η σκηνη, αλλα οτι σε ολη υπολοιπη η ταινια ο Ρομπερτ ηταν κατι λιγοτερο απο δευτεραγωνιστης, και ουσιαστικα αποτελει εκλπηξη και ταυτοχρονα ερωτηματικο η αποκαλυψη του Mr Hide στο τελος.

Ιθάκη (Κάπου στην Χώρα των Βάσκων)

Τον Νοεμβρη οτan ημουν στην Βαρκελωνη, χαζευα τα cd's που υπηρχαν στο σπιτι που με φιλοξενουσε. Ανοιγωντας το βιβλιαρακι του Dub Manifest του Fermin Muguruza, βλεπω σε μια φωτογραφια τον Καβαφη (την κλασσικη πρωσοπογραφια που τον εχοyμε συνδεσει), και την Έλλη Λαμπετη. Φυσικα σκαλωνω, κι κοιταζω να δω τι λεει. Ευτυχως δεν ηταν μονο στα Βασκικα το κειμενο αλλα σε 4 γλωσσες (βασκικα, καστεγιανικα, αγγλικα, γαλλικα), και διαβαζω;

I believed to hear Marlène
Dietrich, sensitive
In film “the woman and the puppet”
It was however about Eli Lambetti which recited:
“Guard always in memory, Ithaque
But absolutely the way… “of Kavafis does not force.
I included/understood the significances from acquired wisdom of them:
I have a great lapse of time to sail
among the charts of your face.

Marlen Dietrich zela ustez, will sentibera
“Deabrua emakumezkoa da” filmean
Eli Lambeti Zen berriz, hitzaldia
Beti atxeki Itaka, zeure buruan
Baina ez bortxatu bidaia, Kavafis-ena
Ulertu nuen jakituriaz, esanahiak
Denbora-bitarte handian, badudala
Zure musuaren mapak, nabiga ditzadan
ITAKA, BERRIRO HELMUGATZAT
BIDEA ETA BIDAIA, LUZEA IZAN DADILA
ITHAQUE AGAIN LIKE DESTINY
THAT THE VOYAGE AND THE ROAD ARE LONG

To go on another ground, another sea
To find a city different, better than this one
If it is what you said,
attention with the recommendation of Polishes,
A judgment is written for each test.
Attrappé in the cobweb
If the threat is Carthage, I will link myself with them
As well as the Subways against art
Vis-a-vis dead… the labyrinth.

Βαζωντας βεβαια να ακουσεις το κομματι Itaca Berriro (κατεβασε εδω), ακουω κατι λιγοτερο avant gaurd απο οτι περιμενω, που βασικα ακουγετε σαν ελληνικη καλοκαιρινη ποπ αρχων δεκαετιας του '90. Παρολαυτα ακουγετε η ελλη λαμπετη στο τελος να απαγγελει στα ελληνικα.
Και γενικα παροτι η μουσικη ειναι μεταξυ reggae και ska σε ολοκληρο αυτον τον εκπληκτικο δισκο, ο Muguruza παραμενει ενας απο τουσ πιο πολιτκοποιημενους καλλιτεχες των ημερων μας. Αυτο το τραγουδι δεν ειναι το καλυτερο του δισκου (που ειναι απο τους καλυτερους του), αλλα εχει μια ειδικη αξια για εμας οταν ενα ποιημα που συγκινει γενιες και γενιες στην ελλαδα, και που οριακα βαριομαστε οταν το διδασκομαστε στα ΚΝΛ του λυκειου (εμενα μου ειχε πεσει και στις πανελληνιες), γινετε σημερα συμβολο ενος αγωνα και αναβαθμιζετε στην συνειδηση των Βασκων που παλευουν για την ανεξαρτησια τους. Βεβαια δνε ειναι η πρωτη φορα. Ο Lluis Llach εχει το δισκο Viatge A Itaca που ειναι παραλλαγη του ιδιου ποιηματος στα καταλανικα, και απο την δεκαετια του 70, και των καιρο της διδακτοριας εχει γινει συμβολο του αγωνα των καταλανων, για ανεξαρτησια, οπου Ιθακη, ειναι το ανεξρτητο κρατος που οραματιζονται. Ετσι βλεπουμε πως ακομα και η τεχνες μπορουν να ενωσουν τοςυ λαους που αντιστεκονται.
Ο muguruza λοιπον εχει κανει πραμματα και θαμματα, και δεν θα αργησω αν επανελθω και με αλλα post στο κοντινο μελλον

Our Darkness

Παρασκευη Βραδυ
και για να εχουμε τον σωστο ρυθμο, κεφι και ορεξη, κατεβαστε αυτο
Our Darkness (total eclipse remix)
Απο τον δισκο Wordprocessing με τις διασκευες στις επιτυχιες της Anne Clark ρεμιξαρισμενες, διαλεγω αυτη την των γαλλων Total eclipse γιατι ταιριαζει σε Παρασκευη βραδυ.

LCD soundsystem - Sound of Silver

O δευτερος κανονικος δισκος της μπαντας απο την Νεα Υορκη που συγκλονισε τις πιστες πριν ενα χρονο.
Και υστερα απο μερικες ακροασεις, νομιζω οτι ειναι ξεπερναει τον προηγουμενο. Μπορει να παιζει ηλεκτρονικη μουσικη η μπαντα, αλλα γενικα δεν ξεφευγει εξωπραγματικους ηχους, αντιθετα το αισθανεσε πολυ καθημερινο, και δικο σου. ενταξει σε πολλα σημεια να ειναι οριακα μπαναλ η 80ιλα που αποπνεει, αλλα αυτα ειναι μαλλον εξαιρεσεις. Οι φανκυ επιροες, οι πραγματικοι πιασαρικοι ρυθμοι, αλλα και τα φωνητικα (που παροτι δεν ειναι τα καλυτερα που εχεις ακουσει, αποπνεουν μια σπανια ζεστασια για ηλεκτρονικη μουσικη) , σε κανουν να μην μπορεις να ξεκολησεις. Ο ιδιος μαλιστα περιγραφει τον ηχο του ως gay stuff. disco. bored people. a poorly executed fist-fight. sandwiches without too much meat and stuff on them. records that you used to hate but are kind of cool now that you heard them again years later at your friends house. hipster nonsense. midrange, and not so much bass-and-treble. an engine that needs the timing looked at and is running at capacity. a band. (απο την σελιδα στο myspace)
Ο δισκος ειναι διαθεσιμςο για download και θα κυκλοφιρησει σε 2 μηνες κανονικα. αλλα νομιζω οτι ηδη εχει βαλει υποψηφιοτητα για τα καλυτερα του 2007
ακουστε εδω το us vs them οχι το καλυτερο του δισκου, αλλα ενα που μου αρεσε αρκετα
μαλλον θα ελαγα οτι τωρ απου τελειωνει η 80'ς φαση, εχουμε και τις καλυτερες κυκλοφοριες αυτου του τυπου, καθως ειναι πιο ωριμες, πιο κατασταλαγμενες. οποτε ας μεινουμε σε αυτες λιγο πριν αρχισει η φαση return to 90's techno και grunge.

rainboy

ΥΓ. και στο τελος σκαει και το New York I lOve you να σε αποτελειωσει. Ενα απιστευτο κομματι που νομιζεις οτι ανηκει στις καλυτερες στιγμες της ροκ ιστοριας (καμια σχεση με μπλιμπλικια) και οριστικα συνειδοτοποιεις οτι οι ταλαντουχοι ανθρωποι, μπορουν να κανουν παρα, μα παρα πολλα πραγματα

Zounds Demystfication

καλά και τα ηλεκτρονικά, αλλα λιγο pure punk και pure κοπανημα δεν εβλαψε ποτε κανεναν

rainboy

Marsheux - Pure

How not to been seen!

ύστερα απο απειρες φορες που εχεις πεσει κατω απο το καναπε απο τα γέλια, βλέποντας σκετσάκια των monty pythons, και τις χιλiαδες που εχεις κατουρηθει απο τα γελια με το sketch "how not to been seen", η εκδοχη του με το HALO δεν μπορει παρα να σε υπερκαψει.

rainboy

Παραλία Στην Πόλη (Astyplaz)

Εδώ και αρκετους μήνες εχω στα χερια μου το cd και το demo των Astyplaz και ηθελα να γραψω για αυτους, αλλα δεν ειχα προλαβει. Οι Astyplaz ειναι πραγματικα ενα απο τα καλυτερα ελληνικα συγκροτηματα, που βρισκονται πολυ πιο μπροστα απο αυτα που εχουμε συνηθισει. Ο δισκος του ειναι ενα πραγματικο ηχητικο ταξιδι που θυμιζει "φτασμενους" καλλιτεχνες και οχι break through.






Το γεγονος που πληροφοροθηκα απο το myspace τους οτι καναν περιοδεια στην Αμερικη πριν απο ενα μηνα, και οτι εχουν αρχισει να αποκτουν την καταξιωση που τους αξιζει, (σορρυ ION, που κανεις τουρνε στην βραζιλια, θα γραψω και για σενα), με εκανε να αποφασισω να σας δωσω το Toybox, που ειναι το αγαπημενο απο τον δισκο. κατεβασε εδω

rainboy

Hit The Road

Keep one eye on the road
The other one fixed on the one you hold

Oι DOn Johnson Big Band πηραν το ονμα τους απο τους Κακους του ΜΑιμι, και παιζουν ενα ενδιαφερον μιγμα hip-hop, rock , jazz και πολλα ηλεκτρονικα στοιχεια. Οχι ασχημα αμα σκεφτεις οτι προκειτε για κατι (ξενερωτους;;;) Φιλανδους. ΤΟ τελευταιο τους ομωνυμο almpoum εγινε γνωστο απο το χιτακι road (κατεβασε εδω). Αλλα το (ομωνυμο, μολονοτι 3ο) δισκακι ειναι παρα πολυ καλο, και σιγουρα αξιζει να ακουστει ολοκληρο. Υποσχομαι τις επομενε μερες να ανεβασω και αλλο τραγουδακι.






περισοτερα εδω:
http://www.myspace.com/donjohnsonbigband





rainboy

Ενα κλέμμενο ποδηλατο

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ' ανατέλλει
πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι
θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι

Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
είναι πιο έντιμα απ' αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας

Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
Να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
Να 'χα μια θάλασσα έξω απ' το σπίτι μου
κι όποτε βρέχει να πετάω απ' το μπαλκόνι μου
κρατώντας το χέρι σου για πάντα
στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα
κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει
Κάποιος τότε σ' ένα στόχο σημαδεύει



Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι



Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου



Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

(Στερεο Νοβα, απο τον πρωτο ομωνυμο δισκο 1992)

κατεβασε το εδω

rainboy

Godfather gone.... (ένοςαιωνα σιγή)

το 2007 μπήκε και αυτό με μια ασχήμη είδηση. με λίγες μέρες καθυστέρηση πληροφοριθηκα τον θανάτο του James Brown. Αυτης της εκπληκτικης καλλιτεχνικης φιγουρας, που γεμίζε την σκήνη και τρελαινε τους θεατες.

Δεν θα ξεχασω ποτε εκεινο το καλοκαιρινοβραδυ που τον ειχα δει ζωντανα στο λυκαβυτο.





θα ειναι παντα μάζι μας σε καθε παρτυ, οσα χρονια και αν περασουν.
rainboy

O άνεμος χόρευε το κριθάρι (The Wind That Shakes The Barley)

Miα δεκαετία μετά το Γη και Ελευθερία, ο Ken Loach γυρίζει την δεύτερη ταινία του ιστορικών αναφορών και μάλιστα σχετική με ένα από τα πιο σημαντικά εθνικοαπελευθερωτικα κινήματα του 20ου αιώνα., αυτό της Ιρλανδίας. Η ταινία είναι τοποθετημένη το καιρό του Πολέμου για την Ανεξαρτησία της Ιρλανδίας (πριν την διχοτόμηση), στα τέλη της δεκαετίας του ’10. Περιστρέφεται γύρω από δυο αδέλφια, που πρωτοστατούν στον IRA (Irish Republic Army) της περιοχής τους, ο οποίος καταφέρνει να εκλέξει περιοχές ολόκληρες, και μάλιστα να εγκαθυδρισει δομές λαϊκής εξουσίας (χαρακτηριστική η σκηνή με το λαϊκό δικαστήριο). Κάπου εκεί αρχίζει και το ποιο ενδιαφέρον της ταινίας, που δεν είναι οι σκηνές που δείχνουν την βιαιότητα των Άγγλων κατακτητών, ή τα σκληρά μετρά του IRA προς τους προδότες, αλλά το πώς αναδεικνύονται οι διαφορετικές πολιτικές λογικές σε σχέση με το τι γίνετε μετά το εθνικοαπελευθερωτικο (αν και δεν υποδεικνύει αν είναι αυθόρμητες, ή αν υπάρχουν οργανωμένες τάσεις πίσω από αυτές). Έτσι βλέπεις ένα κομμάτι του πλυθησμου, να αναπτύσσει πολύ πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, και να εμπνέεστε από το όραμα μιας άλλης κοινωνίας (μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στις μέρες που οι Μπολσεβίκοι ακόμα παλεύουν για να σταθεροποιήσουν την επανάσταση στην ΕΣΣΔ), και η πάλη ανάμεσα στις διαφορές αντιλήψεις, έρχεται όταν προτείνετε συνθηκολόγηση από τους Άγγλους, με έναν αρκετά αντιφατικό τρόπο. Κάπως έτσι θα φτάσουν στον εμφύλιο πόλεμο, με ζητημάτων συνέχιση ή όχι του αγώνα, οπού εκεί κορυφώνεται και η ταινία, καθώς η μπλέκετε η πολιτική διαφωνία, με την αδελφική σχέση των δυο πρωταγωνιστών, οι οποίοι βρίσκονται μπροστά σε καθοριστικές επιλογές, καθώς αρχίζουν οι πρώτες ένοπλες συρράξεις του εμφυλίου.

Στην Μ. Βρετανια, εχει γινει προφανως σαλος με την ταινια, καθως προφανως οι αγγλοι,θελουν να να προσποιηθουν ότι ποτε δεν συνεβησαν αυτά, και ότι ο σκηνοθετης εχει υπερβαλει με το θεμα της βιας στην ταινια. Φυσικα μεχρι την επιτυχια στις Καννες, ειχε συστηματικα θαφτει από τους κριτικους (η ταινια χαρακτηριστικε ως αντι-βρετανικη παραποιηση της ιστορίας), και υστερα από αυτή ειχε καποια επιτυχια (αφου ξαναβγηκε στις αιθουσες) αλλα συνεχιζει να είναι τεραστιο θεμα συζητησης, καθως παντα προκαλει οργη στους αγγλους το Ιρλανδικο. Νομζω ότι την καλυτερη απαντηση σε αυτό το θεμα την δινει ο ιδιος ο σκηνοθετης «Αν παλεύεις για τις ιδέες σου, τα οποία είναι τα ιδανικά της δικαιοσύνης, της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας, και συναντάς αντίσταση από τους άλλους τότε αυτό φυσικά οδηγεί στη βία: αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι ακριβώς αυτή η αντίσταση που οδηγεί στη βία. Η βία αυτή σημαδεύει τους ανθρώπους στην ταινία. Είναι λυπηρό αλλά για να καταστήσει τη δικαιοσύνη πρέπει να περάσεις μέσα από τη βία». Και συνεχίζει: «Νομίζω ότι η ιστορία για τον αγώνα για ανεξαρτησία είναι μια ιστορία που συνεχώς επαναλαμβάνεται. Πάντα είναι η κατάλληλη στιγμή για να αφηγηθείς αυτήν την ιστορία. Πάντα κάπου υπάρχουν στρατεύματα κατοχής και άνθρωποι που ζουν υπό κατοχή αντιστεκόμενοι. Επίσης στην ταινία υπάρχει μια εξαιρετική ιστορία συντροφικότητας και ηρωισμού και μέσα σ’ αυτήν την ιστορία μια τραγική σύγκρουση».


Το τραγουδι από το οποιο πηρε το ονομα της η ταινια, είναι ένα παλιο τραγουδι, γραμμενο το 19ο αιωνα , και είναι γραμμενο, σαν η ιστορια ενός επαναστατημενου νεου τον καιρο της πρωτης εξεγερσης εναντια στο στεμα (1798), κατά το καιρο της οποιας (και για αρκετες δεκαετιας αργοτερα) οι νεαροι ιρλανδοι, βαζαν στις τσεπες του, ένα κλαρι κριθάρι, σαν συνθηματικο, και για αυτό, στην συνεχεια αποτελεσε συμβολο του Ιρλανδικου αγωνα. Με λιγο ψαξιμο μπορειτε να το βρειτε σε εκτελεσεις από τους The Dubliners, Dolores Keane, Dead Can Dance, Solas, The Clancy Brothers, Dick Gaughan.



I sat within the valley green, I sat me with my true love
My sad heart strove the two between, the old love and the new love
The old for her, the new that made me think on Ireland dearly
While soft the wind blew down the glen and shook the golden barley

'Twas hard the woeful words to frame to break the ties that bound us
But harder still to bear the shame of foreign chains around us
And so I said, "The mountain glen I'll seek at morning early
And join the bold united men, while soft winds shake the barley"

While sad I kissed away her tears, my fond arms round her flinging
A yeoman's shot burst on our ears from out the wildwood ringing
A bullet pierced my true love's side in life's young spring so early
And on my breast in blood she died while soft winds shook the barley

But blood for blood without remorse I've taken at Oulart Hollow
And laid my true love's clay cold corpse where I full soon may follow
As round her grave I wander drear, noon, night and morning early
With breaking heart when e'er I hear the wind that shakes the barley.

Δυο λόγια για τον Ken Loach.
Ο Ken Loach ξεκίνησε την να ασχολείστε με την ηθοποιέ στα τέλη της δεκαετίας του ’50, αλλά πολύ σύντομα ανέλαβε την σκηνοθεσία σε τηλεοπτικές παραγωγές, με αρκετή επιτυχία στην Βρετανία την δεκαετία του ’60. Το ’68 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία το «Kes», η οποία είναι η ιστορία ενός αγοριού, από μια εργατική οικογένεια, σε μια εργατική πόλη, με μονό μέλλον να γίνει ανθρακωρύχος, το οποίο αντιμετωπίζει στωικά την ζωή του, μεχρι που αρχιζει και βρίσκει ενδιαφέρον στην εκπαίδευση ενός γερακιού, αλλά ακόμα και αυτό δεν θα το βοηθήσει να ξεφύγει από το προδιαγραμμένο μέλλον του. Με αυτή την ταινία άρχισε να δείχνει τους κοινωνικούς του προβληματισμούς, και μέσα σ το κλίμα της εποχής θα έχει μεγάλη επιτυχία. Αλλά τις επόμενες δυο δεκαετίες θα γυρίσει αρκετές πιο πολιτικοποιημένες ταινίες, οι οποίες έπεσαν θύμα τις λογοκρισίας, και κάποιες δεν κυκλοφορήσαν ποτέ, ενώ άλλες θα βγουν σε πετσοκομμένες εκδοχές, από μικρές εταιρίες, με αισχρό δίκτυο διανομής, έτσι θα μείνει για πολλά χρονιά εκτός δημοσιότητας (με εξαίρεση δυο φορές που άνοιξε σοβαρό θέμα για την λογοκρισία) . Αλλά την δεκαετία του ’90 θα επιστρέψει πιο δυνατός από ποτέ, και λιγότερο λογοκριμένος, και θα κερδίσει 3 φορές βραβεία στις Κανόνες, αρχίζοντας από ’90 με το Hidden Agenda (σχετικό με τον αγώνα της Ιρλανδίας) , το ’93 με το Raining Stones, και φυσικά το ’95 με το Land and Freedom. Από εκεί και πέρα κάθε ταινία του ακολουθεί τον δρόμο της αναγνώρισης, και πραγματικά όλες αξίζουν, καθώς καταπιάνονται με ζητήματα των ορών ζώνης της εργατικής τάξης, και των μεταναστών, και με εθνικό απελευθερωτικά και αλλά κινήματα. Τέλος σημαντικό στοιχειό της σκηνοθεσίας του είναι, ότι προτιμά αν μην δουλεύει με γνωστούς ηθοποιούς, και προτιμά να βρίσκει ξανθωπούς που τα προσωπικά τους βιώματα να είναι πολύ κοντά στο ρολό, είτε ρολό καταγωγής, είτε λόγω ταξικής προέλευσης, είτε λόγω δραστηριοποίησης σε κινήματα.
ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
Poor Cow (1967)
Kes (1969)
The Save the Children Fund Film (1971)
Family Life (1971)
Black Jack (1979)
The Gamekeeper (1980)
Looks and Smiles (1981)
Which Side Are You On? (1984)
Fatherland (1986)
Hidden Agenda (1990).
Riff-Raff (1990).
Raining Stones (1993).
Ladybird Ladybird (1994)
Land and Freedom (1995)
A Contemporary Case for Common Ownership (1995)
Carla's Song (1996)
The Flickering Flame (1997)
My Name Is Joe (1998)
Bread and Roses (2000)
The Navigators (2001)
Sweet Sixteen (2002)
Ae Fond Kiss... (2004)
The Wind That Shakes the Barley (2006)



rainboy

H μάχη των εξωφύλλων

Sex Pistols (kai ta myala sto blender)

rainboy

you stand on your own,you leave on your own, you go home, and you cry,and you want to die

εδω και μερικες μερες, εχω κολλησει απιστευτα με αυτο το τραγουδι!!!
Smiths How soon is now?
I am the son
and the heir
of a shyness that is criminally vulgar
I am the son and heir
of nothing in particular

You shut your mouth
how can you say
I go about things the wrong way
I am human and I need to be loved
just like everybody else does

I am the son
and the heir
of a shyness that is criminally vulgar
I am the son and the heir
of nothing in particular

You shut your mouth
how can you say
I go about things the wrong way
I am human and I need to be loved
just like everybody else does

There's a club if you'd like to go
you could meet somebody who really loves you
so you go, and you stand on your own
and you leave on your own
and you go home, and you cry
and you want to die

When you say it's gonna happen "now"
well, when exactly do you mean?
see I've already waited too long
and all my hope is gone

You shut your mouth
how can you say
I go about things the wrong way
I am human and I need to be loved
just like everybody else does
rainboy

Story Ville - Καλα αυτο το καρτοον ειναι τελειως JAZZ

Το Story Ville ηταν στην Νεα Ορλεανη η περιχη με τα κοκκινα φωτα απο τα τελη του 19ου αιωνα. Αυτο το καρτοον ειναι πολυ προσαφατα φτιαγμενο με τις συγχρονες ψηφιακες μεθοδους, και ειναι η ιστορια μια ςτρομπετας που θελει να παιξει.
πολυ ωραια σε ασπρομαυρη ατμοσφαιρα, και πολυ χαλαρωτικο. Και τρομπετα παιζει ο Luis Amstrong.




Και ας μην ειμαστε στην Νεα Ορλεανη και στα κοκκινα φωτακια του Story Ville, που αποτελεσαν εμπνευση για τους μουσικους αυτης της καταραμενης πολης, για πολλα χρονια.

rainboy

Pearl Jam Live Athens - videos

Εγω δυστυχως εχασα το live της χρονιας, συμφωνα με τα λεγεμενα, οσον συνbloggers ηταν εκει.
Αλλα τι να κανουμε, πρωτη φορα κρεμαστηκε φιλος μου, επρεπε να παω.
Παραολαυτα προσπαθησα να ζησω και εγω λιγο απο την ατμοσφαιαρα της συναυλιας, κανωνατς search στο youtube. εχουν ηδη ανεβει 33 βινυτεακια, πολλα απο τα οποια ομως με αθλια εικονα και ηχο, οποτε ξεδιαλιεξα καποια για να παρουμε λιγο αρωμα Pearl Jam.

Jeremy


Whislist



GO


better man


BLack



another brick in the wall



rainboy

Antony and the Johnsons Live in Athens 04/07/06

Cripple And The Starfish
ενα απο τα καλυτερα τραγουδια που εχουν γραφτει τα τελευταια χρονια, σε μαγνητοσκοπηση απο το live στο θεατρο βραχων (ναι τοτε που ολοι οι καφροι βλεπαμε μουντιαλ και δεν πηγαμε)






Mr. Muscle forcing bursting
Stingy thingy into little me, me, me
But just "ripple" said the cripple
As my jaw dropped to the ground
Smile smile

It's true I always wanted love to be
Hurtful
And it's true I always wanted love to be
Filled with pain
And bruises

Yes, so Cripple-Pig was happy
Screamed " I just compeletely love you!
And there's no rhyme or reason
I'm changing like the seasons
Watch! I'll even cut off my finger
It will grow back like a Starfish!
It will grow back like a Starfish!
It will grow back like a Starfish!"

Mr. Muscle, gazing boredly
And he checking time did punch me
And I sighed and bleeded like a windfall
Happy bleedy, happy bruisy

I am very happy
So please hit me
I am very happy
So please hurt me

I am very happy
So please hit me
I am very very happy
So come on hurt me

I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish

I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
I'll grow back like a Starfish
Like a Starfish...


rainboy

Rolling stones in Jean Luc Goadrd's film

στο βιντεο βλεπουμε τους stones στο στουντιο να προβαρουν το Sympathy for the devil. Τα πλανα τα εχει τραβηξει ο Godard και τa χρησιμοποιησε στην ταινια One Plus One (σε εναλλακτικη βερσιον), οπου παρεμβαλονταουσαν αποσπασματα απο την προβα, στην κανονικη ταινιαΑυτη η βερσιον δεν εγινε πολυ γνωστη παρο οτι ηταν αρκετα ψυχεδελικη.

για την ακριβεια διαβαστε τις λεπτομεριες:


This version of Jean-Luc Godard's 1968 One Plus One caused a legendary confrontation at a film festival when the director became infuriated at his producer's decision to attach the Rolling Stones' completed song "Sympathy for the Devil" at the film's end. Godard's own original plan had been to make a film of the Stones' construction of the tune in rehearsal, and intercut that with a story line about a white revolutionary who becomes suicidal when her lover embraces black separatism. Production problems caused Godard to give up that idea and just allow scenes to fall where they would, allowing viewers to construct the film in their own minds. Overall, the film is a bewildering affair, and that's not at all a bad thing: one's orientation is whatever one makes of Godard's enthralling mess here. Even if a viewer is just interested in seeing the Stones at their peak and at work on their brilliant 1968 album Beggars Banquet, this is a highly rewarding experience. - Tom Keogh.


By 1968, Godard was poised to present a pop ode to revolution--film, in English and Eastmancolor, featuring the Rolling Stones. Audiences were expecting the hippest of the European auteurs would produce a thoughtful concert film that stroked their liberal convictions. Instead Godard delivered studio footage of the Stones recording the title song but cut away before they finished. He interspersed this stately 'documentary' footage with political sketches, one featuring Black Panthers living in junkyards and raping white women. Needless to say, this provocative political film tried the patience of many of Godard's American fans, who quickly switched their allegiance to the juvenile cinema of Francois Truffaut. 16mm.


rainboy 

H αλλη Eurovision

Η άλλη Eurovision

Liet-Lavlut International 2006

Στην πόλη Östersund στο σουηδικό τμήμα της Λαπωνίας (Sápmi), πρόκειται να λάβει χώρα το Ευρωπαϊκό φεστιβάλ τραγουδιού Liet-Lavlut. Πρόκειται για ένα θεσμό που ξεκίνησε από την Ολλανδία και φέτος φιλοξενείται στη Σουηδία με πρωτοβουλία του Σουηδικού Γραφείου για τις Λιγότερο Ομιλούμενες Γλώσσες (SWEBLUL, SWEdish Bureau for the Lesser Used Languages).

Στο φεστιβάλ 13 φιναλίστ θα εκπροσωπήσουν 12 λιγότερο ομιλούμενες γλώσσες από χώρες της Ευρώπης. Αυτοί είναι:

• Οι Raud Ants από την Ίνγκρια, περιοχή στα σύνορα Ρωσίας-Εσθονίας, θα παίξουν «φολκλορικό μέταλ» στη Βοτική γλώσσα, μια ουγγρο-φιννική γλώσσα που επιβιώνει με μόλις 25 χρήστες.


• Οι Van Wieren από την Ολλανδία θα τραγουδήσουν στην Φριζική γλώσσα.


• Οι Karavan Familia από την Ουγγαρία θα τραγουδήσουν στην Τσιγγάνικη γλώσσα.


• Το νησί Man, ανάμεσα σε Μ. Βρετανία και Ιρλανδία, και η κέλτικη γλώσσα του Manx, θα εκπροσωπηθούν από το συγκρότημα Moot.


• Η Οξιτανική γλώσσα της νότιας Γαλλίας, η γλώσσα του Μιστράλ και των τροβαδούρων, θα εκπροσωπηθεί από τη Liza Pannetier.


• Οι Arbegarbe θα τραγουδήσουν στα Φριουλιάνικα ή «Φουρλάν» της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας, που είναι και η γλώσσα του Πιερ Πάολο Παζολίνι.


• Μια από τις πολλές κέλτικες συμμετοχές είναι αυτή της Anna Murray από τη Σκωτία.


• Οι Gari έρχονται από τη χώρα των Βάσκων.


• Ο Narf ή κατά κόσμο Fran Pérez από την Γαλικία, μια αυτόνομη περιοχή της Ισπανίας με κέλτικη παράδοση όπου μιλιέται η Γαλικανική γλώσσα.


• Οι Jord θα τραγουδίσουν στην ουγγρο-φιννική γλώσσα Meänkieli, που είναι αναγνωρισμένη μειονοτική γλώσσα της Σουηδίας.


• Ο Brian Ó hEadhra, γεννημένος στο Δουβλίνο και κάτοικος του Inverness των υψίπεδων της Σκωτίας, τραγουδάει στην κέλτικη γλώσσα της Ιρλανδίας.


• Οι Johan Kitti και Sara Ellen Bähr ερμηνεύουν παραδοσιακή μουσική «γιόικ» της Λαπωνίας.

Το Σάββατο 14 Οκτώβρη, 20.00 ώρα Ελλάδος θα λάβει χώρα ο διαγωνισμός, και θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω του Διαδικτύου από το Δευτερο Πρόγραμμα της Σουηδικής Κρατικής Ραδιοφωνίας (κάντε κλικ στο “Lyssna på P2 Musik”).

Οι συμμετοχές είναι όλες ενδιαφέρουσες, και ήδη το φεστιβάλ έχει απασχολήσει τα ΜΜΕ σε πολλές χώρες της Ευρώπης (στην Ελλάδα των Βλάχικων, των Αρβανίτικων, των Πομακικών, των Τσακωνικών, των Ποντιακών, των Τσιγγάνικων και των Ισπανοεβραϊκών ειπώθηκε τίποτα; Αναρωτιέμαι...). Είναι μια καλή ευκαιρία γλώσσες λιγότερο ομιλούμενες, άγνωστες σε πολλούς από μας, να βγουν στο προσκήνιο και να αποκτήσουν δημοσιότητα. Εύχομαι αυτή η δημοσιότητα να δημιουργήσει και το ανάλογο πολιτιστικό ενδιαφέρον, που θα επιτρέψει σε πολλές από αυτές τις γλώσσες να επιζήσουν σε αυτή τη χιλιετηρίδα. Και ας μην ξεχνάμε: «Η γλώσσα του άλλου, πλούτος δικός μου.»

* * *


Νίκος Γενημάκης

αναδημοσιευση αποAgit Prop (υπουργειο προπαγανδας ανατολικης γερμανιας ηταν αυτο)

arrest this man, he talks in maths

He buzzes like a fridge, hes like a detuned radio




rrest this girl, her hitler hairdo, is making me feel ill
And we have crashed her party
This is what you get, this is what you get
This is what you get, when you mess with us

περασε κιολας μια δεκαετια απο τοτε

rainboy

Ils -Εκεινοι

Σε μια αιθουσα ολη και ολη θα παιχτει το χειμωνα, και οχι για πανω απο μια βδομαδα. Οποτε δεν νομιζω να ψαρωσεςι και να πας. Αλλα αμα κανεις αυτο το λαθος σιγουρα θα κλες τα λεφτα σου.
Παρα τα επικα ευραπαικου τρμου, που ανταγωνιζετε το Hollywood αυτη η ταινια ειναι μια παπαρια και μιση.
Βασισμενη σε αληθινη ιστορια (ή ετσι υποστηριζει τουλαχιστον, δεν ξερω αν ειναι τρυκ), οπου μια δασκαλ καιο συγγραφεας συζηγος (γαλλοι) πανε και μενουν στην ρουμανια. Εκει οι μαθητες αποφασιζουν αν της κανουν πλακα και διηργανωνουν μια σειρα απο τρομακτικα πραγματα στην επαυλη που μενουν (ναι μια δασκλα και ενας ανεργος συγγραφεας, χωρις παιδια, μενουν σε μια τεραστια επαυλη, με παραπολα διαμερισματα, και ενα κηπο στρεμματων, ρε μας κοροιδευουν).
Απλα η ταινια ειναι για το πουτσο. Απο την 1 ωρα και 20 λεπτα που κραταει, περιπου την μια ωρα το πλανο ειναι κοντινο σε εναν απο τους δυο πρωταγωνιστες, ο οποιος κοιταει γυρω του σαν ηλιθιος με ενα ηλιθιο βλεμμα, και καθε τοσο ακουει κανα θορυβο ή βλεπει κανα φως και τρομαζει. Και ολα αυτα για να προσπαθησεις με το ζορι να μην σε παρει ο υπνος, μπας και μαθεις και τι παιζει.
και τελικα οταν τους σφαξουν (που ουτε καν αυτο δεν μας δειχνουν οι αθεοφοβοι, που μας εχουν ταλαιπωρησει τοση ωρα) και σου πει οτι ολα αυτα τα εκαναν παιδακια.
λες δεν μπορει για μαλακες μας εχουν.

και φευγεις απο την τελευταια σου ταινια στο φεστιβαλ ριχνωντας ατελειωτα μπινελικια.

rainboy

σε κατι τετοια δεν μας φερνουν τον σκηνοθετη να του τα πουμε ενα χερακι.
βρε ουστ!!!!

La Battaglia di Algeri - Η μαχη της Αλγεριας

Η μαχη της αλγεριας λοιπον.
Μια κλασσικη ταινια, που κατεγραψε με μοναδικο τροπο σχεδον μολις συνεβει, εναν εθνικοαπελευρωτικο αγωνα, και ενα ανταρτικο πολεων, με μια μοναδικη σκηνοθεσια για την εποχη της (early 60's).
Μια φοβερη ταινια, που χρησιμοποιηθηκε και απο τους "καλους" και απο τους "κακους". Μιασ σειρα απο ανταρτικα αντεγραψαν μεθοδους του Αλγερινου εθνικοαπελευθερωτικου στρατου, ενω και οι αμερικανοι, κανουν προβολες στους φανταρους πριν τους στειλουν στο Ιρακ, (μαλλον χωρις τις τελευταιες σκηνες της ταινιας) για να ξερουν τι τους περιμενει.
Μαζι μας ηταν ο Saadi Yacef, ο οποιος μετειχε στο ανταρτικο, και υπεστη βασανιστηρια, τα οποια κατεγραψε στο βιβλιο Souvenirs de la Bataille d'Alger, πανω στο οποιο βασιστηκε η ταινια. Μας ειπε μερικα πραγματα γυρω απο την ταινια, και ενθουσιαστηκε με την ανταπακριση του κοινου.


Η ταινια γενικα ειναι υπερβολικα ρεαλιστικη, και αισθανεσε σαν να ζεις στην γαλλοκρατουμενη αλγερια, και να μεγαλωνει καθε εμρα το μισος σου για την αποιοκοικρατικη συμπεριφορα των γαλλων.

Η ταινια αυτη θα μεινει για παντα στην ιστορια. Εχει καταγραψει με μοναδικο τροπο ενα απο τα πιο σημαντικα γεγονοτα του 20ου αιωνα. Και οχι απλα ενα γεγονος. Εναν αγωνα στο οποιο καθε λαος μπορει να θυμηθει την δικη του ιστορια, εναν αγωνα που συμβολιζει μια ολοκληρη εποχη απο εθνικοαπελευθερωτικα κινηματα, απο τα μεσα του 19ου αιωνα μεχρι της μερες μας, και μεχρι την μερα που ολοι οι λαοι θα μπορουν να ζουν οπως τους αξιζει.
Κανεις δεν θα ξεχασει τον πολεμο της Αλγεριας.

rainboy

YOUR GHOST - Kristin Hersh

To βιντεο του κομματιου ειναι υπεροχο. και γιαυτο θυμιζω τι εγραψα ακριβως εναν μηνα πριν:



Υπαρχουν τραγουδια που σε στοιχειωνουν.
Σε στοιχειωνουν οταν κοιμασαι οταν εισαι ξυπνιος, οταν περπατας, οταν πηδας και οταν τρως, οταν διαβαζεις και οταν κολυμπας, οταν οδηγας και οταν χαζευεις.
Τραγουδια που υπαρχουν για να σε περιτρυριζουν , να σε σηκωνουν και αποτομα να σε ξανα αφηνουν κατω, να σε ρουφανε και να σε φτυνουν.
να σε νανουριζουν,και να σε ξυπνανε, να σε ξεσηκωνουν και να σε ηρεμουν.
Τραγουδια που σε διαπερνανε και σε κανουν να αισθανεσαι ενα κουφαρι που φυσαει μεσα του ο ανεμος.
τραγουδια που νομιζεις οτι δεν γραφτηκαν για σενα. γραφτηκαν για καποιο αλλον. για καποιον που δεν τα ακουει μπροστα στο pc, στο αμαξι, στο λεωφορειο. γραφτηκαν για αλλους ανθρωπους. πραγματικους και απελευθερωμενους, αλλα και τοσο δεσμιους.
Τοτε τα στοιχεια βγαινουν απο τα βαθη των δασων σε περικυκλωνουν και σε πανε μακρια.
πολυ μακρια.
εκει που δεν ειχες ξαναφανταστει.
YOUR GHOST - Kristin Hersh )
Παρ'οτι οι λιγο μεγαλτεροι απο μενα θα με κοροιδεψετε που δεν ηξερα αυτο το κομματι, εγω δεν εχω προβλημα που κανω σαν να ανακαλυψα την ατλαντιδα.
δεν ηξερα το κομματι, και επεσε τυχαια στα χερια μου την προηγουμενη βδομαδα. μια συλλογη βρεθηκε στο mp3 που ειχε μεσα και αυτο.
και καθως το εχω στο shuffle και παιζει.... αρχιζουν τα πρωτα αρπισματα του κομματιου.
και ξαφνικα οι ραγες του τραινου αρχισαν να κινουνται σε εναν πρωτοτυπο μυστηριακο ρυθμο, σαν να ακολουθουν καποια αρχαια ιεροτελεστια.
ενω τα ακουστικα στα αυτια μου εχουν εξαφανιστει, και μια μικρη μπαντα απο ξωτικα βρισκεται στο βαθος του κεφαλιου μου και παιζει το κομματι αυτο.
Απο τοτε σχεδον δεν εχει ξεκολλησει απο το κεφαλι μου.
με ακολουθει σε καθε μου κινηση.
σαν να υπαρχει καπου ενας (μαγνητικος;) μετρονομος που με ελκει να ακουληθησω το ρυθμο του.
ενταξει απο οτι διαβαζω εκανε επιτυχια πριν απο καμια δεκαετια, οποτε δεν σας λεω και τιποτα καινουργια, παντως αν θελετε και αλλες πληροφοριες για την τυπισσα διαβαστε εδω.
rainboy

If I walk down this hallway
Tonight it's too quiet
So I pat through the dark
And call you on the phone
Push your old numbers
And let your house ring'
Till I wake your ghost
Let him walk down your hallway
It's not this quiet
Slide down your receiver
Stand across the wire
Follow my number
Slide into my hand
It's the blaze across my nightgown
It's the phone's ring
Chorus:I think last nightyou were driving circles around me (x3)
I can't drink this coffee
Till I put you in my closet
Let him shoot me down
Let him call me offI take it from his whisper
You're not that tough
It's the blaze across my nightgown
It's the phone's ring
Chorus:You were in my dream (It think last night)
You were driving circles around me (x5)

Jim Jarmush - Steady as she goes video

πριν 4 βδομαδες οταν εγραψα για το δισκο των Racontuers σας υποσχεθηκα το βιντεο που σκηνοθετησε ο Jarmush, οποτε απολαυστε το


rainboy

Little Miss Sunshine

ή πως μπορει και οι αμερικανοι να εχουν δικιο, οταν σπανε τα ταμεια.
Μια φαντασικα υπεροχη ταινια, μια ταινια που βγηκε ολο το σινεμα με ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια.
Μια ταινια που δεν εχει μαχη μεταξυ καλου και κακου, αλλα μεταξυ δυο κοσμων. Ενος περισοτερο πραγματικου που μπορει και δεχετε τα ελλατωματα και την αληθεια, και ενος που εχει ιεραρχησει την εμετικη ιδεολογια του win or die. Ο πατερας της οικογενειας που ειναι στο δευτερο στρατοπεδο, ειναι απο αυτους τους μεταμοντερνους τσαρλατανους, που κανουν κυριγματα,για το πως θα κερδιζεις παντα κτλ. το προβλημα του ειναι οτι εχει πιστεψει τοσο πολυ αυτα που λεει, που καταπιεζει αφορητα την οικογενεια του, δεν εχει back up plan, και γενικα κανει ενα σωρο βλακειες.
Ο παππους που σνιφαρει κοκκα, μαθαινει την μικρη χορο, και προσπαθει συνεχως να την σπασει στον γιο του ειναι και ο πιο διασκεδαστικος ρολος της ταινιας (αρχικα ειχε γραφτει για τον Bill Murray, αλλα τελικα τον επαιξε ο Steve Carell, και πραγματικα εγραψε).
Ο θειος ειναι ενας εμμονικος γκευ, διανοουμενος, που μολις γλιτωσε απο μια αποπειρα αυτοκτονιας, ο οποιος αποτελει τον πιο πειστικο πολο, απεναντι στην μαλακια του πατερα.
Ο γιος που εχει δωσει ορκος να μην μιλησει μεχρι να γινει πιλοτος, μεχρι που ανακαλυπτει την αληθεια και τρελενεται. Ενας τυπικος εφηβος που δεν μπορει να αποδεχτει τον κοσμο γυρω του.
Η μητερα που προσπαθει να ισσοροπησει ολα τα παραπανω, και να κανει τον κρικο που κρατα δεμενη την οικογενια.
Και τελοςη κορη, που θελει να παει στα καλλιστεια, κουβαλαει ολους τους παραπανω μαζι της στο ηρωικο VW (στα αληθεια χρησιμοποιηθηκαν 5 ολοιδια βανακια για να γυριστει η ταινια), και γενικα δινε ενα ρεσιταλ σε ολη την ταινια, που στο τελος κορυφωνετε.
Απο κει και περα το μεγαλυτερο μερος της ταινιας ειναι ενα διασκεδαστικο road trip με πολλες ανατροπες- αποκαλυψεις, και κυριως πολυ γελιο. Ενω το τελευταιο εικοσαλεπτο ειναι το αποκορυφωμα της ταινιας στα καλλιστεια.
Ολα τα παραπανω γινονται μεσα σε μια φοβερη σκηνοθεσια, ενω και οι ερμηνιες ειναι παρα πολυ καλες, και κυριως το σεναριο, ειδικα ο τροπος που εξελιστει τους χαρακτηρες, ειναι μοναδικο.
Ως κλασσικος προκατειλημενος καθε τοσο ελεγα οτι τωρα θα γινουν κλασσικες αμερικανιες, αλλα παντα με εξεπληττε ευχαριστα η ταινια. Η ταινια αρκετα off the beaten track και μην την χασετε με τιποτα σε λιγες βδομαδες που θα βγει στις αιθουσες.

rainboy     

καλα το Viy δεν θα το σχολιασω, επιασε πατο αυτη η ταινια.

hanging garden pt.2

Kαι μετα την ταινια hanging garden θυμιθηκα οτι καπου ειχα εναν δισκο που λεγοταν Pornography και ειχε αυτο το γαματο τραγουδακι


cure 1982 απο το A single και το pornography


rainboy

The Hanging Garden (KÛCHÛ TEIEN)

H τρίτη ταινία που είδα στις νύχτες πρεμιέρας, και η τελευταία γιαπωνέζικη για αυτό το φεστιβάλ, ήταν πραγματικά μια διαφορετική εμπειρία.
Ο Toshiaki Toyoda μετά το 9 souls γύρισε τον κρεμαστό κήπο. Μια ταινία αρκετά διαφορετική. Ένα σουρεαλιστικό ψυχογράφημα μιας μικροαστικής γιαπωνέζικης οικογενείας, με δόσεις από μαύρο χιούμορ.
Μια οικογένεια λοιπόν που έχει έναν κανόνα, να μην έχει μυστικά. Αλλά στην πραγματικότητα είναι πνιγμένη ως το λαιμό σε αυτά.
Αν παίρναμε με χρονική σειρά τα γεγονότα, η μητέρα , λογά τραυμάτων από τα παιδικά της χρόνια, αποφασίζει να κάνει μια τελεία οικογένεια, όποτε προσπαθεί να σχεδιάσει τα πάντα, για να μην έχουν προβλήματα τα παΐδια, και θεσπίζει τον παραπάνω κανόνα, γιατί πιστεύει ότι έτσι θα κυλίσουν όλα ομαλά, ενώ πάντα μισεί την μανά της που την θεώρει υπεύθυνη για τα δικά της προβλήματα. Με τον άντρα της πάνε να μείνουν και σε ένα νεότευκτο οικιστικό-εμπορικό συγκρότημα, με αρκετά ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική (σημαντικό στοιχειό για την εξαιρετική φωτογραφία της ταινίας). Εκεί λοιπόν η κόρη της κάνει ανωμαλίες σε ξενοδοχεία, (και βρίσκουν και φωτογραφίες της σε πορνοπεριοδικό), ο άντρας της έχει γίνει ο γαμιά της γειτονιάς και ο γιος έχει γίνει τελείως ψυχικούς.
Καταρχάς το αντιμετώπισα με ενδιαφέρον γιατί δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί ταινία που να δείχνει την γιαπωνέζικη οικογένεια του σήμερα (ή θρίλερ βλέπουμε, ή ερωτικές ιστορίες, ή σαμουράι), γεγονός το όποιο με προκαλούσε ένα εμπεδώσω καλύτερα αυτά που συνέβαιναν.
Από την άλλη η υπέροχη σκηνοθεσία του Toyoda, τόσο τα σουρεαλιστικά πλανά, όσο και το εφέ με την κάμερα- εκκρεμές σε έκαναν να βυθιστείς στην καρεκλά σου και να απόλαυσης αυτό που έπαιζε στο πανί.
Από κει και περά η ταινία δεν είναι κανένα αριστούργημα. Πολλές φόρες με ξενέρωνε, γιατί ατάκες που ανταλλάσσονταν μεταξύ της οικογενείας ήταν επιπέδου ελληνικού σίριαλ.
Αλλά σίγουρα άξιζε το δίωρο που της αφιέρωσες.
Από κει και περά, νομίζω ότι όποιος δεν ξέρει αγγλικά, και διαβάζει τους αγγλικούς υποτίτλους, δεν μπορεί να δει ταινία σε αυτό το φεστιβάλ, τόσο εκτός πλάνου που είναι οι ελληνικοί. Και να τον μονό αυτό η μαλάκια των διοργανωτών.
Κουβάλησαν τον άνθρωπο από την Ιαπωνία, (τον Toyonda) και δεν μπορούσαν να βρουν κάποιον να ξέρει σωστά γιαπωνέζικα για να συνεννοηθούμε. Οι ερωτο-απαντήσεις μετά την ταινία, θύμιζαν θέατρο του παραλόγου. Απαράδεκτη κατάσταση. Αφού όταν τελείωσε η ταινία έγραψε στο πανί based on novel …. Και τον ρώτησαν αν έχει αλλάξει στοιχειά από το βιβλίο, και η απάντηση του μεταφραστή ήταν ότι το σενάριο είναι του Τoynda και δεν υπήρχε κανένα βιβλίο.
Αει καλά.
Προχειρότατες

Anyway

Εγώ συνεχίζω την πέμπτη με little miss sunshine, και viy.

εδω το σαιτ της ταινιας για να ψυχεδελιασετε τελειως

rainboy

Paprika

H δευτερη επιλογη μου στις νυχτες πρεμιερας αποδειχτηκε πολυ καλυτερη απο την πρωτη (black kiss).

Αυτη η ταινια ηταν πραγματικα υπεροχη. Ηταν η ταινια που θελεις να μια παρασκευη στις 8 το απογευμα. Λιγο ψυχεδελικη, αρκετη διασκεδαστικη, και κυριως ευχαριστη.

Η τεταρτη ταινια ειναι του Satoshi Kon , μετα τα Perfect Blue (1997), Millennium Actress (2001) και Tokyo Godfathers (2003), την οποια ειδαμε σε δευτερη προβολη (πρεμιερα σεο φεστιβαλ βενετιας, δεκεμβη θα βγει ιαπωνια, και του χρονου το καλοκαιρι σε ευρωπη και αμερικη, με αγνωστες τις προθσεις των ελληνων διανομεων).

Η υποθεση, ειναι σε ενα κοντινο μελλον, οπου τρελογιατροι εχουν φτιαξει μοτερακια που συνδεουν δυο εγκεφαλους, και ο ενας βλεπει τα ονειρα του αλλου. Επειδη δεν τα εχουν φτιαξει και τελεια αρχιζει να γινετε χαμος, καθως μπλεκονται τα ονειρα μεταξυ τους, και μετα και με την πραγματικοτητα. Κακος προσπαθει να τα εκμεταλευτει ολα αυτα. Οι καλοι τρεχουν και δεν φτανουν.

το σεναριο δεν ειναι τιποτα τρομερο, αν και σε κραταει σε μια τσιτα καθως τα σουρεαλιστικα που συμβαινουν ειναι σαν τριπακι. αλλα το κυριο εντυπωσιακο χαρακτηριστικο της ταινιας ειναι οι απιστευτες εικονες και τα απιστευτα χρωματα.

Οταν βγαινεις χαμογελας, γιατι το ματι σου εχει περασει υπεροχα, εχει χαθει μεσα σε εναν ωκεανο χρωματων και συναισθηματων, εχει χαλαρωσει και εχει διασκεδασει.

παρτε εδω μια ιδεα, (αν και τα χρωματα δεν ειναι και πολυ καλα, η φωτογραφια πιο παν ειναι χαρακτηριστικοτερη)

Νομιζω οτι το παιζει αλλη μια φορα στον Δαναο οποτε τρεχτε. Και μην το κατεβασετε σε screener που ειναι τα μισα χρωματα, θα χασετε την μιση ταινια.

Και θα συνεχισω την δευτερα, με την τριτη και τελευταια, γιαπωνεζικη ταινια που θα δω στο φεστιβαλ το Hanging Garden.

rainboy

τΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΠΕΖΩΝ.

Αλλωστε και ο ελληνικος ΚΟΚ προβλεπει οτι στην διαβαση εχει προτεραιοτητα ο πεζος, και οτι τα αυτοκινητα ειναι υπεχρωμενα να σταματαν στις διαβασεις των πεζων για να περνανε οι πεζοι.

Ετσι λοιπον τρεις φορες βρεθηκα σε διαβασεις χωρις φαναρια, και ξεκινησα να περασω απεναντι, χωρις να περιμενω να σταματησουν (ετσι και αλλιως ψιλοακινητα ηταν τα αμαξια απο το μποτιλιαρισμα).

την πρωτη φορα περασα ανετα.

Πηρα αυτοπεποιθηση, την δευτερη, στην δευτερη λωριδα του δρομου που διεσχιζα, ενας τυπος επιτυχανε (για να φρεναρει μετα απο 5 μετρα που ηταν κολλημενος ο μπροστινος), του λεω "φιλε διαβαση" και αρχιζει τα μπινελιkια.

Την τριτη φορα, αυτος που επιταχυνε, και δεν κοιταζε καν αν περναει καποιος απο την διαβαση, ηταν ενας λιμενικος με τζιπακι του λιμενικου, ο οποιος απλα την ειχε δει σουμαχερ.

Πισω του κολλημενο αλλο αμαξι γκαζωμεν με 60κμ/η περιπου (μεσα στον κολλημενο δρομο ολα αυτα) οπου εγω περναω κανονικα, και δεν φρεναρει ο τυπος με χτυπαει με τον πλαινο καθρεπτη,και σταματαει να μου ζητησει τα ρεστα γιατι στραβωσε ο καθρεπτης.

του εξηγω οτι αμα θελει να παμε στην αστυνομια να εξηγησει γιατι τρεχει ετσι μες την κινηση, και γιατι καταπατα προτεραιτοτηα και δεν σταματαει εκει που πρεπει. Προφανως η κουβεντα τελειωσε με ανταλαγη μπινελικιων.

Βεβαια η τροχαια ανακοινωσε προσφατα τρελα προστιμα για ζωνη, και αλλες παραβασεις, αλλα δεν εχω ακουσει ποτε να γραφουν καποιον που δεν σταματησε στην διαβαση των πεζων.

Και ολα αυτα την ημερα χωρις αυτοκινητο, της οποιας η χρησιμοτητα, ηταν να ειναι φισκα τα λεωφορεια, με γερους υν που βρηκαν ευκαιρια να κανουν βολτες τωρα που ειναι τζαμπα. Και το απογευμα φιεστα με πολιτικους, για την γιορτη της ημερας (βλεπε δημοτικες σε 20 μερες).

ε δεν πατε ολοι στο διαλο.

Βlack Kiss( Shinkuronishiti)- Θελω να γινω σαν αμερικανος)

Χτες λοιπον πηγα λοιπον στην πρωτη ταινια στις νυχτες πρεμιερας για φετος. Black Kiss την ελεγε το προγραμμα, και Shinkuronishiti ειναι ο πραγματικος της τιτλος.
Την εχει σκηνοθετησει ο Makoto Tezka, γιος του Osamu Tezuka (πολυ επιτυχημενος manga δημιουργος).

Αυτος λοιπον αποφασισε να σκηνοθετησε μια ταινια με μια πρωτοτυπια στο σεναριο. Ο δολοφονος ειναι "καλλιτεχης" και κανει εργα τα θυματα. (ή τουλαχιστον ετσι λεει το δελτιο του φεστιβαλ). Γιατι αυτη ειναι μονο η μιση αληθεια. Η υπολοιποι ειναι οτι ο δολοφονος ειναι ενα τερας που δεν καταλαβαινεις καθολου πως λειτουργει, γιατι ειναι ετσι, πια τα κινητρα του, και ποια η προελευση του.

Κριμα γιατι η ταινια τα πρωτα 90 λεπτα ειναι καλογυρισμενη, με φοβερη ατμοσφαιρα, με πολλες ανατροπς, και σε κραταει στην τσιτα.

Και οταν ερθει η ωρα να αποκαλυφθει ο δολοφονος, σκαει ενα τερατακι, που κανει κατι επικες (και καλα) μαχες και τελικα σκοτωνεται, και σενα σε πια νευρικο γελιο, γιατι περιμενες κατι πιο εντυπωσιακο, πιο πολυπλοκο, ή τουλαχιστον αν καταλαβεις τι ηταν αυτο.

Αυτο ειναι το κακο με τον τυπο λοιπον. Ενω ξεκινησε να γυρναει μια ταινια που θα μπορουσε να μπει στο παλμαρε των ταινιων τρομου απο την Απω Ανατολη, αυτος αποφασισε αν γινει σαν αμερικανος, και να γυρισει μερικες σκηνες σε στυλ αμερικανικης περιπετειας, να βαλει ενα τερας σε στυλ X-Men που γενικα δεν κολλαγε με το κλιμα, ενω το μονο ξεχασε ειναι αν βαλει τους μπατσους να τρωνε ντονατς.

Κριμα κριμα κριμα.

Αλλη μια ταινια που θα μπορουσε αλλα...

Και το κακο ειναι οτι ο τυπος κερδισε βραβεια σε φεστιβαλ, αρα θα πιστεψει οτι ειναι επιτυχημενο αυτο και θα συνεχισει στο ιδιο στυλ (φυσικα μας επεισε για αυτο και η αλλα holywood τελευταια σκηνη, που προετοιμαζει το sequel).

σημερα λοιπον η συνεχεια παλι με ιαπωνια, και manga αυτη την φορα. Παπρικα στις 8.

τα λεμε στην σταδιου

rainboy

Lafayette Afro Rock Band

Ενα απο τα πιο εντυπωσιακα αφρο-funk σχηματα, παρ'ολο το συντομο της καριερας τους.
Απο τα μεγαλυτερα διαμαντια των 70'ς, με δυο δισκους που περιηχαν αριστουργηματα, και εγιναν μαστ για dj's που τα σαμπλαραν κατα κορον (εχουν χρησιμοποιηθει απο τους Public Enemy μεχρι την Janet Jackson), αλλα υποτιμημενο απο τους "κοινους θνητους.
Η Band «γεννήθηκε» στο Λονγκ Αϊλαντ το 1970. Το αρχικό όνομα του συγκροτήματος ήταν «Bobby Boy Congress» και το αποτελούσαν ο Bobby Boy, Larry Jones (κιθαρίστας), ο Lafayette Hudson (μπασίστας), ο Frank Abel (πλήκτρα), οι τρομπετίστες Ronnie James Buttacavoli και Arthur Young, ο ντράμερ Ernest "Donny" Donable και ο percussionist-ας Keno Speller. Ομως η τομη στην καριερα τους ηταν η μετακομιση στο Παρισι. Οπου εγιναν πολυ της μοδας μεταξυ των μεταναστων, και επαιζαν συχνα live. Εκει ηχογραφησαν και τα Each Man Makes His Own Destiny, Soul Makossa και Malik. Στο τελευταιο υπαρχει και το Darkest Night" το οποίο ειναι η πιο γνωστη τους μελωδια, καθως μέρη με το σαξόφωνο χρηαισιμοποιουντ στο «It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back» των Public Enemy.
Καπου λιγο μετα τα μεσα των 70'ς χανονται τα ιχνη τους, χωρις θορυβωδεις χωρισμους. Παρολαυτα ειναι ενα απο τα καλυτερα κομματια που περιμενουν να τα ανακαλυψετε.
αν εχετε ευρυζωνικη συνδεση κατεβαστε και τοςυ 3 δισκους (ειδικα τους δυο τελευταιους), αν παλι θελετε να τα σκασετε στον δισκοπωλη, προτιμηστε την συλλογη Darkest Light: The Best of the Lafayette Afro Rock Band που κυκλοφορησε το 1999, οποτε λογικα θα την τσιμπησετε σε λογικη τιμη.


rainboy

Takeshi's Castle

Η νεα μου εμμονη.
οταν λεμε επος εννουμe επος.
Οτι καλυτερο μπορεις να δεις στην τηλεοραση.
Το σοου αυτο ειναι γυρισμενο στην Ιαπωνια απο τ 1986 εως το 1989. Σκοπος του παιχνιδιου ειναι να μπουν στο καστρο του Τακεσι. Ποιοι ;;; καποιοι απο τους 142 αγωνιζομενους.
Στην αρχη περναν αρκετες στυλ super mario δοκιμασιες (εδω αναλυτικη περιγραφη των δοκιμασιων), και οσοι καταφερουν κατι σε αυτες θα πανε στον τελικο.
Εκει προσπαθουν αν μπουν στο καστρο, αλλα εχουν αντιπαλους τους φρουρους. πυροβολιουνται απο αμαξακια και και ποτε δεν τα καταφερνουν.

H εκπομπη ειναι σκαλωτικη. Δεν φτανουν τα παραμυθενια σκηνικα, και οι comicsοειδης δοκιμασιες, οι γιαπωνεζοι παιχτες εχουν χιουμορ, και αρκετοι απο αυτους σκανε με αυτοσχεδιες στολες (απο batman εως Rambo κτλ) το οποιο κανει ακομα πιο εντυπωσιακε τις αποτυχιες τους.

Το σοου θεωρητε cult, και εχει φανατικους οπαδους σε ολο τον κοσμο.

Στην ελλαδα, αρχισε προσφατα να προβαλετε απο το ΣΚΑΙ (μεσημερι γυρω στις 5 τις καθημερινες, και 7.30 το σαββατο), σε μια απογειωτικη περιγραφη απο Παπαγεωργιου, και Ακινδυνο Γκικα. Οι οποιο δεν εχουν καποιο σκριπτ μπροστα τους, ουτε καν καποιες πληροφοριες για το παιχνιδι. Καταλαβαινουν οσο και εσυ γιαπωνεζικα και απλα σπανε πλακα (με τον τροπο που τους αγαπησαμε στον Σπορ ΦΜ).

Ετσι μπορεις να ακουσεις τον Τσακωνα, τον Διακογιανη, και πιο συχνα τον Ιασων Τριανταφυλλιδη με τον Ψινακη, να σχολιαζουν τις τουμπες που τρωνε οι Γιαπωνεζοι.

Καποιες στιγμες αναρωτιεσε αν παιρνουν ναρκωτικα, αλλα τελικα σε στελνουν αδιαβαστο.

Στο τελος παντως ξενερωνεις που τελειωνει τοσο γρηγορα (ουτε μιση ωρα).

Λοιπον μην το χανετε αλλο.

Ο Takeshi, που παιζει εκει, εχει κανει μια αρκετα μακροχρονη καριερα, και ως σκηνοθετης και ως ηθοποιος:

Σκηνοθετης¨
1989 Violent Cop (その男、凶暴につき, Sono otoko, kyobo ni tsuki)
1990 Boiling Point (３－４Ｘ１０月, 3-4X jugatsu, lit. San tai yon ekkusu jugatsu) (aka Jugatsu in France)
1991 A Scene at the Sea (あの夏、いちばん静かな海, Ano natsu, ichiban shizukana umi)
1993 Sonatine (ソナチネ, Sonachine)
1995 Getting Any? (みんな　やってるか！, Minnâ-yatteruka!)
1996 Kids Return (キッズ・リターン, Kizzu ritān)
1997 HANA-BI (aka Fireworks in North America) Golden Lion award winner at Venice Film Festival
1999 Kikujiro (菊次郎の夏, Kikujiro no natsu)
2000 Brother (aka Aniki, Mon Frère in France)
2002 Dolls (ドールズ, Dōruzu)
2003 Zatoichi (座頭市) Silver Lion award winner at Venice Film Festiva
l2005 Takeshis'[edit]


Ηθοποιος
1969 Go, Go Second Time Virgin (ゆけゆけ二度目の処女, Yuke yuke kodome no shojo), by Koji Wakamatsu extra performance
1980 Makoto (まことちゃん, Makotochan), by Toyota Fujioka an anime, cameo appearance as voice actor (seiyū)
1981 Dump Migratory Bird (ダンプ渡り鳥, Danpu Wataridori) by Ikuo Sekimoto
1981 Manon (マノン), by Katsuhiro Maeda
1981 Completely... With That Air! (すっかり・・・その気で!, Sukkari... sono ki de!), by Juichi Tanaka first starring work.
1982 Secret of Summer (夏の秘密, Natsu no Himitsu)
1983 Merry Christmas, Mr. Lawrence (戦場のメリークリスマス, Senjou no merī kurisumasu) (aka Furyo in Europe), by Nagisa Oshima a Japanese/American movie shot in Java.
1989 Violent Cop (その男、凶暴につき, Sono otoko, kyobo ni tsuki), by himself
1990 Boiling Point (３－４Ｘ１０月, 3-4X jugatsu, lit. San tai yon ekkusu jugatsu) (aka Jugatsu in France), by himself
1993 Sonatine (ソナチネ, Sonachine) by himself
1995 Getting Any? (みんな　やってるか！, Minnâ-yatteruka!), by himself
1995 Johnny Mnemonic, by Robert Longo an American movie shot in the USA, adapted from Johnny Mnemonic, a short story by William Gibson. Credited as Takeshi.
1995 Gonin, by Takashi Ishii1997 HANA-BI (aka Fireworks in North America), by himself
1998 Tokyo Eyes, by Jean-Pierre Limosin a French/Japanese movie shot in Tokyo.
1999 Kikujiro (菊次郎の夏, Kikujiro no natsu), by himself
1999 Taboo (御法度, Gohatto), by Nagisa Oshima
2000 Brother (aka Aniki, Mon Frère in France), by himself a Japanese/American movie shot in Los Angeles & Tokyo
.2000 Battle Royale (バトル・ロワイヤル, Batoru rowaiaru), by Kinji Fukasaku
2003 Zatoichi (座頭市), by himself
2003 Battle Royale II: Requiem (バトル・ロワイアルII 鎮魂歌, Batoru rowaiaru II chinkon uta) by Kinji and Kenta Fukasaku
2004 IZO by Takashi Miike
2004 Blood and Bones (血と骨, Chi to hone), by Yoichi Sai
2005 Takeshis', by himself

rainboy

υγ. ο blogger τα εχει υπερπαιξει