your ghost (κατι με στοιχειωνει)

Υπαρχουν τραγουδια που σε στοιχειωνουν.
Σε στοιχειωνουν οταν κοιμασαι οταν εισαι ξυπνιος, οταν περπατας, οταν πηδας και οταν τρως, οταν διαβαζεις και οταν κολυμπας, οταν οδηγας και οταν χαζευεις.
Τραγουδια που υπαρχουν για να σε περιτρυριζουν , να σε σηκωνουν και αποτομα να σε ξανα αφηνουν κατω, να σε ρουφανε και να σε φτυνουν.

να σε νανουριζουν,και να σε ξυπνανε, να σε ξεσηκωνουν και να σε ηρεμουν.

Τραγουδια που σε διαπερνανε και σε κανουν να αισθανεσαι ενα κουφαρι που φυσαει μεσα του ο ανεμος.

τραγουδια που νομιζεις οτι δεν γραφτηκαν για σενα. γραφτηκαν για καποιο αλλον. για καποιον που δεν τα ακουει μπροστα στο pc, στο αμαξι, στο λεωφορειο. γραφτηκαν για αλλους ανθρωπους. πραγματικους και απελευθερωμενους, αλλα και τοσο δεσμιους.

Τοτε τα στοιχεια βγαινουν απο τα βαθη των δασων σε περικυκλωνουν και σε πανε μακρια.

πολυ μακρια.

εκει που δεν ειχες ξαναφανταστει.

YOUR GHOST - Kristin Hersh (κατεβασε το εδω)

Παρ'οτι οι λιγο μεγαλτεροι απο μενα θα με κοροιδεψετε που δεν ηξερα αυτο το κομματι, εγω δεν εχω προβλημα που κανω σαν να ανακαλυψα την ατλαντιδα.

δεν ηξερα το κομματι, και επεσε τυχαια στα χερια μου την προηγουμενη βδομαδα. μια συλλογη βρεθηκε στο mp3 που ειχε μεσα και αυτο.

και καθως το εχω στο shuffle και παιζει.... αρχιζουν τα πρωτα αρπισματα του κομματιου.

και ξαφνικα οι ραγες του τραινου αρχισαν να κινουνται σε εναν πρωτοτυπο μυστηριακο ρυθμο, σαν να ακολουθουν καποια αρχαια ιεροτελεστια.

ενω τα ακουστικα στα αυτια μου εχουν εξαφανιστει, και μια μικρη μπαντα απο ξωτικα βρισκεται στο βαθος του κεφαλιου μου και παιζει το κομματι αυτο.

Απο τοτε σχεδον δεν εχει ξεκολλησει απο το κεφαλι μου.

με ακολουθει σε καθε μου κινηση.

σαν να υπαρχει καπου ενας (μαγνητικος;) μετρονομος που με ελκει να ακουληθησω το ρυθμο του.

ενταξει απο οτι διαβαζω εκανε επιτυχια πριν απο καμια δεκαετια, οποτε δεν σας λεω και τιποτα καινουργια, παντως αν θελετε και αλλες πληροφοριες για την τυπισσα διαβαστε εδω.

If I walk down this hallway

Tonight it's too quiet

So I pat through the dark

And call you on the phone

Push your old numbers

And let your house ring'

Till I wake your ghost

Let him walk down your hallway

It's not this quiet

Slide down your receiver

Stand across the wire

Follow my number

Slide into my hand

It's the blaze across my nightgown

It's the phone's ring

Chorus:I think last nightyou were driving circles around me (x3)

I can't drink this coffee

Till I put you in my closet

Let him shoot me down

Let him call me offI take it from his whisper

You're not that tough

It's the blaze across my nightgown

It's the phone's ring

Chorus:You were in my dream (It think last night)

You were driving circles around me (x5)

rainboy

Chase the devil

Noυμερο δυο στον ροκ στορμ ΦΜ φετος το καλοκαιρι. Aυτο το τραγουδι μας στοιχοιωσε φετος. Αμα κολλησεις δεν χορταινεις να το ακους σε ολες τις περιστασεις, απο την παραλια μεχρι το παρτυ. Ολοι ειχαν ακουσει το outta space ton prodigy, αλλα δυσκολευονταν να βρουν το αυθεντικο, λογω του διαφορετικου τιτλου. Ομως ρωτοντας πας στην πολη
οποτε μπορειτε να το κατεβασετε απο εδω

αν θελετε να μαθετε περισοτερα για τον Max Romeo που το τραγουδα διαβαστε εδω.

Μax Romeo Chase the Devil

Lucifer son of the mourning, I'm gonna chase you out of earth!

I'm gonna put on a iron shirt, and chase satan out of earth

I'm gonna put on a iron shirt, and chase the devil out of earth

I'm gonna send him to outa space, to find another race

I'm gonna send him to outa space, to find another race
Satan is an evilous man, But him can't chocks it on I-man

So when I check him my lassing handAnd if him slip, I gaan with him hand
I'm gonna put on a iron shirt, and chase satan out of earth

I'm gonna put on a iron shirt, and chase the devil out of earth

I'm gonna send him to outa space, to find another race

I'm gonna send him to outa space, to find another race
Him haffi drop him fork and runHim can't stand up to Jah Jah

sonHim haffi lef' ya with him gunDig off with him bomb

I'm gonna put on a iron shirt, and chase satan out of earth

I'm gonna put on a iron shirt, and chase the devil out of earth

I'm gonna send him to outa space, to find another race

I'm gonna send him to outa space, to find another race

Satan is a evilous man, But him can't chocks it on I-man

So when I check him my lassing hand

And if him slip, I gaan with him hand

I'm gonna put on a iron shirt, and chase satan out of earth

I'm gonna put on a iron shirt, and chase the devil out of earth

I'm gonna send him to outa space, to find another race

I'm gonna send him to outa space, to find another race

Move ya with your gunMi sey fe lef' ya with your bomb

Move ya with your gunMi sey fe lef' ya with your bomb...

rainboy

Another Sunny day

κυριακη πρωι. χαλαροτητα και καφεδακι μπροστα στο PC. παντα δυσκολη επιλογη η μουσικη για αυτες τις ωρες δωρακι για σας αυτο το τραγουδακι απο τον τελευταιο δισκο των belle & sebastian.

ακουστε εδω!!!

κοιταζωντας πισω το αρχειο του blog ανακαλυψα οτι ειχα ξεχασει να γραψω για αυτο τον δισκο. ο οποιος μου φανηκε σαν οτι πιο ολοκληρωμενο εχουν ηχογραφησει.

τωρα μαλλον ειναι αργα να γραψω κριτικη αλλα αμα το βρειτε τσιμπιστε το.

rainboy

Horse with no name

Κατα καποιο τροπο καμια δισκοθηκη δεν ειναι πληρης. και μενα μου ελειπε αυτο το βασικο κομματι. Μαλλον γιατι ποτε δεν καναν ιδιαιτερη επιτυχια στην ευρωπη.

Παροτι σιγουρα το εχω ακουσει στον capital gold και στο le roi, αυτο το κομματι πρωτη φορα μου κολλησε στα αυτια μου, οταν στα "φιλαρακια" ο Τζοι ξεκιναει με το αμαξι να παει στην Καλιφορνια για να παιξει σε μια ταινια, και παιζει καθως οδηγει. Τοτε βεβαια (οπως και πολυ αλλοι) υπεθεσα οτι ειναι neil young, εψαξα την δισκογραφια του, και δεν το βρηκα.

χτες το απογευμα το ακουσα στο ροκ φμ σε σκα διασκευη και αποφασισα να το βρω.

Και το βρηκα και σας το προσφερω εδω.

Το τραγουδι κυκλοφορησε το 1972, στο ομωνυμο αλμπουμ των America και εγινε αμεσα επιτυχια στις ΗΠΑ. Βεβαια απαγορευτηκε σε σειρα πολιτειων, επειδη θεωρειτε οτι αναφερεται σε ναρκωτικα (horse στην αργκο χρησιμοποιτε για την ηρωινη), μαλιστα σε μερικες ακομα ειναι απαγορευμενο.

υποτιθεται οτι Dewey Bunnell εγραψε το τραγουδι μια βροχερη μερα στην Αγγλια, αναπολωντας τα παιδικα του χρονια σε μια ερημο, οπου δουλευ στρατιωτικος ο πατερας του.

τελως παντων τωρα νομιζω οτι πρεπει να βρω και την σκα διασκευη που ακουσα χτες στο ραδιο.

rainboy

Sweet Sweetback's Baadasssss Song

Στις νυχτες πρεμιερας πριν 3-4 χρονια ειχα δει αυτη την υπερταινια. η ταινια αυτη θεωρητε η αρχη του Blaxploitation . εχει βγει στις αιθουσες μηνες πριν απο το Shaft, αλλα μπορεις να πεις οτι ειναι μια ταινια, πολυ πιο κοντρα στην μαυρη πραγματικοτητα. δειχνει πολυ περισοτερη παρακμη , σαπια κοινωνια κτλ.

πρωτου πεσουν οι τιτλοι της αρχης βλεπεις ενα 7χρονο παιδακι (τον Sweet Sweetback με το μεγαλο πουλακι) να πηδαει μαι 40ρα λευκη. αργοτερα μεσα στην ταινια μπλεκετε σε διαφορες υποθεσεις, αντιμετωπιζει την αστυνομια κτλ, και στο τελος υπαρχει η σημαντικοτερη (επιρεασμενη απο τον ευρωπαικο κινηματογραφο της εποχης) σκηνη, στην οποια ο πρωταγωνιστης τρεχει προς την ελευθερια.

ουσιαστικα σε αυτη την ταινια εμφανιζονται ολα τα στοιχεια αυτου του ρευματος, σε μια ταινια (σε αντιθεση με τις υπολοιπες του ειδους) σχεδον ευρωπαικη. το soundtracκ φυσικαε ειναι τιγκα soul-funk. μια ταινια σταθμος, που με τα χρονια εχει ξεχαστει.

ψαχνω μηνες να βρω την ταινια ή το soundtrack στο ιντερνετ σε τορεντς κτλ (οχι προς αγορα) και δεν τα βρισκω πουθενα. αν καποιος εχει καμια ιδεα, ας επικοινωνησει. ή αν παλι δεν εχεις ιδεα, ψαξε και εσυ να την δεις. ειναι πραγματικα μεσα στις 20 καλυτερες ταινιες που εχω δει.

διαβασε και εδω

rainboy

υπαρχουν ακομα οι Portishead?

στο δευτερο μισο της δεκαετιας του '90 ηταν ενα απο τα πιο αγαπητα συγκροτηματα. μετα χαθηκαν για μια 8 ετια. και ολοι νομιζαμε οτι το κλεισαν το μαγαζι. αλλα σημερα στο myspace ανακαλυψα οτι ετοιμαζουν καινουργιο δισκο.
εδω μπορειτε να ακουσετε δυο τραγουδια απο αυτον. (μαλιστα το ενα λεγετε greek jam κατα το summer in greece χι χιχ χι χι).
η απογοητευση των παλιων οπαδων στο πρωτο ακουσμα, ειναι σιγουρη, γιατι τα κομματια ειναι ορχηστρικα και δεν ακουγετε πουθενα η φωνουλα της Beth Gibbons που ολοι αγαπησαμε.

Οι συνθεσεις αυτες ειναι πειραματικες, ακουγονται αρκετα post, αλλα επειδη δεν μας εχουν συνηθησει ετσι, πιστευω οτι θα υποστουν αλλη μιξη μεχρι να κυκλοφορησει τo cd. αλλιως θα εχουμε μια ενδαιφερουσα μεταλλαξ, και να δουμε που θα καταληξει.

rainboy

Pa' mi guerrera - Huecco

Φανταστικο κομματι για παρτυ. Ακουστε εδω. Και διαβαστε λεπτομερεις απο την Juanita εδω. Φυσικα θελω να την ευχαριστησω για τηνχαρα της ανακαλυψης αυτου του τραγουδιου.

rainboy

ΤΑ ΔΙΠΟΛΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Φραπε ή Φρεντο;
Μπυρα ή ουζακι;
Μοχιτο ή καιπιρινια;
Ταβλι ή μπιριμπα;
ρεγκε ή νταμπ;
Τζαιμαικα ή κουβα;
Στρινγκ ή ταγκα;
Ηλιοβασιλεμα ή ανατολη;
Μεγαλη ή μικρη αρκτος;
Τεκιλα ή τεκιλα;
Χωνακι ή ξυλακι;
Αυοταν ή φιδακι;
Καθετι ή ψαροτουφεκο;
Φερυ ή γρηγορο;
Καμπινγκ ή καμπινγκ;
Σανδαλι ή σανδαλι;

Κινητο μαζι ή στην αθηνα;

μαλακιες εκτος απο τα τρια πρωτα ολα τα αλλα δεν υφιστατε.

μΗπΩς πΑΙρνΑνΕ κΑλΥτΕρΑ τΑ πΙτσΙρΙκΙΑ

Καλοκαοιριαζει, και δεν γινετε να μην σε στοιχειωννουν τα παιδικα και τα εφηβικα σου χρονια.
Τοτε που ξεγνοιαστα μπορουσες να μαλακιζεσαι οσο ηθελες. Τοτε που μπορουσες να εισαι ειλικρινης με τους φιλους. Να παιζεις ξεγνοιστους με ολους. ΝΑ κανεις παρεα με τα κοριτσια και να μην σκεφτεσαι μονο το σεξ.
Τοτε η μεγαλυτερη απολαυση της ημερας, ηταν το απογευμα, οταν καποιος μεγαλυτερος (μπαμπας, παπους, γιαγια, θεια, νον κτλ) σου εδινε μερικα κερματα και ετρεχες να παρεις το παγωτο σου.
Τοτε το να πας στη θαλλασα σημαινε, μια μπαλα να παιζεις, ή μια μασκα να χαζευεις.
Και το το βραδυ σε πλεναν (με το ζορι) σε ντυναν και σε χτενιζαν και εβγαιενς βολτα με τους μεγαλους στην πλατεια (ή κατι παρομοιο) του μερους που ησουν. Και εσυ εβρικσες τα αλλα παιδακια και λερωνουσουν και τα ακουγες.
Και λιγα χρονια αργοτερα, «σαπιζες» στο ουφαδικο λιγο πιο κατω.
Τοτε βεβαια το μονο που σκεφτοσουν ηταν το ποτε θα μεγαλωσεις. Ποτε θα φυγεις απο τους γονεις και θα απς μονος σου διακοπες, ή ποτε θα εχεις γκομενα.
Αλλα σημερα εχεις ξεμεινει στην Αθηνα, και καθεσε μποστα στο PC.
Δεν ξερεις που,ποτε και με ποιους θα πας διακοπες. Και βλεπεις από το ανοιχτο παραθυρο τα παιδακια που φευγουν με τους γονεις τους για διακοπες, αφου εχουν τελειωσει το σχολειο εδώ και ένα μηνα, και ζηλευεις.
Τελικα ποτε δεν μπορεις να απολαυσεις το παρον.?
Ή εγω κανω παρεα με μιζερους?
Ή εγω ειμαι μιζερος?

o Syd Barret δεν ειναι πια αναμεσα μας

ο Syd Barret ειναι ενας απο τους πιο αναγνωρισιμους μουσικους της Ροξ, παροτι περισσοτεροι ξερουν το ονομα του παρα την μουσικη του. Υπηρξε ο συνθετης των πρωτων εργων των Pink Floyd στα υπογρια του Λονδινου στα τελη της δεκαετιας του '60, μεχρι που "καηκε" απο drugs και αποχωρησε. Απο το το 1968 εως το 1971 εβγαλε δυο σολο δισκους, και στην συνεχεια κλειστηκε στο σπιτι της μητερα του καπου εξω απο το Cambridge οπου και πεθανε μακρια απο τα εγκοσμια την παρασκευη 7/7/2006. Η τελευταια φορα που συναντησε του Φλουντ ηταν οταν πηγε στο στουντιο οπου ηχογραφουσαν το Shine on your crazy diamond, το οποιο πυσιαστικα το εχουν γραψει για αυτο. Γενικα οι φημες για την ψυχικη του υγεια κια για το πως πικοινωνουσ εμε το περιβαλον την τελευταια 25ετια υπηρξαν must συζτηση στους ροκ κυκλους. Αλλα καλυτερα ας τα ξεχασουμε αυτα, και να ακουσουμε προσεκτιακ τους 2 πρωτους δικσους των Πινκ Φλουντ πυ τοσο πολυ επιρεασαν την ψυχεδελικη απο τοτε, και για πολλους απο μας αποτελεσαν σημαντικοτερα εργα απο τα μετεπειτα αριστουργημα τους.

Remember when you were young, you shone like the sun.

Shine on you crazy diamond.

Now there's a look in your eyes, like black holes in the sky.

Shine on you crazy diamond.

You were caught on the crossfire of childhood and stardom, blown on the steel breeze.

Come on you target for faraway laughter, come on you stranger, you legend, you martyr, and shine!

You reached for the secret too soon, you cried for the moon.

Shine on you crazy diamond.

Threatened by shadows at night, and exposed in the light.

Shine on you crazy diamond.

Well you wore out your welcome with random precision,rode on the steel breeze.

Come on you raver, you seer of visions, come on you painter, you piper, you prisoner, and shine!

το urban legend λεει οτι ο Waters δακρυσε την ωρα που το ηχογραφουσαν βλεποντας σε τι κατασταση βρισκοταν ο φιλος του

rainboy

Τοξικα Αποβλητα - Κατεβασε Το!!!

Το ελληνοφωνο πανκ, παντα για μενα ειχε ενα αρωμα νοσταλγιας και ρομαντισμου. Μια θυμιση απο την εποχη που ειχαμε πρωτοφτιαξει τον σταθμο και αναμεσα στα λίγοστα πραγματα που ειχαμε να παιζουμε ηταν μια συλλογη της wipe-out με πανξ ρομανα, γενια του χαους, αγαπη πιο μακρια απο τον θανατο, αρνακια, και φυσικα αντιδραση και ολεθριο ρηγμα (ολεθρος-ρηγμα). ο ρομαντισμος προερεχεται φυσικα απο την αισθητικη εκσταση στην οποια ειναι γραμμενα τραγουιδια, με απλοικους εως και ηλιθιους στιχους κατα καιρους, τα οποια ομως δημιουργουν ορους ταυτισης μαζι τους, που πραγματικα τελικα ενθουσιαζεσαι.

Αρκετα ξεκαυλωσα με την αποψαρα μου, το ζητημα ειναι το cd των τοξικων, το οποιο απεκτησα πριν 10 μερες, οταν τα παιδια ηρθαν να παιξουν στην καταληψη του φυσικου. Και οφειλω να ομολογησω οτι δεν περιμενα να βρω το 2006 (καμια 10ετια ργοτερα απο τοτε που ακουγαμε κατα κορον τετοια μουσικη) cd με ελληνοφωνο punk που να ακουσω δευτερη φορα. Και ομως τα τοξικα μου απεδιεξαν οτι εκανα λαθος.

βεβαια απο την στιγμη που πειρα στα χερια μου το cd aki ειχα προκαταληφθει θετικα λογω του artwork το οποιο ειναι αυτο που εγω αντιλαμβανομαι ως politaclly correct αλλα οι πολυεθνικες το αντιθετο. to cd ειναι ενα μανιφεστο για την πειρατια, (πορφανως λαθος ορος) ή για το πως η μουσικη τελικα θα σωθει απο την ελευθερη διακινηση υλικου.

Χαρακτηριστικο ειναι το ομωνυμο τραγουδι το οποιο ειναι και το "χιτακι" του δισκου με την πιο προσεγμενη παραγωγη και ενορχηστρωση, με σκα στοιχεια, στο οποιο η θεση δεν ειναι απλα γαμιουντια οι πολυεθνικες, αλλα στηριξε την ανεξαρτητη μουσικη, και τον δισκοπωλη της γειτονια σου. ακουσε το εδω.

Τα υπολοιπα τραγουδακια ειναι γενικα συμπαθιτικα, οι χαβαλαδες φιλοι μου εχουν ηδη κολλησει με το "κοριτσι απο το παρισι". Αλλα πραγματικα πρεπει να βρουμε και το "παραδωσου" που ειναι η μεγαλη επιτυχια των live, αλλα βρισκεται σε προηγουμενη κυκλοφορια.

Γενικα λοιπον μια τετοια ηχογραφηση δειχνει οτι υπαρχει κοσμος που μπορει να κανει πραγματα στην ελλαδα. Και οτι πραγματικα μπορει ανεξρτητες κυκλοφοριες να σου γεμιζουν πολυ περισοτερες ωρες, και να σε διασκεδαζουν περισοτερο απο τις "επισημες".

Πραγματικα φετος το καλοκαιρι θα ακουσω περισσοτερς φορες το cd των τοξικων, απο το καινουργιο των pearl jam, οχι γιατι ειναι καλυτεροι απο τους pearl jam, αλλα γιατι ειναι πιο φρεσκο , πιο down to earth, πιο ρομαντικο, πιο καθημερινο πιο δικο μας.

Αλλα αυτη δεν ειναι και η ουσια του punkτελικα??? (θυμισου πως ξεικηνσε το punk ως αντιδραση στο δεινοσαυρικο ροκ).

Το cd to ζηταται απο τα παιδια στο toxica_apovlita@hotmail.com. (nomizv 6e)

Και οπου ακουστε να παιζουν, περαστε μια βολτα , αξιζει.

rainboy

ΥΓ(εχει κολλησει το συστημα και δεν μπορω να ανεβασω εικονες, το εξωφυλλο του δισκου, αλλα θα ξαναδοκιμσαω αργοτερα ή αυριο)

Blaxploitation precious

Shaft
Μια ταινία από τις πιο γνωστές και επιτυχημένες του είδους(1972), η οποία ένταξε τον ντετέκτιβ Shaft στον κατάλογο των cult χαρακτήρων. Το soundtrack υπογράφει ο εξαιρετικός σε όλους μας Isaac Hayes(του οποίου αναμένεται και η συναυλία στην Αθήνα) και θεωρείται μια από τις χαρακτηριστικές στιγμές της πορείας του. Το μοτίβο του δίσκου, εξαιρώντας τα κλασικά “Shaft” και “Do your thing” τα οποία και έχουν πιο έντονο το στοιχείο του funk,πλαισιώνεται από απαλές μελωδίες με ωραία ροή έτσι ώστε να μην δημιουργούν κοιλία στο άκουσμα. Το cd εκτός από την πολύ καλή τιμή του περιέχει και βιντεάκια με αποσπάσματα από συναυλίες της εποχής με funk και soul καλλιτέχνες της εποχής.



Superfly
Αναμφισβήτητα το κορυφαίο soundtrack στο τομέα των blaxploitation ταινιών και σίγουρα η καλύτερη στιγμή στη καριέρα του Curtis Mayfield.Μέσα στο διπλό δισκάκι θα συναντήσουμε κλασσικά αριστουργήματα της funk όπως το little child running wild,pusherman,give me your love,no thing on me(cocaine song) και το ομώνυμο superfly.Δεν λείπει απο κάθε αξιοπρεπή δισκοθήκη.





Bullit
Κλασική ταινία του είδους με τον μοναδικό Steve Mc queen στο ρόλο του ντετέκτιβ Bullit.Πολύ ωραίες μουσικές από τον Lalo Schifrin με βασικές επιρροές από funk,jazz και ποπ. Kλασσικό main theme.Αξίζει μόνο και μόνο για να θυμηθούμε τη κλασσική σκηνή καταδίωξης με την μαύρη mastang!







Black caesar
Η ταινία γυρίστηκε το 1973 και καθιέρωσε στον James Brown τον τίτλο “The Godfather of Soul”.Το album ηχογραφήθηκε σε διάφορες πόλεις με ποικιλία μουσικών όπως οι Jb’s, Jabo Starks, Fred Thomas και Jimmy Nolen.Περιέχει κλασικές επιτυχίες όπως το The Boss, Mama feelgood και το Like it is, like it was.O δίσκος είναι κλασικό funk με τον James Brown να φλερτάρει σε ορισμένα με το rap.Όπως είχε πει και ο ίδιος ο καλλιτέχνης όταν έφτιαχνε τον δίσκο “I had to make it funky”.

Σεξουλικα απελευθερωση στη Δανια pt2

να πως κανουν τα 8χρονα κοριτσακια μπανιο, στην Δανια, μπανιο, Απριλη μηνα.
Μην με πειτε ανωμαλο, το τραβηξα φωτο γιατι δεν θα με πιστευατε. ειναι στη παραλια μπροστα στο μουσειο μοντερνας τεχνης, Λουιζιαννα

Ξεχυσου σε παραλιες...

Πηγα σημερα στο Σχοινο (απο χθες στα αληθεια) και εκανα τις βουτιες μου.
Παρατηρωντας τον κοσμο που ξεχυλειζει στην παραλια, σου δινουν ολοι μια αισθηση παιδικης ανεμελιας. Οτι πραγματικα χαλαρωνουν και δεν σκεφτονται τιποτα αλλο. (ενταξει η πλειοψηφια εννοω). Αλλα εσυ ποτε δεν μπορουσες να χαλαρωνεις στις κοπανες του Σαββατοκυριακου.
Οταν ειμασταν στο Γυμνασιο και το Λυκειο, το Μαη και τον Ιουνη, βλεπαμε τους νεους να τρεχουν στις παραλιες, και εμςι λεγαεμ υπομονη ενα δυο χρονια, θα τελειωσουν οι εξατασεις και το σχολειο, θα εχουμε δικο μας του του και θα τους δειξουμε.
Μετα περασεμ στην σχολη, αποκτησαμε και του του, αλλα αυτες οι μερες δεν ηρθαν. Ειχαμε εξεταστικες και αλλες περιπετετιες να τρεχουμε. π.χ το 2003 τρεχαμε στην Θεσαλονικη, ή φετος πρεπει να τρεχουμε να κανουμε καταληψεις. ΑΚομα και οταν δεν εχουμε τον ψυχαναγκασμο τον εξετασεων, παλι τρεχουν σηαμντικα θεματα και δεν χαλαρωνουμε. Και τοτε σκεφτεσαι θα τελειωσω την σχολη, και θα χαλαρωσω!!!!!
Σκατα γιατι τα ιδιαιτερα σου θα δινουν εξετασεις τετοιες μερες και θα καθεσαι τα Σκ στην αθηνα, ή θα πηγαινεις κλεφτα για μπανιο. ή τελως παντων και οσοι κανουν αλλες δουλειες δεν ξερω πως, αλλα θα βρισκουν κατι για να μην χαλαρωνουν.
Τωρα βεβαια θα μπορουσα να πω οτι το κλεφτο και στην ζουλα εχει μεγαλυτερη γλυκα, και περνας καλυτερα. Αλλα τοτε στην πραγματικοτητα θα ημουν αλλος ενας απολογητης του καπιταλισμου, που θεωρητικοποιει τον τροπο που βρισκει για να περναει καλα, δινοντας ετσι αλλοθι σε αυτον τον κοινωνικο καταμερισμο εργασιας.
Καλα αυτος ο rainboy ειναι υπερανωμαλος, του φταιει ο καπιταλιστικος καταμερισμος εργασιας που δνε μπορει να χαλαρωσει δυο ωρες στην παραλια.
Τελως παντων θα ερθει ο Ιουλης οι διακοπες κτλ και θα χαλαρωσουμε.
Αλλα δεν χρειαζετε και να το εξιδανικευουμε!!!!

Καφες τζαζ και blogging (ή σεξουαλικε απελευθερωση στην Δανια)

τι ομορφοτερο για σαββατο πρωι. Αντικαθιστας και το συνηθες ,εφημεριδα, με αναγνωση blogs, και γινεσαι και πολυ cyber.

Λοιπον διαβαζω για αυτο το κομμα που θα φτιαξουν οι "παιδεραστες" στην Ολλανδια. Και αφου για ωρα προσπαθω να ξεθαψω απο την μνημη μου αν ξερω για το πια ρευματα στην ψυχολογια, υποστηριζουν οτι ειναι ωριμο να υπαρχει σεξουαλικη σραστηριοτητα απο τα 12. Δεν θυμαμαι (αν και σιγουρα θα υπαρχει, και οι παιδεραστες θα εχουν τους θεωρτηικους τους) θυμηθικα κατι αλλο. Ενα σκηνικο που ειχα παρακολουθησει περυσι στην εκδρομη μου στην Κοπενχαγη (δες παλιοτερα ποστ).

Ηταν δευτερα μεσημερι, και για Δανια και ΑΠριλιο ο καιρος ηταν υπερβολια καλος. Καθοσουν να λιαστεις με ενα λεπτο πουκαμασακι και ζεστενοσουν κι ολας. ΑΥτο το μεησμερι, ειπαμε να κανουμε πικ-νικ σε ενα παρκο στο κεντρο της πολης (δεν θυμαμαι πως λεγοταν). Αφου πηραμε υλικα για σαντουιτς και μπυρες απο το σουπερ μαρκετ, πηγαμε καια αραξαμε στα γρασιδια. Μετα απο λιγο και ενω τρωγαμε αρχισαμε να παρατηρουμε φευγαλεα, μαι τεραστια παρεα που βρισκοταν λιγο πιο περα στο παρκο. Αλλα οσο προσεχαμε τι γινοταν , κολλαγαμε περισοτερο. Αποτελσαμ στο τελος να εχουν γυρισει ολοι προς τα εκει, να εχουμε κατσει στην σειρα και να νομιζουμε οτι βλεπουμε θεατρο.

ΑΥτη η παρεα ηταν ενα τμημα ενος σχολειου, που μετα το μαθημα πηγε στο παρκο να μαλακιστει. Δεν ξερουμε τι ταξη, αλλα δεν παιζει να ηταν πανω απο 14 χρονων (πιο πιθανο 12-13). Αυτα ειχαν μαζι τους 3-4 καφασια μπυρες (καμμια 20ρια ηταν ολα, μισα αγορια μισα κοριτσια) και ειχαν γινει κουρουμπελα ολα. ΚΑι εκει αρχιζει το ενδιαφερον, παρατηρωντας ποσο "προχωρημενα ηταν". Στην αρχη ηταν ενα ζευγαρι (αγορι κοριτσι) τα οποια κυλιωντσουασν στα χορταρια, και χαμουρευονταν. Θα μου πειτε σιγα. Ναι αλλα περναγν ολα τα αγορακια του σχολειου και χαιδευαν τον κολο της μικρης, και αυτη γουσταρε κιολας (κρινοντας απο το πως κουνουσε την λεκανη της οταν γινοταν αυτο). Πρωτου συνειδιτοποιησουμε αυτο βλεπουμε μια αλλη κοπελα η οποια υφιστατε χαιδεμετα απο δυο αγορια ταυτοχρονα και τα φιλαει εναλλαξ, αλλα το χερι κατεβαινει χαμηλα. Και πριν συνελθουμε απο αυτο βλεπουμε δυο κοριτσια να φιλιουνται μεταξυ τους. Αργοτερα ειδαμε και αγορια να φιλιουνται. Μην σας τα πολυλογω μεσα σε 45' πρπει να ειχαν δοκιμαστει ολοι οι συνδιασμοι (ανεξαρτητως φυλλου). Στο τελος εγινε και μια κατασταση φαση παρτουζς με με 7-8 ατομα να χαμουρευνται.

Α και για σουρεαλισμο, υπηρχε και ενας εσκιμωος (δες προηγουμενο ποστ) ο οποιος καθαριζε το παρκο, και γυρναγε αναμεσα στα μικρα και μαζευε τις αδειες μπυρες. Αλλα φαινοταν σαν ανωμαλος εσκιμωος που θελει να κολλησει στα πιτσιρικια.

Και αν σας φαινονται αυτα φυσιολογικα, να σας θυμισω την αρχη της ιστοριας, οτι ειναι γυρω στα 13 (ηλικιακα) και οτι ειναι δευτερα μεσημερι σε παρκο στο κεντρο της πολης. Πραγματικα τι μπορει να γινετα Σαββατο βραδυ σε παρτυ σε σπιτι χωρις γονεις (αν και προφανως δεν θα εχουν κολληματα, αλλιως δνε θα καν ετσι τα μικρα στο κεντρο της πολης) ή οτανμεγαλωσουν μερικα χρονια.

Γενικα δεν μπρορουμε να πουμε οτι αυτο που ειδαμε ειναι ανωμαλο, αλλα σιγουρα εμας δεν μας φαινοταν φυσιολογικο (πουτανα πουριτανη ελληνικη κοινωνια που φτασαμε 17 για να χαιδεψουμε κοριτσακι). Φαντασου ομως αν ειναι ετσι τα ηθη και στην Ολλανδια (πραγμα διουλου απιθανο) οτι μπορει να φανταζουν λογικα τα αιτηματα των παιδεραστων. Βεβαια προφανως διαφορετικο πραγμα το τι κανουν τα πιτσιρικια μεταξυ τους, και αλλο να πηγαινουν 35 ρηδες ανωμαλοι. Αλλα ποσο διαφορετικο ειναι;;;;

θα δειξει προφανως, αλλα μαλλον χριεαζεται να μας δωσουν τα φωτα τους οι ειδικοι πανω στο θεμα (κοινωνιολογοι και ψυχολογοι).

AND THE WINNER IS...

Κουφό και όμως πραγματικότητα. Η edit έκδοση του video των UNIVERSE217 "in your head" (Changing 1/3) κέρδισε τον διαγωνισμό του madtv "mad for video" (!!!!). Ακόμα το video των ABSENT MINDEAD "προζακ" ήταν μέσα στην λίστα με τα 10 καλύτερα!!!!!!.
Δεν το φωνάζουμε γιατί θα μας πουν και ψώνια αλλά τα video των παιδιών γαμάνε. Για του λόγου το αληθές, δείτε www.madtv.gr στο link mad4video.

Κατεβάστε τα video των UNIVERSE217 από το site τους www.universe217.com

Μπράβο μάγκες...

mushroom freaks

Euro Jazz ή Τζαμπατζαζ fest

Δυστυχως δεν εχω βρει το προγραμματακι σε ηλεκτρονικη μοργη για να το ανεβασω.

Αλλα οποια μερα και αν πας θα περασεις καλα. Ολη η ΑΘηνα ειναι εκει περα. Εχει τρεια σχηματα καθε βραδυ (στις 9 στις 10 και στις 11) και αμα βαριεσαι αυτον που παιζει τωρα, αραζεις καπου μεσα στην τεχνοπολη.

Βλεπεις γνωστους και χαρουμενες φατσες και περνας καλα.

Ολα αυτα μεχρι την κυριακη βεβαια.

Αλλα το μυστικο του δεστιβαλ ειναι οτι εχει τα τζαζ&τζαζ με τα εκπληκτικα τους cd 5 ευρω. Θα μου πεις σιγα το 1 ευρω διαφορα. Λαθος γιατι εγω σνα τσιγγου νης δεν το περνω απο το περιπτερο και σταμπαρω πια τευχη θελω. Οποτε καθε ιουνη περνω τα 5-6 τευχη του περασμενου χρονου που ηθελα, και αντι για 36 ευρω δινω 30. Καλος τσιγουνης ειμαι.

βεβαια το περιοδικο ειναι πραγματικα το πιο ενημερωμενο και προσεγμενο που κυκλοφορει. Παροτι δεν ειμαι ειδικος του ειδους, νομιζω οτι ειναι το μοναδικο μουσικο περιοδικο που αξιζει να κυκλοφορει.

Τελικα πηγα χτες το βραδυ. Αλλα προλαβα δυο τραγουδια απο τον ισπανο που επαιζε flamenco jazz. μετα ηταν ενς τυπος απο το Λουχεμβοργο που τον βρηκα κομματακι βαρετο για live. Και μετα βγηκε ο αρχοντας Enrico Rava, ο ιταλος τρομπετιστας που πραγματικα μαγεψε τα πληθη. Με 50 χροναι ενασχολησης με το σπορ, ηξερ πραγαμτικα τι εκανε. Βεβαια ηταν πολυ ευγενικο απο μεορυς του που εδινε χωρο σε ολη την μπαντα, και αφηνε και τα αλλα οργανα (τρομπονι ντραμς) να σολαρουν οσο και αυτος, εως και περισοτερο σε καποιες στιγμες, αλλα θα προτιμουσαμε να ακουγαμε λιγο περισοτερο τον ιδιο.

Αυτος ο θεσμος ειναι πραγματικα παρα πουλ καλος. Γιατι πραγματικα μεσα στην σαβουρα που προβαλεται απο τα ΜΜΕ, και τις δισκογραφικες, ειναι μια οαση. ενας τροπος να ακουστουν και αλλα ειδη σε ενα ευρη μουσικο κοινο. Οι μισοι που πανε στο γκαζι καθε χρονο, δεν θα πληρωναν ποτε για να δουν συναυλια τζαζ. Και καποιοι δνε θα ξανακουσουν ολο το χρονο. Παρο ολα αυτα καποιοι θα ν αοιξουν τα αυτια τους.

δεν το παιζω ψαγμενος. απλα πιστευω οτι υπαρχουν και αλλα ειδη που αξιζουν να ειναι κομματι της ζωης μας, και να μην γινονται μουσειακα κομματια. Η τζαζ λοιπον ειναι μια μουσικη κατι βαση για το λαο. Δεν ειναι για το εμγαρο μουσικης. Στην ελλαδα προτοακουστηκε τζαζ απο ορχηστρες που ειχε οργανωσει το ΕΑΜ στο βουνο. Στην αμερικη στιγματιστικε απο τους μαυρους η τζαζ. Σημερα ομως τεινει να γινει απολιθωμα τους παρελθοντος και background μουσικη για την ελιτε (200 ευρω ειστηριο στο εμγαρο για μια συναυλια).

ασ ελπισουμε το ΤζαμπαΤζαζ να ανοιγει το δρομο και για αλλα τετοια χαπενινκγ που θα ανοιξουν ενα διαφορετικο δρομο στην ελληνικη μουσικη σκηνη.

Σε λιγες μερες και η γιορτη της μουσικης στους δρομους της Αθηνας.

rainboy

Κυριακη απογεμα

σιγα σιγα (ή μαλλον γρηγορα) καλοκαιριαζει.
Παροτι εχω κανει 5-6 μπανια (απο το πασχα 2 κιολας). Εχω 2 βδομαδες να παω σε παραλια.
Τι να γινει, αφου τα μικρα δινουν εξετασεις. Αυριο δινει χημεια ο μαθητης μου, και τελικα που πανε τα τεσσερα (ή τα σθενη καλυτερα) δεν εμαθε.
Για ενα κομματι ψωμι χανω την ευκαιρια, να κολυμπωσω και να απλωσω την ατελειωτη κορμαρα μου σε καποια παραλια.
ΠΟΥΤΑΝΑ ΖΩΗ!!!
και εδω ερχεται η πραγματικη αντιφαση.
καλυτερα ή χειροτερα που δεν θα δωσουμε (απο οτι φαινετε εξαταστικη).
χανω που χανω την παραλια για τα ιδιατερα, να επρναγα και γω κανα μαθημα.
μπα, δεν επαιζε απλα.
Ασε που αυτη την βδομαδα θα εχουμε και τζαμπατζαζ φεστιβαλ στο γκαζι. Και εχουν ανοιξει και τα θερινα σινεμα. Και αρχιζει σε δυο βδομαδες και το μουντιαλ.
Βεβαια παντα υπαρχει ενα εκκρεμες στο μυαλο. Παντα σχετικα συντομα υπαρχει ενα μαθημα να σκεφτομαι να δωσω. μμφ1 και κλιματολογια αυτη την βδομαδα.
αλλα δεν νομιζω
δεν θα μας διαγραψει η μαριεττα. θα περασει πανω απο το πτωμα μας.αλλη αυτη η σατανικη βδομαδα που περασε ηταν γεματη.
να δουμε αυτη τη θα γινει.
οι παραλιες βεβαια δεν θα αμς περιμενουν για πολυ ακομα.
εγκυρες πληροφοριες αναφερουν οτι σημερα εγινε το αδιαχωρητο.
τελως παντων.
μεσολογιου θα λιωσουμε παλι.

αυτο το καλοκαιρι δεν θα ειναι σαν τα προηγουμενα.
ή τουλαχιστον αυτο σκεφτονται ολοι τετοια εποχη, καθως θεωρουν οτι εοχυν ωριμασει και μπορουν να καταλαβουν ακριβως πως θα περασουν καλα.
ΠΑΠΑΡΙΑ
ολοι παραξενοι και βρισκουν χιλιες μαλακιες να στραβωνουν.
χαλαρωστε λιγο.
καλοκαιρι ερχεται.



δυστυχως φετος δεν μπορω να κανω σχεδια.
ενα εκανα και πηγε σκατα (λεγε με ακυρωση rolling stones).
αλλα δυστυχως δεν μπορω να κανονιχω τιποτα ακομα.
ουτε για το φεστιβαλ στην ουγγαρια (βλεπε ροκστορμ) ουτε για την σλοβενια που θελει η Ι ουτε για την ολλανδια που με πρηζει ο Veldamor.
Ενα ξερω μονο. Δεν θα σαπισω φετος. Δεν ερχομαι σαμοθρακη ρε. Τερμα στην σαπιλα.
γερασαμε πια.

Desmond Dekker (R.I.P)

Καποτε το ημερολογιο εδειχνε ημερομηνια που τα τρια πρωτα ψηφια του ετους ηταν 196. Τοτε αμα ρωταγες ενα δυτικο, για μουσικη απο Jamaica, ενα ονομα περναγε απο ολα τα στοματα. Desmond Dekker. Μετα βεβαια ηρθε ο Bob και οι αλλοι ρασταφαρι, και η Jamaica, δεν ηταν ποτε ξανα ιδια.
Αρχισε να ηχογραφει το 1963 σε ηλικα 22 χρονων, το 1967 εκανε την μεγαλη του επιτυχια Israelitis (κατεβαζεις εδω).
Τοτε εγινε κομματι των πειραματισμων εκεινης της εποχης. Οι χιππιδες ανακαλυπταν τις ηχογραφησεις του, και γινοταν εξισου must με το σιταρ. Συντομα ομως ξεπεραστηκε απο τους νεοτερους και φρεσκοτερους μουσικους της χωρας του, που ουσιαστικα καταφεραν να φερουν την μουσικη τους πολυ πιο κοντα στα δυτικα ροκ ακρωατηρια.

Παρότι δεν ξαναγωνρισε αναλογη επιτυχια, μεχρι σημερα θεωρητε απο Reggea και Ska σχηματα, ενας απο τους σημαντικοτερους του ειδους. Κυριως γιατι συνεδεσε την jamaica με την δυτικη μουσικη βιομηχανια.

Εχασε την ζωη του την πεμπτη απο ανακοπη καρδιας.

Διαβαστε περισοτερα εδω

Θα ξαναβαλουμε αλλη μια φορα να ακουσουμε το τραγουδι του, και θα τον θυμομαστε για παντα.

Τεταρτη πρωι στο σπιτι

Σημερα το πρωι ειπα να βιωσω τον υποκειμενισμο μου. Να κατσω σπιτι και να ξυστω.

Να χαζεψω στην blogσφαιρα. Διαβασα σχεδον ολα τα αρθρα των 3 τελευταιων ημερων που βρηκα στο μονιτορ. Πραγματικα εχει ανεβει πολυ ο συναγωνισμος των ελληνικων blogs, καθως καθημερινως γραφονται δεκαδες ποστς, που σε εντυπωσιαζουν.

Αλλα εκτος απο αυτο, εχω αγορασει και καμια 10ρια βιβλια μετα το Πασχα, που θελω να διαβασω, και σημερα ειναι ωραια μερα να πιω το καφεδακι μου και να κατσω στο μπαλκονι να διαβασω.

Αλλα ελα που δεν ξεκολλαω απο το PC, καθως ακολουθω απο λινκ σε λινκ και δεν σταματω ποτε.

ΚΑι φυσικα θελω αν δωσω ΜΜΦ1 και κλιματολογια την αλλη βδομαδα. Ναι σου λεω!!!!

Βlogging το ανωτατο σταδιο της σαπιλας.

Και ολα αυτα, 2 ωρες αφοτου εχω ξυπνησει, και δεν εχω ανοιξει ακομα το myspace.

γαμω, παμε για μεγαλες σαπιλες σημερα, κατα το ρητο η καλη μερα απο το πρωι φαινεται.

τουλαχιστον το απογεμα θα κατεβω στον Πειραια με το ποδηλατο, να ξεσαπισω λιγο.

αχ, αυτες οι γυναικες!!!

τωρα που ηρθε η ανοιξη, μας βασανιζουν!!!

σημερα λοιπον αρχισαν οι Πανελληνιες...

Οι εξετασεις εχουν με ενα τροπο τον δικο τους ρομαντισμο.
Μπορει να μην το καταλαβανουμε οταν δινουμε. Αλλα τωρα που εχω γραψει την σχολη στα αρχιδια μου εδω και κανα 6μηνο και παρατηρω τους αλλους βγαζω αυτο το συμπερασμα.
Αυτο που βρισκω πιο ρομαντικο απο ολα ειναι το γρηγορο ξεφυλλισμα του βιβλιου, πριν παρεις θεματα.
Δεν το κανεις για να μαθεις κατι καινουργιο, ουτε καν για να θυμηθεις κατι. Το κανεις απο νευρικοτητα.
Σαν το τσιγαρο οταν περιμενεις το λεωφορειο.
Εκπληκτικο ειναι οτι ρωτας τους γυρω σου, τι θα πεσει, το ταδε ειναι sos, κτλ.
Γιατι νομιζεις οτι αυτοι εχουν κουμπαρο το καθηγητη και ξερουν τι θα πεσει?
Γραφικος ρομαντισμος ειναι τα γουρια του κοσμου. Στο πανεπιστημιο δεν βλεπω κανενα, αλλα παλια εβλεπα πολλους να σταυροκοπιουνται οταν περνουν τα θεματα, ή οταν δινουν την κολλα. Αλλοι κρυβουν φυλαχτα στις τσαντες. Αλλοι εχουν πιο απλες προληψεις, οπως τι χρωμα στυλο χρησιμοποιουν, σ επιο αμφιθετρο ή σε πια σειρα καθονται κα.
Αλλο θεικο ειναι οι διαλογοι πριν για το ποσοι ωρα κοιμηθηκε ο καθενας. Και προσπαθησεις να αποδειξεις στους αλλους το ποσο λιγοτερο κοιμηθηκες, αρα περισοτερο διαβασες. ΤΙ σε νοιαζει;;; αυτους θες να πεισεις ή να περασεις;;;
Τελως παντων, τωρα που εχω περασει σοβαροτερα προβληματα απο αυτα, τα βρισκω αστεια, και δεν χωραει στο μυαλο μου οτι κοσμος αγχωνεται για τις εξετασεις. μη ειναι η συμβουλη μου τελικα σε ολους.

ΜΗΝ ΨΑΡΩΕΝΕΤΑΙ!!!!
ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΤΑΙ!!!!
ΓΡΑΨΤΕ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟ, ΚΑΙ ΠΑΡΤΕ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!!

μπορει η επιτυχια της μεθοδου να μην ειναι 100%, αλλα αφου δεν εχεις αγχωθει στα αρχιδια σου κιολας.


Τελως παντων ακουστε κανα τραγουδακι, περαστε απο μια καταληψη (πανω απο 65 σε ολη την χωρα). Αραξτε λιγο και στην μεσολλογιου.
Η ζωη ειναι ωραια!!!
Μην τρλενεσται για τιποτα δεν αξιζει.

Stadium Arcadium (Red hot chili Peppers 2006)

Μερικές φορές αναρωτιέσαι μέχρι πια ηλικία μπορεί να έχει έμπνευση ένας καλλιτέχνης. Ειδικά άμα είναι κομμάτι μια νεανικής κουλτούρας (ροκ). Αλλά και μέχρι ποτέ να εξερευνάει νέα πράγματα. Και επίσης άμα φτάσει στην κορυφή, μετά τι πρέπει να κάνει;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που περνάνε από το μυαλό σου όταν ακούς συγκροτήματα σαν τους RHCP, να βγάζουν καινούργιο δίσκο.
Οι απαντήσεις, προφανώς μπορεί να ποικίλουν, αλλά σε μερικές περιπτώσεις είναι πιο επιτυχημένες από ότι σε άλλες.
Οι RHCP, αποφάσισαν να βγάλουν το 2006, μετά τις τρελές πωλήσεις των Californication και By the Way, έναν δίσκο best of με καινούργια τραγούδια.
Το αποτέλεσμα είναι να έχουν μέσα σε λίγες βδομάδες να κοντεύουν τις πωλήσεις των προηγουμένων δυο δίσκων, και να έχουν περισσότερα Νο1 από ποτέ.
Αλλά τι σημαίνει ένας δίσκος best of με καινούργια τραγούδια. Άλλο ένα σχήμα οξύμωρο που γραφώ για να σας μπερδεύω;;;;
Όχι. Σημαίνει ότι ακούς στα 2 cd, 28 τραγούδια, που σου φαίνεται ότι τα έχεις ξανακούσει, αλλά είναι καινούργια. Δεν είναι βεβαία σαν τους Placebo, που ακούς συνεχεία το ίδιο πράγμα εδώ και τρεις δίσκους. Αλλά ότι δεν προχωράνε σε καινούργιους πειραματισμούς. Αλλά θυμούνται όλους τους πειραματισμούς, από την εποχή που ατσουμπαλα αντιγράφανε τους Gang of Four, μέχρι την εποχή του Blood sugar sex magic, αλλά και τις πρόσφατες επιτυχίες.
Το Dani California, δεν είναι αντιπροσωπευτικό κομμάτι του δίσκου. Ο δίσκος δεν έχει αντιπροσωπευτικό κομμάτι. Ο δίσκος είναι αντιπροσωπευτικός της 25χρονης πορείας του συγκροτήματος, και όλη η δισκογραφία του είναι αντιπροσωπευτική του Starium Arcadium.
Με μια έννοια λοιπόν, αυτός ο δίσκος, είναι και ο τελευταίος του συγκροτήματος, καθώς συμπυκνώνει όλη την πορεία του συγκροτήματος, και όλες τις μεταλλάξεις που πέρασε. (εντάξει εκτός από το One Hot minute).
Βεβαία ακόμα και εδώ δεν μπορώ να μην πω ότι υπάρχουν και στιγμές που μας δείχνουν ότι μπορούν να πειραματιστούν και με αλλά στυλ όπως το Make You Feel Better, το οποίο είναι μια 60’ς πόα μελωδία.
Φυσικά το άλμπουμ είναι γεμάτο υποψηφία singles.
Έτσι και αλλιώς σε όλη την καριέρα τους δεν πήγαν ποτέ μπροστά την μουσική, αλλά είχαν το άγγιγμα του Μίδα, και έφεραν το (ας το πούμε) funk-rock, στο ευρύ κοινό.
Δεν περιμένουμε από τους RHCP να ξανακαλύψουν την Αμερική, αυτό έτσι και αλλιώς το κάνουν άλλοι. Αλλά μπορούμε να περάσουμε αρκετές ώρες και φέτος το καλοκαίρι, ακούγοντας τον δίσκο τους, καθώς θα είναι μια από τις πιο ευχάριστες παρέες τους επομένους μήνες.

rainboy

Xτες

..βιωσα την πρωτη μου ποδηλατικη εμπειρια στο κεντρο της Αθηνας. Και ητνα πολυ καλα. Πολυ πιο ευκολα απο οσο πιστευα.
Ξεκινησα απο το Κερατσινι (κατηφορα) μεχρι τον ηλεκτρινο, και εβαλα το ποδηλατο στο τραινο. Κατεβηκα ομονοια, και πηγα με το ποδηλατο στα βιβλιοπωλεια, να παρω δωρα σε Ελενες και Κωστες. Μετα πηγα για καφε στον Χασσαν. Ως τωρα εχω ιδρωσει ελαχιστα για ολα αυτα, και εχω κερδισει αρκετο χρονο.
Κατα τις 4.30-5 παω στην φιλη μου την Ε. στην Αραχωβης, οπου κανει bbq. μασαμπουκωνω και κατι λουκανικα, και στις 7.30 ξεκιναω να παω Γουδι, στην καταληψη της Ιατρικης. Εκει παιδευτικα λιγο, καθως για πρωτη φορα προσεξα οτι η Μιχαλοκοπουλου εχει κλιση ανηφορικη. ΑΛλα ακομα και ετσι εφτασα νωριτερα απο την Ι. που ηρθε με το αμαξι. Λιγο αργοτερα αποφασισαμε να παμε στο Αστυ να δουμε καμμια ταινια.
Τωρα ομως ειχα κατηφορα και ετσι εφτασ στο Αστυ 10 λεπτα πριν απο την Ι με το αμαξι.
Ηθικο διδαγμα, το ποδηλατο παει πιο γρηγορα απο ΙΧ απο λεωφορειο, και απο τα πεζω το 2.
Στο σινεμα φτασαμε στις 9. Οποτε μπηκαμε στο διαλειμα να δουμε το "Καουμπου του Μεσονυχτιου". Η ταινια δεν μου φανηκε κατι ιδιατερο (παρ'οτι για γυρισμενη το 69 πρεπει να ηταν πολυ μπροστα) αλλα ειχε μερικες ψυχεδελικες στιγμες, και ο Dustin Hopfaman, στα πρωτα βηματα της καριερας του δινει μια απο τις πιο συγκλονιστικες του ερμηνειες.
Λιγο αργοτερα αρχισε και το Παρισι Τεξας, του Βιμ Βεντερς. Μια ταιναι πραγματικη εκπληκτικη. Μια ταινια που σε κανει να ανραωτιεσε για τα ορια που μπορει να φτανει ο ανθρωπος. Να αναρωτιεσαι πως μπορει ενας ανθρωπος να παιρνει τετοιες αποφασεις, που παροτι την τραγικη ορθολογιστικοτητα τους , ερχονται σε αμεση συγκρουση με τα συναισθηματα του. Καλα και προφανως απιστευτη σκηνοθεσια, και ακομα πιο απιστευτη φωτογραφια.
ταινια must see.
Βεβαια στο αστυ δεν θα τελειωσουν ποτα τα γνωστα προβληματα. η ταινια κοπηκε για 25 λετπα μετα ο διαλλειμα. Αλλα τι να κανουμε κοντευει να γινει σινεφιλ μονοπωλειο.

Τελως παντων μετα εβαλα το ποδηλατο στοα αμξι της Ι, για να γυρισω σπιτι. Οχι οτι δεν ψηνομουν να κατεβω Πειραιως Πετρου ραλλη, Σαλαμινος Ψαρρων με το ποδηλατο. ΜΙα χαρα θα ηταν. αλλα η Ι, δεν ψηνοταν να με περιμενε κανενα μισαωρο να φτασω.

Ηθικο Διδαγμα: ακομα και στην Αθηνα, με τις πολλες ανηφοροκατηφορες, την ανυπαρκτη υποδομη, και τους καφρους οδηγους, το ποδηλατο μπορει να γινει μια πρακτικη λυση για τις μετακινησεις.

Ορεξη να εχεις ολα γινονται.

Το τελευταιο καιρο εχουν αρχισει να πολλαπλασιαζοντια με ταχυ ρυθμο τα ποδηλατα στην Αθηνα, και νομιζω οτι θα συνεχισουν το επομενο διαστημα.

ΥΓ. Euro βυζιον δεν ειδα. ΑΛλα για να επανορθωσω καντε κλικ εδω για αν δειτε το site των νικητων.

H λεπτομερεια κανει την διαφορα.

Το Aλφαβιλ, ηταν παντοτε απο τα αγαπημενα μου σινεμα. Κατι το δωματακι των καπνιστων, κατι η cult ανοιγο -κλειωμενη οροφη, κατι οι πολλες κλασσικες ταινιες, κατι οι συγχρονες σινεφιλ, που δεν τις παιζει κανεις αλλος, κατι η Νεαπολη, που σου δημιοργει ορεξη για σινεμα, παντα το προτιμουσα. Μαλιστα στην αρχη του καλοκαιριου κανει και την ρεπροσπεκτιβα, που με ενα εισητηριο βλεπεις 3-4 κλασσικες ταινιες και λιωνεις τελειως, στην οποια εχω δειτις περισοτερες κλασσικες ταινιες. Φετος μαλιστα η ιδια εταιρια αγορασε και το ΑΣΤΥ (αλλο αγαπημενο μου σινεμα), αλλα στο ονομα τις οικονομιας εκανε τραγελαφικες επιλογες, οπως το να παιζει και στα δυο την ιδια ταινια με διαφορα 1 ωρας, και να εχει ενα τυπο με ενα παπι, να πηγαινοερχετε στα 2 σινεμα, και να πηγαινοφερνει τις μπομπινες (για να μην πληρωσει για δευτερη κοπια της ταινιας). Προφανως δεν θελω να φανταστω τι θα γινοταν αν το παλικαρι παθαινε κανα λαστιχο, και μεναν και στα δυο σινεμα ρεστοι, χωρις μπομπινα να διεξουν στην μεση της ταινιας.

Αλλα αυτο δεν με ενοχλει, εφοσον δεν εχει συμβει κατι τετοια, αν και θα προτιμουσα να παιζουν διαφορετικες ταινιες. Αυτο που με ενοχλει, ειναι οτι η εν λογω εταιρια μολις πλησιαζει το καλοκαιρι ξεθαβει παλιες κοπιες ταινιων, και στελνει δελτια τυπου στο αθηνοραμα και στα αλλα περιοδικα, οτι κυκλοφορει επανεδοση με βελτιωμενες κοπιες, με επεξεργασμενη εικονα και ηχο. Πας λοιπον στο σινεμα, και η ταιναι ειναι λιωμενη, κοβεται, οι σκηνες πεταγονται η μια μεσα στην αλλη, και ο ηχος οποτε θελει αρχιζει και οποτε θελει σταματαει.

Μαλιστα μερικες φορες μας δουλευουν μεσα στα μουτρα μας. Οπως πριν απο δυο βδομαδες οπου ανακοινωσουν την επανακυκλοφορια του Los Olvivados του Bunuel, και προφανως η κατασταση ηταν αυτη. Αλλα εγω θυμαμαι περυσι το καλοκαιρι να κανουν αφιερωμα στο Bunuel και να το παιζουν δυο τρεις μερες. Δηλαδη σκεφτομαι τον κακομοιρο που πηγε περυσι το καλοκαιρι να το δει, δεν το ευχαριστηθηκε , και ακουσε βελτιωμενη κοπια, και πηγε και ξαναδωσε 7 ευρω για να ξαναδει την ιδια (εγω παιζει να το εκανα γιατι ηταν πολυ καλη η ταινια).

Ως εκει καλα, λες αυτους εχουμε με αυτους πορευομαστε.

Την προηγουμενη Πεμπτη το Ποντικι ειχε την Βιρδιαννα του Bunuel, και οταν προχτες την εβαλα να παιξει εμεινα καγκελο. Εχοντας συνηθισει τα dvd των εφημεριδων να ειναι παραγωγες φτηνιαρικες, και ξερωντας οτι η ταινια ειναι 45 χρονων, περιμενα την αναλογη κατασταση. Και ομως η ταινια φαινοταν σαν ειναι καινουργια απο αποψη εικονας και ηχου. Ενω και το dvd γενικα ηταν περιποιημενο, ειχε δηλαδη βιογραφιες φιλμογραφιες κτλ.

Και εδω αναρωτιεμαι, την παραγωγη αυτη την υπογραφει καποια arthouse που οχι μονο δεν εχω ξανακουσει, αλλα δεν μπορω καν να βρω στο διαδυκτυο, και εφτιαξε ενα dvd εφημεριδας, πολυ καλυτερο απο οτι μπορει μια εταιρια με εμπειρια, και ιστοιρια χρονων, και σαφως μεγαλυτερο budget.

Θα μου πειτε οι ταινιες εχουν και 1 δεκετια διαφορα. Ε δεν εχει σχεση. Εχω δει στο αλφαβιλ και ταινιες της δεκετιας του '70 να παιζουν ετσι.

Και μην πειτε οτι φταινε οι κινημοτογραφικες μηχανες, και οτι το dvd player παιζει καλυτερα, γιατι εχω δει επανεκδοσης, που ηταν πραγματικα πολυ καλα φτιαγμενες (μου ερχονται καμια δεκαρια στο μυαλο τωρα).

Τι θελω να πω με ολα αυτα.

ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΝΕ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΕΣ!!!!

Ετσι και αλλιως θα παμε να δουμε ολες αυτες τις ταινιες, που δεν μπορουμε να βρουμε αλλου. Και οσο υπαρχουν σινεφιλ, θα κονομανε και αυτοι. Και αυτην την βδομαδα θα παμε να λιωσουμε πλαι στην ρεπτοσπεκτιβα (και ας παιζει πανω κατω τα ιδια καθε χρονο). Αλλα μην μας κοροιδεουν μες στα μουτρα μας. Γιατι οταν θα αποφασισουν να επενδυσουν σοβαρα, στο να ρετουσαρουν τις κοπιες που εχουν στις αποθηκες τους, θα λενε καινουργιες κοπιες και θα γελαει ο κοσμος, και κανεις δεν θα τοςυ περνει στα σοβαρα.

rainboy

H εμπερια μου στην Christiania!!!!

Ξεκινάω τα ποστς στο προσωπικό μου blog, γιατί ως σωστή ψωνάρα πρέπει να κάνω και εγώ κάπου τον «καμπόσο». Θα αρχίσω λοιπόν αφηγουμένους τις ταξιδιωτικές μου περιπέτειες.
Ειδικά σήμερα που ο Veldamor έβγαλε το post για την Christiania, νομίζω ότι είναι καιρός να σας πω και γω την εμπειρία μου. Βεβαία αισθάνομαι κάπως, καθώς, έχοντας 3 φίλους που πήγαν Erasmus στην Κοπεγχάγη, δεν είμαι ο ειδικότερος να πω για την Christiania.
Anyway , πέρυσι τέτοιες μέρες, είχαμε πάει στην Κοπεγχάγη. Όταν λέω εμείς, εννοώ το χαρέμι και γω. Τι ζωναρά είναι αυτός θα πείτε. Το χαρέμι!!!!! Και όμως, πως αλλιώς θα χαρακτηρίζατε μια παρέα 5 ατόμων, που αποτελείτε από 4 κορίτσια και εμένα. Λοιπόν οι λεπτομέρειες για τις δραστηριότητες μας στην Δανία, θα αφορούν ξεχωριστό post. Εδώ συζητάμε για την Christiania.
Λοιπόν, από τους εράσμιτες φίλους μου είχα ακούσει διαφορά. Στην πραγματικότητα η διαδικασία για να κλείσει, γίνετε εδώ και μια 5 ετια. Σε αυτή την περίοδο, έκλεισαν πολλά μαγαζιά, και με διαφόρους μεθόδους, πείστηκε ένα κομμάτι του πληθυσμού να φύγει. Έτσι κατά κάποιο τρόπο βρισκόταν συνεχώς σε μια φθίνουσα πορεία.
Και οι ερασμιτες που γυρνούσαν, ήταν λιγότερο ενθουσιασμένοι από τους προηγουμένους.. Αυτό βεβαία δεν μας πτόησε, αν και εγώ άρχισα λίγο να παραξενεύομαι όταν διάβασα σε μια free press στα αγγλικά ότι γινόντουσαν μπάχαλα για να μην κλείσει, τις ημέρες που ήμασταν εκεί.
Εντωμεταξύ, οι τουριστικοί οδηγοί, δεν είχαν συγκεκριμένες πληροφορίες, πέρα από το άμα πάτε να προσέχετε. Οι φίλοι μας που βρεθήκαν εκεί, μας έδωσαν ένα κάρο συμβουλές, αλλά κανείς δεν μας είπε ποτέ να πάμε στην Christiania και τι να κάνουμε. Και εμείς δεν σκεφτήκαμε να κοιτάξουμε το site τους το οποίο είναι υπεραναλυτικο και ενημερωμένο (κάτι που πρέπει να κάνετε άμα έχετε σκοπό να πάτε). Τέλος πάντων, ξεκινήσαμε Σάββατο απογευματάκι (7 η ώρα) να πάμε με τα ποδηλατακια μας. Έλα όμως που όσοι χάρτες είχαμε ήταν για κλάματα, με αποτέλεσμα να κάνουμε αρκετούς κύκλους, να χαθούμε και τελικά κάνουμε πάνω από 1 ώρα να φτάσουμε.
Εκεί που είχαμε χαθεί, βρήκαμε μια κοπέλα γύρω στα 30, και την ρωτήσαμε για το που είναι, μας είπε βεβαία, αλλά μας συμβούλεψε να μην πάμε, γιατί την προηγουμένη μέρα είχαν πέσει πυροβολισμοί, ανάμεσα σε κάποιες συμμορίες, και θα γινόταν χαμός. Συνηθισμένοι σε συνθήκες Αθήνας (Εξαρχείων) φανταστηκαμε ότι θα πάμε εκεί θα γίνετε χαμός, θα πέφτουν μπουκάλια, χημικά κ.τ.λ.
Φτάνοντας απέξω, βλέπουμε ένα καυλομενο μπατσονι, με κάτι σαν μπαζουκας, οπλισμένο, και έτοιμο για χρήση , να περπατάει με κλασσικό μάγκικο βλαχομπατσικο περπάτημα, και να μπαίνει στην Christiania. Εκεί πραγματικά κολοσα. Λέω δεν υπάρχει περίπτωση, έχουν κάνει ντου οι μπάτσοι και τους μαζεύουν.

Με τα πολλά αποφασίζουμε να μπούμε μέσα.
Τίποτα!!!!! Ησυχία, τάξη και ασφάλεια.
Νύχτα ήταν δεν βλέπαμε πολύ κίνηση, πολύ κόσμο κτλ.
Εκεί που περπατάμε τα πρώτα μετρά που είναι σαν παρκάκι, με διασκορπισμένα έργα μοντέρνας τέχνης, περνάνε άλλοι δυο αντίστοιχα καυλωμενοι μπατσοι.
Πραγματικά δεν καταλαβαίναμε τίποτα.
Λίγο πιο μέσα υπήρχε περισσότερος κόσμος, αλλά και πάλι ελάχιστος.
Κάπου εκεί υπάρχει κάτι σαν πλατεία. Αφήνουμε τα ποδήλατα και αρχίζουμε την περιπλάνηση. Τις περίφημες βιοτεχνίες δεν τις είδαμε, καθώς Σάββατο βραδύ ήταν κλειστές. Αλλά είχε κάμποσα (καμιά 10ρια υπολογίζω) μπαράκια- κλαμπακια. Στα κλαμπακια μάλιστα είχε και είσοδο που έβγαινε περίπου στα 15 ευρώ (οι Δανοί δεν έχουν ευρώ).
Πως σας φαίνεται;;;
Εντάξει στα μπαράκια, ήταν λίγο πιο φτηνά τα ποτά από ότι έξω. Αλλά ήταν πολύ, πολύ, πολύ , πολύ καμμένη φάση.
Και το χειροτερο, υπηρχε ένα μπαρ, στο οποιο καθοντουσαν και πιναν μπατσοι με στολη και οπλα. Ενταξει δεν ηταν μονοι τους, αλλα ηταν πανω αποτους μισους θαμωνες του μαγαζιου. Οι υπολοιποι αρα παιζει να ηταν ασφαλιτες.
Διαλέξαμε να μπουμε σε ένα bar , που λεγόταν Woodstock και έπαιζε ροκακια. Πάμε μέσα και καθόμαστε, περνούμε και τις μπυριτσες μας.
Μετά από λίγο σκάει ένας τύπος, σαν ινδιάνος, γύρω στα 50, ο οποίος ήταν ΓΚΟΛ τελείως, ο οποίος καθόταν διπλά στο τραπέζι μας, και μας έκανε γκριματσες, προσπαθώντας να μας τρομάξει. ΜΠΟΥΥΥΥ και αλλά παρόμοια. Προφανώς δεν ήταν τρομακτικός, αντίθετα αστείος, αλλά δεν μπορούσες και να γελάσεις , καθως δεν ηξερες πως μπορει να αντιδρασει (καθώς είπαμε ήταν γκολ). Αυτό το σκηνικό κράτησε περίπου μιάμιση ώρα. Δεν επηρεαζόταν καθόλου από το γεγονός ότι κανείς δεν ασχολούνταν μαζί του.
Στην συνεχεία έσκασε ένας άλλος τύπος γύρω στα 65 από τον Καναδά. Ο οποίος έπινε τσάι. Και έπιασε στα κορίτσια κουβέντα με τις ώρες. Αυτός βεβαία ήταν ευγενικότατος. Αλλά στο τέλος μας αποκάλυψε το σκοπό της ευγενικής του προσέγγισης. Ήθελε να τον κεράσουμε το τσάι του.
Σε αυτό το μπαρ όμως, άλλο ήταν το εντυπωσιακό σκηνικό. Αρχίσαμε κάποια στιγμή να παρατηρούμε ότι η barwoman η d.j. και οι περισσότεροι θαμώνες, είχαν ένα περίεργο κιτρινωπό χρώμα, και σχιστά ματάκια, αλλά δεν θύμιζαν Ασιάτες, γιατί ήταν ψηλοί, και γεροδεμένοι. Μετά από λίγοι σκέψη κατάλαβα ότι ήταν.
Εκσιμωοι φυσικά. Η Γροιλανδία είναι δανική αποικία.
Ναι είναι εσκιμωοι.
Και τότε με πιάνει ένα νευρικό γέλιο. Αισθανόσουν πολύ περίεργα να είσαι σε ένα μπαρ, οπού ακούς μουσική που διαλέγει μια Εσκιμωα, τα ποτά στα έφτιαξε μια άλλη Εκσιμωα, και πάνω στην πιστά είναι δυο Λέσβιες εκσιμωες, και χορεύουν το Bitch. Εντάξει μπορεί να ακούγεται λίγο ρατσιστικό όπως το λέω, και ειδικά αν το ψάξεις και μάθεις ότι στην Δανία την φτηνή «μαύρη» εργασία την βγάζουν οι Εσκιμωοι, σίγουρα συμπεραίνεις ότι είμαι ρατσιστής.
Αλλά το κύριο που έκανε σουρεαλιστικό το σκηνικό δεν είναι,ι ότι οι άνθρωποι, ήταν Εσκιμωοι, αλλά ότι σε εμάς έχουν πλάσει μια τελείως εξωτική εικόνα αυτής της φυλής. Μπορεί να έχεις δει διαφορά πολιτισμικά επιτεύγματα «εξωτικών» πολιτισμών , μάλιστα έχεις φτάσει να ακούς μουσική από Ισλανδούς (τώρα που το γραφώ άκου Sigur Ross για αυτό το λέω), και άλλες φυλές που δεν το φανταζόσουν ποτέ. Αλλά πραγματικά δεν σου έχει πει κανείς, μα κανείς, ότι οι Εσκιμωοι δεν ζουν σε ιγκλού πια, αλλά είναι η φτωχολογιά της Δανίας. Και μέσα από αυτά την εικόνα που έχεις, πραγματικά μπορείς να βιώσεις, μονο ως σουρεαλιστική την σκηνή να εισαι μέσα σε ένα μπαρ με εσκιμωους και «καμμένους» , το οποίο βρίσκετε μέσα σε μια «αυτόνομη» περιοχή της Κοπεγχάγης.
Τέλος πάντων, κάποια στιγμή αποφασίσαμε να φύγουμε από εκεί και να συνεχίσουμε την βόλτα μας στην Christiania. Γενικά εκείνη την ώρα πλέον είχε αρχίσει να έχει κίνηση, και αρκετή νεολαίοι να πηγαινοέρχονται στα μαγαζιά. Υπήρχαν και κάτι πάγκοι με σκουλαρίκια και τέτοια γράμματα, από αυτούς που υπάρχουν οπού και να πας, σε μέρη που μαζεύονται νεολαίοι σε όλη την Ευρώπη. Υπήρχε ο περίφημος φούρνος (κάτι σαν αυτόν στου Ψυχρή). Υπήρχαν πια και κάτι καντίνες από οπού φάγαμε πίτσα και κεμπαμπ.
Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση προσέξαμε σε ένα σημείο που ήταν μια μεγάλη τέντα. Εκεί ήταν μαζεμένος κόσμος και υπήρχαν λουλούδια, και άπειρα, αλλά πραγματικά άπειρα κεριά αναμμένα.
Ροτόντας μάθαμε ότι θρηνούσαν ένα που είχε σκοτωθεί το προηγούμενο βραδύ από σφαίρα. Δεν καταφέραμε να πλησιάσουμε αρκετά κοντά, για να δούμε αν υπήρχε εκεί πτώμα κάτω από τα λουλούδια, όπως μας είπε κάποιος, γιατί περίμεναν να γίνει καινούργια συμπλοκή, με κάποια συμμορία, και επικρατούσε νευρικότητα. Προφανώς, αφού είναι αυτονομία, έχουν δικό τους νεκροταφείο, ή τους καίνε, αλλά τέλος πάντων διαχειρίζονται μονοί τους, τους νεκρούς τους.
Κάπου εκεί είχε έρθει και η ώρα να φύγουμε, καθώς δεν είχαμε όρεξη να δώσουμε 15 ευρώ για να μπούμε σε λαμπάκι. Και προτιμούσαμε να γυρίσουμε πίσω στο κέντρο, και να πάμε στο Moose’s.
Συμπεράσματα:
Η Christiania ξεκίνησε σαν ένα παραμύθι, οπού κάποιοι χίπηδες πήγαν και έκαναν κατάληψη σε ένα εγκατελειλεμο στρατόπεδο. Σήμερα που έχουν περάσει τα χρονιά, και οι ιδεολογικοί συσχετισμοί είναι διαφορετικοί, έχουν γίνει απλά ένα τουριστικό αξιοθέατο της Κοπεγχάγης.
Σε δημοσκοπήσεις που γίνονται, φαίνεται ότι η πλειοψηφικά του Δανικού λαού θέλει να παραμείνει η αυτονομία της Christiania. Πώς να μην θέλει άλλωστε όταν συρρέουν τοσοι τουρίστες κάθε χρόνο, με σκοπό να την επισκεφτούν. Κάτι αντίστοιχο με τα coffee shop στην Ολλανδία.
Αλλά εδώ δεν ήταν απλά ένα «προοδευτικό» πείραμα, όπως Ολλανδία. Εδώ είχαμε να κάνουμε με μια απόπειρα να χτιστεί κάτι «διαφορετικό». Αλλά για μια άλλη φορά αποδείχτηκε, ότι δεν γίνετε μέσα στον καπιταλισμό να υπάρχουν νησίδες, με αλλά πρότυπα κοινωνικής οργάνωσης (εκτός από οπού συνεχίζουν να κυριαρχούν προκαπιταλιστικες σχέσης παραγωγής).
Έτσι και στην Christiania έφτασαν να υιοθετούν τελείως τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, και έτσι τελικά να γίνονται, ένα ακίνδυνο πείραμα για τον καπιταλισμό. Αφού φτάνουν στο τέλος να πηγαίνουν εκεί αστοί οικονόμοι, για να μελετήσουν, τα αναπτυξιακά μοντέλα που εφαρμόζονται, για να τα υιοθετήσουν και αλλού.
Που έφτασαν!!! Να τους αντιγραφούν οι καπιταλιστές.
Μπορεί να ενοχλούνται οι κυβερνητικοί και οι στρατιωτικοί, καθώς είναι πολύ κοντά στο νησί, πάνω από το οποίο κυβερνάται όλη η Δανία, και φυσικά δεν τους αρέσει να είναι όλοι οι «περιθωριακοί» μαζεμένοι 500 μετρά πιο πέρα. Αλλά με τίποτα δεν αποτελεί κανένα προπύργιο, κανένα κέντρο, που προσπαθεί να αλλάξει την κατάσταση πέρα από τα τείχη του.
Είναι πολιτικά απομονωμένοι, το πείραμα τους έχει σε μεγάλο βαθμό αποτύχει και ενσωματωθεί.
Αλλά , αξίζει το τέλος του να μην είναι να το καταλάβουν οι μπατσοι, και να γίνει εμπορικό κέντρο. Να παραμείνει εκεί, για να βγάζουν όλοι τα συμπεράσματα τους, και να ξεκινάν την επόμενη φορά από ένα βήμα πιο μπροστά.
Για αυτό ας στείλουμε και εμείς εδώ το μήνυμα στον Δανό πρωθυπουργό, να πάρει πίσω την απόφαση του να κλείσει την Christiania.
Γιατί σίγουρα είναι πολύ καλύτερο ένα τέτοιο πείραμα, με τα προβλήματα και τις αντιφάσεις του, παρά ένα ακόμα εμπορικό πάρκο. (πιστέψατε με, ειδικά στην Δανία, είναι αρκετά ανεπτυγμένος ο καπιταλισμός, ώστε να μην έχουν πρόβλημα , που να καταναλώσουν τα λεφτά τους οι Δανοί).


Rainboy


Y.Γ. Οι δικές μας φωτογραφίες δεν είναι από την Christiania, καθώς όπως σας είπα, εμείς φανταζόμασταν καταστάσεις σαν αυτές που ξέρουμε στην Ελλάδα, που δεν παίζει να πας σε κατάληψη και να τραβάς φωτογραφίες, και δεν πήραμε μαζί μας μηχανή.
Τελικά όπως ήταν τα πράγματα, μαλάκια μας.

Εάν μετά από πολυετή ακούσματα τύπων που σπάνε κιθάρες στις σκηνές και ουρλιάζουν σπαραξικάρδια στα μικρόφωνα έχεις αρχίσει να ανακαλύπτεις και διαφορετικού είδους ακούσματα, εάν μετά τον “rock fm” η μνήμη του ραδιοφώνου σου έχει μόνιμα αποθηκευμένους τον «εν λευκώ – 87,7» και τον «cosmos – 93,6”,και εάν παρόλο του ενδιαφέροντος για μουσικές όπως η acid jazz δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις τις αγορές σου λόγω του μεγάλου όγκου κυκλοφοριών τότε διαβάζεις το σωστό άρθρο. Κατά τη γνώμη μου η συγκεκριμένη συλλογή είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να γνωρίσεις μερικούς από τους κυριότερους καλλιτέχνες της acid σε μερικές από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας τους. Μερικά από τα classics που περιέχει η συλλογή είναι το pastime paradise σε μια πραγματικά απίστευτη εκτέλεση με τον ray barreto, το am i black enough for you με τον billy paul, το cloud nine με τον mongo santamaria, το kissing my love με τον bill withers, το home is where is where the hatred is με την esther Phillips, το so what με τον george benson κ.α. Ηχητικά ο δίσκος κινείται μεταξύ λάτιν, βραζιλιάνικων,funk και jazz ρυθμών με βασικό στοιχείο φυσικά την acid.Ενημερωτικά ο δίσκος περιέχει στο ένθετο αναφορές και σχόλια για τους δίσκους από τους οποίους προέρχονται τα κομμάτια, για αυτούς που θέλουν να την ψάξουν λίγο παραπάνω. Συνιστάται ανεπιφύλακτα όχι μόνο το vol.1 που παρουσιάσαμε εδώ αλλά και όλα τ’άλλα που κυκλοφόρησαν έπειτα.


Goldfinger

Flaming Lips – At War With the mystics

Το συγκρότημα από την Οκλαχομα χτυπάει για άλλη μια φορά. 23 χρονιά μετά την δημιουργία του και 20 χρονιά μετά από τον πρώτο του δίσκο, συνεχίζει να προχωράει. Και πραγματικά συνεχίζει να πειραματίζετε με τον τρόπο που το κάνει την τελευταία 8ετια. Είναι στα αλήθεια, σαν να έχει ανοίξει μια τρυπά στον χρόνο, και ένα συγκρότημα, των 70’s, να ορθέ να ηχογραφήσει σε σημερινό στούντιο, και να παίξει με τα καινούργια κόλπα της τεχνολογίας. Και ειδικά σε αυτό τον δίσκο που το θέμα του (όχι δεν είναι concept, εννοώ το artwork κυρίως) του είναι οι εξωγηινοι, με ένα ρομαντικό, κομιξοειδη τρόπο, μας θυμίζει ακόμα περισσότερο την δεκαετία του 70. Η μουσική , για άλλη μια φορά ξεφεύγει από τις συνηθισμένες φόρμες, που έχουμε μάθει, και πραγματικά πολύ δύσκολα μπορούμε να την περιγράψουμε. Κάντε τον κόπο να τους ακούσετε στο my space υπάρχει τραγούδι από τον καινούργιο δίσκο, αν και φορτώνει ψιλο δυσκολα, γιατί γίνετε πανικός από επισκέψεις. Γενικά συνεχίζουν εκεί που σταμάτησαν στο Yoshimi, σε λίγο πιο ροκ ρυθμούς, αλλά με απείρους πειραματισμούς, από space funk μέχρι βρώμικο rock’n’roll. Εντάξει, προφανώς δεν είναι, Soft Bulletin. Αλλά σίγουρα είναι από τους καλυτέρους δίσκους που θα ακούσουμε φέτος. Βεβαία εμένα, μου ταιριάζει ο δίσκος αυτός σε χειμερινές νυχτερινές περιπλανήσεις (κυριολεκτικά και μεταφορικά), με αποτέλεσμα τέτοια εποχή που τον απέκτησα, να με χαλάει λίγο, καθώς θέλω να νυχτώνει νωρίς, και μέσα στο ημίφως του δωματίου, και εκεί που το κρύο σε διαπερνά, να ακούγεται το at war with the mystics.

Όσοι από σας, έχετε τους 2 προηγουμένους δίσκους, θα το έχετε ήδη αποκτήσει. Αν δεν έχετε ακούσει τίποτα από αυτούς, καιρός να κάνετε την αρχή.

rainboy

O ROCK STORM FM ΞΑΝΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

Έφτασε η ώρα.
ΤΑΡΑΡΑ!!!!!
Θα είμαστε στον αέρα λοιπόν.
Κόντρα στην βρώμικη μαφία που προσπαθήσει να μας φιμώσει, κάνοντας διάρρηξη 3 φορές τους τελευταίους μήνες στα Studio μας.
Από την Μ.Τεταρτη το απόγευμα, μέχρι την το βραδύ της Δευτέρας του Πάσχα.
Η συχνότητα, μάλλον 107,8 ή 108 καθώς τεχνικά προβλήματα έχουμε πάντα ως την τελευταία στιγμή.
Τι θα έχει το πρόγραμμα;;;;;
Καταρχήν εγώ έχω την ιδέα την Μ.Παρασκευη να παίξουμε τα πάντα από gothic, και το βραδύ EBM, έτσι για να ταιριάζει με το κλίμα. Mushroom Freaks έρχονται με βαλίτσες γεμάτες από demo, και νέες κυκλοφορίες από stoner doom και λοιπά είδη που όπως βλέπετε καλύπτουν. Ο golfinger, πιθανώς θα βρεθεί εκεί, να μας χώσει μερικές funkιες και άλλες μαυρίλες. Το βραδύ του Μ.Σαββατου disco night φυσικά. Ενώ ποτέ δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι ατελείωτες ώρες κλασσικού (και όχι μονό ροκ).

Φυσικά οι δραστηριότητες μας δεν τελειώνουν εκεί. Θα προβληθούν ταινίες στα studio μας. Με all time classic την Μ.Παρασκευη το Life Of Brian (όπως κάθε χρόνο άλλωστε), αλλά και αρκετά αλλά από Monty Python. Το πρόγραμμα των προβολών θα περιλαμβάνει και αρκετά θρίλερ. Αλλά και ελληνικό αισθησιακό κινηματογράφο. Και φυσικά θα κάνουμε και μπάνιο!!!!!
Τέλος το πρόβλημα πάντα είναι τι μουσική να παίζεις την ώρα του σουβλίσματος , οπου όλοι οι σταθμοί παίζουν δημοτικά. Πέρυσι (έτσι για την πάρτη σου Δήμητρα) έπαιζε Θ.Παπακωσταντινου και αλλά παρόμοια. Αλλά πραγματικά δεν ξερώ τι θα βάλουμε φέτος. ΑΝ έχετε καμιά ιδέα, θα θέλαμε να την ακούσουμε.

Stay tuned

Rainboy

ΥΓ τον σταθμό μπορείτε να τον ακούτε στο Λεκανοπέδιο του Σχινου Κορινθίας (από Αθηνών-Κορίνθου βγαίνεις Μέγαρα, πας προς Αλεποχωρι, και από εκεί πας δεξιά και σε 5 km ακούς Ροκ Στορμ), αλλά και δε αρκετά σημεία του κόλπου των Αλκυονίδων. (κατάλληλη μουσική για ψάρεμα)

MARK LANEGAL ISOBEL CAMBEL –BALLAD OF THE BROKEN SEAS

Αν κάποιος μου λέγε, ότι την άνοιξη του 2006, θα καθόμουν να ακούω και να ενθουσιάζομαι, με ένα δίσκο, οπου συνεργάζονται μια αντρική φωνή και μια γυναικεία, και τραγουδούν μπαλάντες θα τον θεωρούσα τρελό ή παρωχημένο. Και όμως. Υστέρα από ατελείωτες ώρες ακρόασης μουσικής, και όταν νομίζεις ότι το συγκεκριμένο είδος, έχει καταντήσει γραφικό, και δεν έχει πολλά ακόμα να πει, σκάει μπροστά σου αυτός ο δίσκος, Και αποδεικνύει ότι μπορούν ακόμα να γίνουν ενδιαφέροντα (βεβαία όχι ιδιαιτέρα πρωτότυπα) πειράματα.
Ο Mark, υπήρχε τραγουδιστής των Screaming Trees, και αργότερα των Queens of the Stone Age. Η Isobel, έγινε γνωστή από τους Belle & Sebastian. Αποφασίζουν λοιπόν το 2006, πολλά χρονιά, μετά την ακμή των παραπάνω συγκροτημάτων (την εμπορική τουλάχιστον), να βρεθούν σε έναν τέτοιο δίσκο. Όπως και να το κανείς η λέξη αποτυχία είναι η πρώτη που περνάει από το μυαλό σου.
Έλα όμως που αυτοί είχαν άλλη γνώμη. Από την μια η φωνή του Μark, βγαλμένη από τα βάθη των bars, του καπνού και του αλκοόλ, να θυμίζει ποτέ Tom Waits,και Nick Cave, κάποτε Johnny Cash αλλά καιPaolo Conte ποτέ δεκάδες άλλους τροβαδούρους. Από την άλλη η Isobel, γλυκιά, ανάλαφρη και ερεθιστικά, δίνει μια άλλη αίσθηση, δημιουργώντας στα τραγούδια μια λεπτή ισορροπία, που μολονότι δύσκολο καταφέρνουν να την διατηρήσουν.
Ο δίσκος ακούγεται πολύ ευχάριστα. Δημιουργεί έναν υφέρποντα συναισθηματισμό στον χώρο που παίζετε, μια δροσερά ρομαντική διάθεση στης ακροατές. Δεν είναι ο δίσκος που θα αλλάξει την πορεία της μουσικής. Αλλά μπορεί να γίνει μια πολύ καλή παρέα για αυτές τις ημέρες της άνοιξης.

Πάντως, επειδή κρύβω και μια Τατιάνα μέσα μου, αν δεν μάθω το παρασκήνιο της συνεργασίας, και «ό,τι» άλλο έχει παιχτεί, θα σκάσω.

rainboy

HOSTEL ( ή πως να μην περαστε εξω απο σινεμα αυτη την εβδομαδα)

Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά απορείς. Τι σκατα κάνει ο κόσμος τα λεφτά του. Και καλά οι low budget παραγωγές. Αλλά γίνεται μια τόσο ακριβή παραγωγή να είναι τόσο πατάτα; Και εντάξει να είναι πατάτα επειδή δεν τους βρήκε το καταλαβαίνω. Αλλά είναι δυνατόν να διαβάζει κάποιος το σενάρια για αυτή την αηδία, και να ενθουσιάζετε και να λέει ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ , ΝΑΙ ΘΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ!!!! Ημαρτον!!!!1
Και ο Ταραντινο;;;; τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, και να βάλει το όνομα του σε τέτοια ταινία;;;;
Θα μου πείτε, αρκετά με τα μπινελικια και πες μας τι γίνεται.
Λοιπόν αυτός που την γύρισε δεν ήξερε τι ήθελε να κάνει. Μέχρι την μέση είναι μια κλασσική αηδία teen age movie με ωραίες γκόμενες, έτσι να δούμε μπούτι βυζί και κανένα αμερικανάκι να πίνει μαύρο, για να γουστάρουμε (καλά ποιος μπορεί να θέλει αν βλέπει αμερικανάκια να πίνουν και να κάνουν μαλακιες σε ταινίες;;;;). Και εκεί που έχουν πάει στην Σλοβακία, και πηδιόνται γενικά, αρχίζουν να εξαφανίζονται, και να σφαγιάζονται αγρίως.
Εντάξει δεν λέω, είχε καλές brutalιες η ταινία. Αλλά τι να τις κανείς άμα δεν έχει και λίγο ατμόσφαιρα, και λίγο κλίμα, να τις νοιώσεις στο πετσί σου. Απλά γινόντουσαν, και εσύ χασμουριόσουν.
Και αφού γίνεται της ποπης το κάγκελο από σφαγές και βασανιστήρια, είναι και ένας κολοφαρδος, που όλο του φέγγει η τύχη, και τελικά γλυτώνει. Και η ταινία τελειώνει.
ΕΠΟΣ!!!!, μην το χάσετε με τίποτα. Και φαντάξου ότι παντού τις έβαζαν τα περισσότερα αστεράκια από τις 6 ταινίες της βδομάδας (φαντάξου τις άλλες) μετά το ICE AGE2.

Kαι ο θεός βοηθός

rainboy

Youngblood Brass Band - Is That A Riot?

Oι ίδιοι χαρακτηρίζουν την μουσική τους : Riot Jazz. Post-Hype. Drum Corps Punk. Hiphop/Horn freakout. 5 brass, 3 drummers, a sousaphone and an MC making as much noise as possible. Public Enemy and Antibalas hooking up in Cuba to talk about improvised music, the weather...and later swimming to New Orleans on principle. If KRS-One and Professor Longhair needed a backup band. Blaze/Sear/Brand/Light/Fuse/Burn/Spark/Fire.
Νομίζω ότι αυτό αρκεί για να εξάψει το ενδιαφέρον σε οποιονδήποτε. Πρόκειται λοιπόν για ένα ανατρεπτικο και ανεξάρτητο συγκρότημα από την Αμερική, αποτελούμενο από 3 κρούστες (πως λέγεται αυτός που παίζει κρουστά, αλήθεια;) 5 πνευστούς, 1 MC. Aλλά πέρα από τέτοια εντυπωσιακά χαρακτηριστικά, ο ήχος τους είναι κάτι που θα σε ενθουσιάσει στα αλήθεια. Είναι πολύ ζωντανός και συναισθηματικός, περικλείει μέσα του όλη την ιστορία της Νέας Ορλεανης (υπάρχει και τραγούδι που αφορά την καταστροφή), αλλά δεν τελειώνει εκεί, ακροβατεί από την jazz ως το hip hop, και κάνει ακόμα και τον πιο άσχετο με αυτά τα ιδιώματα ακροατή, να ενθουσιαστεί. Μουσική, απλή λιτή, χωρίς φανφάρες, με ακουστικά όργανα, που όμως σε κάνει να θέλεις να κουνιέσαι συνεχώς. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, και έντονα πολιτικοποιημένος στίχος, καυστικός σε πολλά σημεία (έτσι όπως θα έπρεπε να είναι το hip hop) που σου δείχνει τα παιδιά δεν είναι τυχαία. Δυστυχώς μόλις σήμερα τελείωσε η ευρωπαϊκή περιοδεία για αυτόν τον δίσκο, αλλά λογικά μέσα στο καλοκαίρι θα ξαναέρθουν από αυτή την μεριά του Ατλαντικού, για περιοδεία. Αυτούς να δούμε σε κανα φεστιβάλ, μπας και ξυπνήσουμε λίγο.


Ένας δίσκος που δύσκολα θα ξεκολλήσει από το repeat, απλά γιατί είναι μοναδικός.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ

rainboy

The Mars Volta - Frances The Mute

Βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια; Να λοιπόν κάτι έξω από τα συνηθισμένα, που όμως το νοιώθεις τόσο κοντά σου, που νομίζεις ότι ήταν πάντα εδώ. Μια μπαντα που ζει μέσα στο δωμάτιο σου, μέσα στο αυτοκίνητο, σαν να έχει γίνει ο καινούργιος καλύτερος σου φίλος.
Δυστυχώς και εγώ μόλις πρόσφατα τους ανακάλυψα, με αυτή την κυκλοφορία χωρίς να έχω ακούσει το De-Loused In The Comatorium. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Αυτοί και δεκάδες άλλοι είναι κάπου εκεί έξω και περιμένουν να τους ανακαλύψουμε. Και ώρες-ώρες, απορείς, γιατί οι «ροκ» σταθμοί στο ράδιο σε βομβαρδίζουν με τόση κονσέρβα, την ώρα που υπάρχουν τόσα γνωστά γράμματα (είναι μέσα σε πάνω από τις μισές λίστες του 2005 που έχω δει), που πραγματικά μπορούν να ξαναζωντανέψουν το ενδιαφέρον του κόσμου, για τα σύγχρονα συγκροτήματα, αλλά…… όχι……. που να παίξεις 13λεπτο τραγούδι στο ράδιο. Ουστ!!!

Αλλά ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή, μετά τη διάλυση των At the Drive-In, ενός συγκροτήματος με punk χαρακτήρα, σχετικά επιτυχημένο στα τέλη των 90’s. Ο κιθαρίστας (Omar Rodriguez-Lopez) και ο τραγουδιστής (Cedric Bixler-Zavala) σχημάτισαν τους Mars Volta .Τότε αποφάσισαν να αλλάξουν σπορ, και , ηχογράφησαν το "De-Loused In The Comatorium". Τότε άρχισαν να ισορροπούν ανάμεσα σε μια σύγχρονη έννοια του progressive και του post, με πολλά στοιχειά και από αλλά είδη. Μετά ορθέ το "Frances the mute" οπου πραγματικά τα πάντα απογειωθήκαν, σε άλλους κόσμους. Έτσι για την ιστορία να σταλθούμε στο ότι το άλμπουμ είναι concept. Αυτό αφορά τον Jeremy Michael Ward (μέλος των Μars, που έφυγε από υπερβολική δόση, λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου) ο οποίος είχε βρει ένα ημερολόγιο, με το οποίο είχε ταυτιστεί, και ο συγγραφείς του οποίου ήταν, ένας υιοθετημένος, που αναζητούσε τους γονείς του. Η ιστορία αυτή αναπτύσσετε σε 5 τραγούδια, το πέμπτο από τα οποία η εταιρία, αψυχολόγητα έσπασε σε 8 tracks, χωρίς ιδιαίτερο λόγω. Επίσης υπάρχει το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ, το οποίο δεν περιέχετε στον δίσκο, αλλά βρίσκονται οι στίχοι πάνω στο artwork, και το οποίο έχει κυκλοφορήσει σχετικά περιορισμένα σε single (δεν ξερώ αν έχει έρθει στην Ελλάδα).

Όλα αυτά όμως είναι το λιγότερο. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλά με ένα concept ροκ δίσκο, έχουμε να κάνουμε πραγματικά με ένα έργο τέχνης. Ένας δίσκος που δεν θέλεις να σταματάς να τον ακούς, όχι μονό γιατί σε αρέσει, γιατί συνεχεία αισθάνεσαι ότι δεν τον έχεις ακούσει αρκετά προσεκτικά, και κάθε φορά ανακαλύπτεις καινούργια γράμματα. Οι λατιν ρυθμοί, οι ψυχεδελικές-φλοϋντικες στιγμές, οι ψιλό alternative κιθάρες σε κάποια ξεσπάσματα, αλλά και κλασσικά ροκ σόλο, και πάνω από όλα φωνή που σπάει κόκαλα, όχι κυρίως για την ποιότητα της, αλλά για την προσαρμοστικότητα της, σε κάθε εναλλαγή του δίσκου.

Τελικά η μουσική που ακούμε και αγαπάμε, έχει ακόμα πολύ μέλλον, και άμα θέλουν οι μουσικοί, μπορούν να ξεφύγουν από το απλό αναμάσημα του παρελθόντος. Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Διάθεση να υπάρχει και ανοιχτά αυτιά από τους ακροατές.

Πραγματικά κάντε τον κόπο για μια τουλάχιστον ακρόαση αυτού του αριστουργήματος. … όχι μονό θα με θυμηθείτε, αλλά δεν θα το ξεχάσετε ποτέ.

ΑΠΛΑ ΕΠΟΣ!!!!!

rainboy

V for Vendetta

“Remember, remember the 5th of November”

Πίσω στη αρχές της δεκαετίας του 1980 κυκλοφορούσε στην Αγγλία ένα περιοδικό με κόμικς που λεγόταν Warrior. Ανάμεσα στα πιο δημοφιλή του στριπ, ήταν και το V for Vendetta, το οποίο το έγραφε, πολύ νέος ακόμα Alan Moore. Αυτός, λίγο καιρό πριν «είχε φάει τα μούτρα του», όταν προτείνε αυτή την ιστορία στην DC, οπού του είπαν ότι δεν πρόκειται κάνεις να θέλει για ηρώα έναν transsexual αναρχικό. Τότε λοιπόν βρήκε και αυτός στέγη στην Αγγλία, οπού άλλαξε πολλά στοιχειά της ιστορίας έτσι ώστε να ταιριάζουν με το αγγλικό ύφος. Το Warrior όμως χρεοκόπησε στο 25 τεύχος, και έτσι η DC, που πλέον είχε δει την τεραστία επιτυχία της ιστορίας βρέθηκε εκεί για να πάρει τα δικαιώματα και να επανεκδώσει από την αρχή το κόμικς, και συνεχίζοντας και άλλο την Ιστορία.
Γιατί τόσο αμφισβητούμενο αυτό το κόμικς; Γιατί ξεφεύγει παρά πολύ από τα πρότυπα των υπερωικών κόμικς. Δεν υπάρχουν σαφείς διαχωρισμοί για το αν ο ήρωας είναι καλός ή κακός, τρελός ή λογικός. Αυτό βεβαία αλλάζει αρκετά στην ταινία καθώς, είναι με τέτοια σαφήνεια τοποθετημένα τα γεγονότα, που δεν αμφιβάλεις καθόλου, με το αν έχει δίκιο ή άδικο, και έτσι χάνεται ως ένα βαθμό η μαγεία του κόμικς. Και σίγουρα μας κάνει να απορούμε πως από τα δεκάδες πιο επιτυχημένα κόμικς που δεν έχουν γίνει ακόμα ταινία, διάλεξαν κάτι τόσο αμφισβητούμενο (για τα δικά τους δεδομένα). Και μάλιστα το αναπροσάρμοσαν, έτσι ώστε να ταιριάζει περισσότερο με τους «φόβους» της εποχής μας. Στο κόμικς η ιστορία ήταν τοποθετημένη στο κοντινό μέλλον (για τότε) και η κυρία εμμονή είναι οι οργουελλιανες καταστάσεις παρακολούθησης. Αντιθέτως στην ταινία, μπαίνουν αρκετά πιο έντονα οι φοβίες για βιολογικούς πολέμους κτλ.
Η ταινία γενικά είναι καλογυρισμένη, και στα τεχνικά μέρη δεν ξεφεύγει από τα πρότυπα των αναλογών ταινιών, των τελευταίων χρονών. Ενδιαφέρον πάντως ήταν, ότι κράτησε το αφηγηματικό στυλ του κομικ, οπού βλέπουμε την ιστορία να εξελίσσετε μέσα από τα ματιά των «δευτεραγωνιστών». Η Natalie Portman, μας μάγεψε για άλλη μια φορά.
Από κει και πέρα η ιδιαιτερότητα της ταινίας είναι η εκπληκτική ιστορία (που προφανώς οφείλετε στο εξαίσιο κομικ). Αυτήν σίγουρα αν την αναλύσουμε πολιτικά, θα δούμε ότι μπάζει από παντού,, και είναι οριακά παιδικός ο τρόπος που βάζει τα ζητήματα. Αλλά ακόμα και έτσι το πώς μπορεί να γίνεται κομμάτι της λαϊκής παράδοσης ο μύθος ενός αναρχικού μασκοφόρου εκδικητή (ή όχι μονό ενός), ή η ευχαρίστηση που σου δίνει για μια φορά να βλέπεις μια ιστορία από την ανάποδη (εκεί οπού κακοί δεν είναι οι Βιετκονγκ, ή οι Μουσουλμάνοι κτλ), είναι πράγματα που σε κάνουν να βγαίνεις από την σκοτεινή αίθουσα με πολύ μεγαλύτερη ευχαρίστηση από ότι σε οποία άλλη περιπέτεια έχεις δει τα τελευταία χρονιά. Πως να το κάνουμε πάντα θα ενθουσιαζόμαστε όταν βλέπουμε μια φασιστική κυβέρνηση να καταρρέει από τον ίδιο τον λαό (έστω και τόσο απλοϊκά όσο δείχνει η ταινία).
Σίγουρα αυτή την βδομάδα , σε σχέση με το Βασικό Ενιστικό 2 και την Λάσου, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι άλλο που να πρέπει να δεις στο σίτεμα.

Και έτσι για το τέλος, γιατί η σίγουρα η απορία που θα έχουν οι περσότεροι θα είναι τι έγινε στις 5 Νοέμβρη, τι ήταν η πρώτη σκηνή της ταινίας, και τι είναι αυτή η μάσκα.
Το 1605, έγινε μια στάση στην Αγγλία, γνωστή ως η συνομωσία της πυρίτιδας (Gunpowder Plot) από τους καθολικούς, που αντιδρούσαν στο ότι ο Βασιλιάς James I , ήταν Προτεστάντης, και καταργούταν σιγά ο καθολικισμός. Τα προηγούμενα χρονιά έκαναν διαφορές αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας του βασιλιά . Η τελευταία ήταν αυτή, και είχαν σκοπό να σκοτώσουν τον βασιλιά και όλους τους προτεστάντες αριστοκράτες, ανατινάζοντας το κοινοβούλιο. Τελικά απέτυχαν, και σε πολλές χώρες, γιορτάζουν με πυροτεχνήματα την 5 Νοέμβρη, ως την νίκη των προτεσταντών επί του καθολικισμού. Ο Guy Fawkes ήταν αυτός που είχε αναλάβει το στρατιωτικό μέρος της επιχείρησης. Στις 5 Νοέμβρη συνηθίζουν σε πολλές πόλεις να καινέ ή να κρεμάνε ομοίωμα του.
Τελικά η αυτή η νύχτα έμεινε στην παράδοση με αυτό το ποιητάκοι. (την αρχή τραγουδάει ο John Lennon στο Remember και μετά ακούγεται μια έκρηξη)



Remember, remember the fifth of November,
gunpowder, treason and plot,
I see no reason why gunpowder treason
should ever be forgot.
Guy Fawkes, Guy Fawkes,
'twas his intent
to blow up the King and the Parliament.
Three score barrels of powder below,
Poor old England to overthrow:
By God's providence he was catch'd
With a dark lantern and burning match.
Holloa boys, holloa boys, make the bells ring.
Holloa boys, holloa boys, God save the King!
Hip hip hoorah!
A penny loaf to feed the Pope.
A farthing o' cheese to choke him.
A pint of beer to rinse it down.
A faggot of sticks to burn him.
Burn him in a tub of tar.
Burn him like a blazing star.
Burn his body from his head.
Then we'll say ol' Pope is dead.
Hip hip hoorah!
Hip hip hoorah!

rainboy

FILM – ANGEL B

Στα 00’s μας ανέμενε μια ανάταση του αγγλόφωνου ροκ στην χωρά μας, υστέρα από τα δύσκολα χρόνια των 90’s, που οποίος δεν έπαιζε τα ακόρντα των Τρυπών, και δεν μιμούταν τους καταραμένους της ελληνικής σκηνής (Σιδηροπουλο, Ασιμο κτλ) δεν είχε καμιά ελπίδα. Τα τελευταία χρονιά είδαμε πολλά σχήματα με αγγλικό στίχο να καταξιώνονται. Και όχι λίγα να υπογραφούν και σε πολυεθνικές (raining pleasure, film κτλ), χωρίς βεβαία να «σπανέ» ταμεία καταφέρνουν να κάνουν πολύ αξιόλογες δουλειές, με προοπτικές διεθνούς διανομής.
Βεβαία για μένα είναι απορίας άξιο γιατί η ΕΜΙ υπέγραψε τους Film, καθώς ο ήχος τους δύσκολα θα γίνει αποδεκτός στο ευρύ κοινό, και δύσκολα θα καταγράψει τις πωλήσεις που αναμένουν οι γραφιάδες της εταιρίας. Μακάρι βεβαία να έχει επιτυχία το album, και να πάνε καλά και οι διεθνείς διανομές, αλλά δυστυχώς σε αυτά τα γράμματα υπάρχει «ταβάνι».
Λοιπόν πάμε σε κάθε αυτό τον δίσκο, ο ήχος είναι αρκετά πιο εκλεπτυσμένος από το No Luggage, ή είναι καλύτερη η παραγωγή όπως γράφεται συνήθως. Χαρακτηριστικό όπως πάντα της μπάντας παραμένει η φωνή της Έλενας Αβάρα, που είναι αυτή που δίνει μοναδική «προσωπικότητα» στον ήχο. Το ομώνυμο κομματάκι ήδη αποκτά προϋποθέσεις hit, ενώ τα περισσότερα του δίσκου δεν υστερούν σε τίποτα. Αντιθέτως σαν σύνολο ο δίσκος είναι καλοδουλεμένος και ακούγεται ενιαία, χωρίς κοιλιές. Οι δηλώσεις τις άπαντες για ήχο πιο 80’s , dark wave κτλ, έχουν μια υπόσταση αλλά μην φανταστείτε ότι γίνανε και gothades,απλά τα μπλιμπλικια είναι λίγα μεν, αλλά σωστά χρησιμοποιημένα, ενώ έχει και λίγο περισσότερα ατμοσφαιρικά σημεία από τον προηγούμενο. Με δυο λόγια παραμένουν πάντα στο post-rock που τόσο καλά ξερόυν να μας προσφέρουν, ξεφεύγοντας και από την απλή μίμηση των επιρροών, και αποκτώντας αρκετά προσωπικό ήχο.
Το στοίχημα για αυτούς θα είναι η ευρωπαϊκή περιοδεία του Αύγουστο με Οκτώβρη, στην οποία θα πρέπει να δείξουν τον καλύτερο τους εαυτό, γιατί αν δεν καταφέρουν μερικά γράμματα εκτός συνόρων, δύσκολα θα καταφέρουν να συνεχίσουν να μας προσφέρουν νέες συγκινήσεις.
Όσο για τους ιθαγενείς, μπορούμε να δούμε το all star show των 00’s στον Κεραμικό στις 7 Απρίλη Raining Pleasure, Film, Closer.

Επιμύθιο: Στο ποδόσφαιρο κοροϊδεύουμε που στην Ελλάδα μέχρι τα 26-27 λεμέ τους ποδοσφαιριστές ταλέντα. Έτσι και στον χώρο του ροκ, ειδικά του αγγλόφωνου, εύκολα χαρακτηρίζουμε κάθε νέα προσπάθεια ελπιδοφόρα, και κάθε νέα μπάντα ταλέντο. Δυστυχώς λίγοι καταφέρνουν να φτάσουν σε δεύτερη δισκογραφική κατάθεση, κάτι το οποίο σημαίνει ότι όσοι τα καταφέρνουν ξεφεύγουν από την κατηγορία ταλέντο, και πάνε για μουντιάλ. Πραγματικά μας χαροποιεί που μπορούμε να ακούμε τέτοιες άπαντες διεθνούς επιπέδου, και να τις βλέπουμε συνεχεία (μέχρι στο τέλος να λεμέ ότι έχουν γίνει μαϊντανοί) και να μην σκάμε 40 ευρώ κάθε φορά. Τελικά αξίζει πολλά αυτός ο δίσκος.

ΥΓ. Το SSS που κλεινει τον δισκο είναι πραγματικα επικη συνθεση, που σε τελικη αναλυση δειχνει τον δρομο για το μελλον.

rainboy

CAT POWER – THE GREATEST

Να λοιπόν, που η Cat Power ή Chan Marshall (στα αλήθεια), επιστρέφει με τον έκτο της δίσκο. Έκτο δίσκο στον οποίο αποφασίζει να αφήσει την κατάθλιψη και την γλυκιά γκρίνια που χαρακτήρισε τις Ροκ Ερμηνεύτριες από τα μέσα των 90’s και μετά. Εδώ λοιπόν αποφασίζει να παίξει πολύ πιο ώριμα, αλλά και με πιο εμπορικές διαθέσεις ταυτόχρονα. Πως γίνετε αυτό θα μου πείτε?
Παρατάς την κιθάρα και τα νιαουρίσματα , και παίρνεις στο στούντιο τους καλυτέρους μουσικούς του Memphis όπως Teenie Hodges (κιθάρα), Leroy "Flick" Hodges ,David Smith (μπάσο), Rick Steff (πλήκτρα), Jim Spake (σαξόφωνο), Scott Thompso (τρομπέτα). Έτσι μουσικά ο ήχος γίνετε πολύ στιβαρός και ξεφεύγει αρκετά από το ροκ του παρελθόντος. Από την άλλη η παραγωγή γίνεται πολύ πιο «περιποιημένη» για να μπορεί να «παίζεται» και στολίζουμε και Κανά δυο τραγούδια με μπιχλιμπίδια (βιολιά Κολ) μπας και κάνει Κανά single επιτυχία.
Παρόλα αυτά όμως το κύριο χαρακτηριστικό δίσκου παραμένει η απίστευτη φωνή της Marshall, η οποία πραγματικά σου στοιχειώνει την σκέψη για πολύ ώρα αφού τελειώσει το cd.
Η κοπέλα αυτή αν είχε την τύχη (και όχι μονό) με το μέρος της, είχε τα φόντα να την αναφέρουμε σήμερα ανάμεσα στις Patty Smith, Faithfull Pj Harvey κτλ. Αλλά βεβαία ποτέ δεν είναι αργά. Και με αυτό τον δίσκο θα αποκτήσει σίγουρα μεγαλύτερο κοινό. Και έχει όλο το χρόνο να καταξιωθεί σε πολύ ευρύτερους κύκλους.

Επιμύθιο: ήδη βάζει υποψηφιότητα για τα καλυτέρα του 2006.

rainboy

Jamie Lidell - Multiply

Οι περισσοτεροι θα πειτε Jamie Lidell, μα καλα εχουν ξαφυγει τελειως αυτοι στον rockstorm. Λοιπον και εγω απορουσα οταν μου ειπαν οτι ειναι απο τους καλυτερους δισκους που εχουν κυκλοφορησει τελευταια, αλλα μετα το δευτερο-τριτο ακουσμα αρχιζεις και πειθεσαι οτι ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η SOUL ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ. Εδω θα μου ξαναπειτε καλα τι soul μας τσαμπουνας εσυ, απο εναν οχι απλα και μονο λευκο, αλλα και αγγλο.

Εδω η μοναδικη απαντηση ειναι το μια δοκιμη θα σας πεισει.

Ο τυπος ειναι ταξινομημενος στην electronica, γιατι ξερετε ειναι απο τις "μοντερνου" τυπου "μουσικες ευφυιες, που ανακατωνουν τα παντα απο το pc τους, αλλα παιζουν και κανενα οργανο, φωναζουν και κανενα κολλιταρι για να βοηθησει, αλλα παιρνουν και το μικροφωνο και τραγουδαν. Ακους μια φωνη βγαλμενη απο 70's ηχογραφησεις, και απο πισω εναν σωρο ενδιαφεροντες πειραματισμους, οι οποιοι ξεκιναν απο το funk και φτανουν σε... "αλλους πλανητες".

Δυστυχως δεν ειχα ακουσει ουτε τις προηγουμενες του ηχογραφησεις, ουτε τον ειχα ακουσει στο περσινο synch ή στο Bios, αλλα τωρα ειμαι σιγουρος οτι δεν προκειτε να τον χασω. Οποτε και σεις μην χανετε χρονο και ακουστε τον το συντομοτερο δυνατο. Γιατι σε τελικη αναλυση ειναι ενας δισκος που συνδυαζει ολα αυτα που αγαπαμε (soul,funk,disco, pop, elevtronica, r'n'b, acid) με εναν τοσο δημιουργικο και μοναδικο τροπο, που δεν το αντιμετωπιζεις σαν ενα ακομα επιτηδευμενο μιξαρισμα συγγενων μουσικων ρευματων, αλλα σαν κατι πρωτοτυπο.

rainboy

Ali Farka Toure R.I.P.

Δυστυχως για αλλη μια φορα αγγελιοφορος ασχημων γεγονοτων ο ροκστορμ. Μολις προχτες μας αφησε ο Αλι Φαρκα Τουρε, ο οποιος αποτελεσε την πρωτη παρουσιαση δικσου απο το blog μας. Εις μνημη του αναδημοσιευουμε το το τοτε κειμενο αυτουσιο.
"Στην χωρά μας είναι πιο γνωστός ο Γιαγια Τουρε. Προφανώς δεν υπάρχει συγγένεια μεταξύ τους, καθώς ο Γιαγια είναι από την Ακτή Ελεφαντοστού, ενώ ο Αλί από το Μαλί. Βεβαία πίσω στην Αφρική ο Αλί είναι πολύ πιο γνωστός, ειδικότερα ως ο “Aφρικανός John Lee Hooker”.
Έτσι κινήθηκε το ενδιαφέρον να ψάξω την δισκογραφία του (όχι για την συνωνυμία, για το παρατσούκλι)., και έπεσα πάνω σε αυτή την αρκετή προσεγμένη επανέκδοση των δυο πρώτων δίσκων του. Στην επανέκδοση αναφέρονται ως red και green, αλλα η αλήθεια είναι διαφορετική. Ο Ali κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, με το όνομα του μονό, πίσω στην πατρίδα του το 1976 (red). Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 τον ανακάλυψε ο Andy Kershaw, και άρχισε να τον παίζει στην εκπομπή του. Τότε το κοινό, άρχισε να «σπάει» τα τηλεφωνά ψάχνοντας για πληροφορίες για αυτό τον πρωτόγνωρο ήχο. Σύντομα τον «κουβάλησαν» στην Αγγλία, και ηχογράφησε τον δεύτερο δίσκο, που κυκλοφόρησε κανονικά πια στην Ευρώπη, και επίσης είχε μονό το όνομα του (green). Στην συνεχεία ηχογράφησε 6 ακόμα δίσκους, στους οποίους πειραματίστηκε έντονα,. Σε κάποιους «εξηλεκτριστικε» αρκετά και έγινε αρκετά πιο bluesy, σε άλλους γύρισε ακόμα πιο βαθειά στην αφρικανική παράδοση.
Στους δυο αυτούς δίσκους ο Ali, παίζει κιθάρα και τραγουδάει, ενώ το μονό άλλο όργανο είναι το calabash. O ήχος είναι αρκετά ακατέργαστος, αλλα αυτό είναι που το περιτυλίγει με μια μαγεία. Είναι πραγματικά ιδανική μουσική, για να απολαμβάνεις τις ώρες γύρω από το σούρουπο, σε φάση θερινής ραστώνης. Τότε αισθάνεσαι γύρω σου μια μοναδική ατμόσφαιρα, περιμένεις ένα λιοντάρι να πηδήξει από το διπλανό δέντρο, ενώ οι ιθαγενείς στο κοντινό χωριό ανάβουν φωτιά, διπλά στις καλύβες τους, και ο ήλιος λούζει το τοπίο με ένα υπέροχο πορφυροκοκκινο χρώμα. Τραγούδια που πραγματικά σε ταξιδεύουν σε άλλους τόπους και άλλες καταστάσεις. Μια πραγματική αποκάλυψη για μας που έχουμε μεγαλώσει με τελείως διαφορετικούς ήχους.
Πριν λίγο ανακάλυψα ότι κυκλοφόρησε καινούργιο δίσκο μες το 2005 (IN THE HEART OF THE MOON) με εν γένει καλές κριτικές οπότε θα ψάξω να τον ακούσω και θα επανέλθω με περισσότερα".

rainboy

It's paradise...


Πολύ ενδιαφέρον come back από τους stereo mc’s με έναν εξαιρετικό δίσκο(μουσικα και στυλίστικα) το οποίο αν και δεν ξερώ τι μας επιφυλλάσει αυτη η χρονιά θα βρίσκεται σίγουρα στις ανασκοπήσεις της.Ύστερα απο έναν πενταετή λύθαργο μετά την κυκλοφορία του deep down & dirty(2001) επέστρεψαν με ένα κυρίως χορευτικό δίσκο με πολύπλευρες επίρροες.Το βασικό στίγμα του album προέρχεται απο τη μίξη κλασσικών funk ήχων (μπάσα και πνευστά) με σύγχρονο ρυθμικό bit και ωραια εναρμονιζμένο rap.Τα ατμοσφαιρικά κομματιά του δίσκου (the fear,first love, breath out) δίνουν έναν ξεχωριστό τόνο.Γενικότερα απο το 1985 που ο Rob Birch(ιδρυτικό στέλεχος) μαζί με τον dj/producer Nick Hallam ίδρυσαν την Gee Street Label για να προωθούν τη μοσική τους και τελικά κυκλοφορώντας το ντεμπούτο των stereo mc’s “33-45-78” το 1989 μέχρι και το 2001 το group είχε γίνει περισσότερο γνωστό απο τις δύο μεγάλες του επιτυχίες ,το get connected και το deep down & dirty.Ίσως το paradise γίνει μια καλη αφορμή για όλουs μαs μου να ψάξουμε λίγο καλύτερα το παρελθόν του group.Μη ξεχνάμε οτι το 1990 με το single “elevate my mind” έγιναν το πρώτο group που έβαλε βρετανικό rap single στα αμερικάνικα charts.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
1989 33-45-78
1990 supernatural
1992 connected
1992 supernatural America mix
2000 Dj kicks
2001 Deep down & dirty
2005 paradise

Goldfinger